Stichtse Vecht

Selecteer Pagina

Bijbelverhaal in modern jasje: ‘Het is een parallel naar het heden’

Bijbelverhaal in modern jasje: ‘Het is een parallel naar het heden’

Frans Nieuwerth

Onder een verlicht kruis loopt een geïmproviseerd podium de kerkzaal in waarop een acteur uit volle borst een lied ten gehore brengt. Frans Nieuwerth is een van de acteurs die zaterdag en zondag de musical ‘Ruth’ laten zien op de planken van kerkgemeenschap De Ark in Maarssen. Hij speelt de personages van Boaz en David in een raamvertelling die paralellen trekt tussen het klassieke bijbelverhaal en het heden. ‘Dat je het met zoveel mensen samen doet, vind ik heel mooi. Dat geeft echt een warm gemeenschapsgevoel’, vertelt Nieuwerth.

Spelen jullie vaker samen in deze kerkgemeenschap?

‘In deze kerkgemeenschap hebben wij wel vaker een musical opgevoerd. De laatste is nu wel een aantal jaar geleden. We waren met deze musical begonnen in 2019, maar we moesten stoppen door corona. Vorig jaar zijn we weer opnieuw begonnen.’

Waarom hebben jullie gekozen om nu het verhaal van Ruth te vertellen?

‘In de eerste plaats omdat het een heel mooi verhaal is. In het klassieke Ruthverhaal gaat het over trouw en samenleven. Het is een verhaal, zowel de oude als de nieuwe vertelling, over hoe je met mensen samenwerkt en samenleeft en ook vreemden in jouw land een toekomst geeft.

‘Ruth komt op een gegeven moment als een soort vluchteling terug naar Bethlehem en heeft daar niks. Uiteindelijk wordt ze door de gemeenschap opgevangen, dus dat is ook een parallel naar het heden, het echte heden van vandaag.’

Jullie laten dus eigenlijk zien hoe tijdloos het verhaal van Ruth is.

‘Exact.’

Wat betekent het verhaal voor u persoonlijk?

‘Juist dat samen zijn. Dat is heel goed in het verhaal. Trouw en vertrouwen, ook naar de toekomst.’

Hoe wordt dat verteld in de musical?

‘Ruth is op een gegeven moment heel armoedig op de akker waar het graan geoogst wordt en pikt daar de restjes op van het overgebleven graan dat mensen voor haar achterlaten. Dat vind ik een heel mooi verhaal. Dat mensen vertrouwen uitspreken naar die vrouw die ze tegenkomen. Elkaar helpen als maatschappij.’

Zitten er andere thema’s in het verhaal die u persoonlijk raken?

‘Alle stukken in het begin.. Ruth is haar man, haar schoonvader en haar zwager verloren. Op een gegeven moment zit er een scène in het stuk die gaat over: Hoe ga je eigenlijk om met mensen die iemand verloren hebben? Wat doe je als de aandacht weggeëbd is nadat iemand overleden is en je geen kaartjes meer krijgt? Hoe ga je dan met je leven verder? Soms maak je dat in je persoonlijke leven ook mee. Het kan heel erg lijken op het verhaal van een kennis of familielid in je eigen omgeving. We zijn al wat ouder, dus soms overlijdt er iemand in je omgeving en dan herken je dit soort scènes.’

De vertelling van Ruth begint met rouw, maar wordt eigenlijk steeds meer een liefdesverhaal. Uw vrouw speelt ook mee in het stuk.

‘Dat is heel leuk, om met je eigen vrouw samen te werken. Ze zit in het koor.’

Zingt u ook?

‘Ik zing mee in het koor en ik zing een lied alleen. Wanneer mijn personage David ermee stopt, zing ik het lied ‘Door de wind’ van Stef Bos. Dat zing ik dus als een afscheid: ik kan niet meer verder, ik weet niet meer hoe ik verder moet. Daarna zing ik nog verder in het koor’

U noemde samenleven en samenwerken als thema’s van Ruth. Ziet u dit ook terug in het koor en in de gemeenschap?

‘Het koor bestaat uit ongeveer 35 mensen, maar in totaal zijn er zo’n 60 mensen bij betrokken die allemaal een aandeel hierin hebben. In het zingen, in de organisatie, in de techniek of door begeleiding met een band. En dat je het met zoveel mensen samen doet, vind ik heel mooi. Dat geeft echt een warm gemeenschapsgevoel.

‘Het is niet alleen van onze eigen kerk, er zijn ook mensen van andere kerken die meespelen – uit de omgeving, uit het dorp of uit andere dorpen zelfs. Je bent dus samen met een hele grote groep bezig om alles in te studeren, op touw te zetten en te organiseren en dit komend weekend uit te dragen naar alle bezoekers die komen.’

Het komt er bijna aan. Bent u zenuwachtig?

‘Nee, niet echt. Ik denk wel: ‘Heb ik alle woordjes, en draai ik niks om en zo?’  Maar het gaat goed.’

Zijn de anderen wel zenuwachtig? Verslaggeefster Merel Bolsenbroek doet verslag van de een-na-laatste repetitie

Over de auteur

Sander Stiphout

Als journalist in opleiding ben ik, Sander Stiphout, bezig mij te ontwikkelen tot volwaardig journalist. Mijn interesse ligt bij het schrijvend vertellen van verhalen — een passie die onder andere zijn inspiratie vindt in de literaire journalistiek en essays van de Amerikaanse auteur Joan Didion. Lezen vormt een belangrijk onderdeel van mijn leven. Vanaf mijn kinderjaren zit ik al met mijn neus in de boeken, zowel fictie als non-fictie. In de volgende fase van dit leven wil ik graag aan de andere kant van de pen staan: zelf verhalen maken, zelf nieuws brengen en zelf lezers informeren over zaken die ertoe doen. Onderwerpen die mijn interesse wekken zijn kunst, cultuur, politiek en de manier waarop mensen zich tot elkaar verhouden in de samenleving. Het was dus een vanzelfsprekende keuze dat ik na het behalen van mijn havodiploma mijn schoolcarrière doorzette op de Hogeschool Utrecht. Hier ben ik in 2023 begonnen aan de studie journalistiek. Ik ben heel gemotiveerd en enthousiast van start gegaan met deze nieuwe uitdaging.