Door de ogen van: onafhankelijkheid Suriname

Door de ogen van: onafhankelijkheid Suriname

NIJMEGEN- Vandaag, 46 jaar geleden hees de Surinaamse vlag in de hoofdstad Paramaribo: Suriname was na 300 jaar tijd onafhankelijk van Nederland. Veel Surinamers hadden echter weinig vertrouwen in een onafhankelijk Suriname. Hoe kijken Surinaams-Nederlanders naar de onafhankelijkheid van hun moederland?  

Cornellie Park is 74 jaar oud en woonde tot haar 27e  in haar thuisland: Suriname. ‘Ik ben nadat ik naar Nederland ben verhuisd niet meer vaak in Suriname geweest, de omstandigheden daar waren niet aangenaam en inmiddels heb ik ook niet veel familie meer in Suriname wonen.’  

Park omschrijft haar gevoel bij de onafhankelijkheid in 1975 met een gevoel van angst: ‘Iedereen vroeg zich af wat er ging gebeuren. Als je in Suriname bleef tijdens de onafhankelijkheid, misschien raakte je je Nederlandse nationaliteit kwijt of moest je opteren voor de Nederlandse nationaliteit.’  

Zelf was ze vóór deze dag al vertrokken naar Nederland, Park kreeg veel mee van de komst van vrienden en familie uit Suriname die hun Nederlandse nationaliteit niet op wilde geven. In 1975 vertrokken ongeveer 40.000 mensen vanuit Suriname naar Nederland.  

Ruud Sewpersad, 68 jaar oud en tandarts in Nijmegen is geboren in Den Haag, maar is half-Surinaams, ook heeft hij een groot deel van zijn leven Suriname gewoond. ‘Na 300 jaar lang een kolonie zijn van Nederland is Suriname in een rap tempo onafhankelijk geworden, te snel naar mijn mening. Zoiets had veel beter begeleid kunnen worden door Nederland.’ 

Park deelt de mening van Sewpersad: ‘het is alsof je een kind laat fietsen zonder zijwieltjes, het land was er nog helemaal niet klaar voor.’ 

Etnische groepen en politieke partijen  

Sewpersad kreeg ook wat mee van de onafhankelijkheid: ‘Ik was natuurlijk nog best jong, maar mijn vader was erg betrokken in de politiek. Je had natuurlijk verschillende etnische groepen die nauw samenhingen met de politiek in Suriname.’ 

Park vertelt dat zij de Onafhankelijkheidsdag van Suriname voor zichzelf niet kan omschrijven als een feestdag: ‘het ene gedeelte van de mensen waren blij dat Suriname onafhankelijk werd, maar er was ook een groot deel van de Surinamers die dit nog niet wilde.’ 

Suriname kende verschillende etnische groepen: de Hindoestanen, creolen, marrons en Javanen waren veruit de grootste. Tijdens de onafhankelijkheid liepen de spanningen tussen de groepen nog hoger op: politieke partijen vertegenwoordigden niet de idealen van een persoon, maar de etniciteit waar de groep zich bij aansloot.  

Het overgrote deel van de Surinaamse bevolking wilde helemaal niet onafhankelijk worden, vooral Hindoestanen wilde trouw blijven aan Nederland. ‘Helemaal vrij van Nederland geloof ik niet, we zijn samen met Nederland van mening dat we sterker zijn als we samen optrekken.’ Zei Jagernath Lachmon, leider van de Hindoestaanse partij in Suriname.  

Aankondiging van de onafhankelijkheid 

De onafhankelijkheid kwam er toch, nadat in 1974 de Nationale Partij Kombinatie aankondigde dat Suriname in 1975 onafhankelijk zou worden. Opmerkelijk aan de partij was ook dat het geen Hindoestaanse partijleden had.  

Dat de NPK de onafhankelijk aankondigde schoot bij de Hindoestaanse achterban in het verkeerde keelgat: ‘de minister-president heeft onwaarheden verkondigt door uit de verkiezingsuitslag te putten dat hij volledig mandaat heeft om te sturen op volledige onafhankelijkheid.’ Zei Alwin Mungra, partijleider van de Verenigde Hindoestaanse Partij.  

Is het een feestje waard? 

Jaarlijks wordt er op 25 november stilgestaan bij de onafhankelijkheid van Suriname, zo wordt dit op school gevierd en worden en verschillende festivals gehouden op deze dag.  

Sewpersad vindt dat dit ook een dag is die gevierd hoort te worden: ‘het is natuurlijk voor een natie altijd een prestatie om zelfstandig “op eigen benen te staan”, echter vind ik wel dat er veel maars aan zitten, en die moeten ook zeker niet vergeten worden.’ 

Park denkt hier anders over: ‘eigenlijk vind ik het geen feestdag, om de dingen die er allemaal gebeurd zijn vind ik het geen dag om te feesten.’  

 Suriname in een korte zin? 

‘Dat vind ik heel lastig,’ zegt Sewpersad met een lach ‘ik heb natuurlijk een emotionele band met het land, ik heb in Suriname een congres voor medici opgezet en iedereen die in Suriname komt hiervoor is zo positief over het land, dat Surinamers leuke mensen zijn, en dat de omgeving en historie er prachtig is,’ Zegt een trotse Sewpersad. ‘Maar niet alleen financieel hoor, het land is gewoon echt prachtig en er zit zo veel potentie in het land die ze zelfstandig aan kunnen pakken.’  

Park houdt het wat korter: ‘een fantastisch, tropisch en heerlijk land.’ 

Benieuwd naar het verhaal van Cornellie Park en haar kijk op de onafhankelijkheid van haar moederland? Bekijk dan het item dat hieronder is weergegeven. 

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *