Is de Surinaamse onafhankelijkheidsdag eigenlijk wel een feestdag?

Is de Surinaamse onafhankelijkheidsdag eigenlijk wel een feestdag?

UTRECHT – Vandaag is het 46e Onafhankelijkheidsdag voor Suriname. Op 25 november 1975 werd Suriname onafhankelijk verklaard van Nederland. Op deze dag, ook wel ‘Srefidensi Dey’ genoemd, zijn er in heel Suriname vieringen gehouden en wordt er ook vanuit Nederland stilgestaan bij de Surinaamse onafhankelijkheid. Echter is niet elke Surinamer op deze dag in een feeststemming, veel Surinamers zijn van mening dat het land politiek en economisch niet sterk genoeg was om onafhankelijk te worden. Suriname krijgt na de onafhankelijkheid namelijk te maken met grote economische problemen, staatsgrepen en een president die is veroordeeld wegens drugshandel. Maurice Pahladsingh is Suriname kenner en houdt zich bezig met het tot stand komen van de onafhankelijkheid, wat naar zijn mening veel te vroeg is geweest. Moet de Surinaamse onafhankelijkheidsdag vandaag de dag nog wel een feestdag zijn?

Nu 46 jaar later is er veel corruptie en criminaliteit in Suriname, het land is afgegleden in armoede en in een financiële crisis. Volgens velen is Suriname als gevolg van een ondoordachte voorbereiding de onafhankelijkheid ingerommeld. Begin 1974 werd besloten dat Suriname aan het eind van 1975 onafhankelijk moest zijn. De periode daarvoor viel Suriname 300 jaar lang onder Nederlandse koloniaal bewind. Volgens Paladsingh zijn er aanwijzingen die laten zien dat de onafhankelijkheid te snel is gegaan. “Het wordt wel eens tijd om goed te kijken naar de omstandigheden waarop dat plaatsvond. De voorwaarden voor een onafhankelijk land zijn: een stabiele economie, een betrouwbaar bestuur en goede maatschappelijke omstandigheden, maar deze waren er destijds niet. Daarnaast was er een groot tekort in het onderwijs aan leraren en heel veel mensen spraken nog niet eens de Nederlandse taal terwijl dit de voortaal was. Tot slot het feit dat Suriname voor negentig procent bestaat uit mensen die via de tot slaafgemaakten en de contractarbeiders Suriname zijn ingekomen. Er was nog niet een natie gevormd die de stap kon zetten om als een natie politiek, bestuurlijk en economisch een eigen toekomst in te gaan”, aldus Pahladsing.

Toch ging Suriname er destijds snel in mee, wat alles te maken heeft met opvattingen van die tijd. De tijdsgeest was ernaar om Suriname onafhankelijk te maken, het was de laatste kolonie en daar moest Nederland een keer van af. Het was een soort morele verplichting, het was niet meer van die tijd om overzees gebied aan te houden. Er was ook angst voor een tweede Nederlands-Indië, waar de onafhankelijkheidsoorlog een bitter einde maakte aan de overheersing van de geliefde kolonie. “Nederland maakte zich daarbij eigenlijk vooral zorgen over de gevolgen van de onafhankelijkheid op de emigratie. Daardoor was dit voor hun een motief om het zo snel mogelijk te regelen, om kans op een langdurende migratiegolf in te dammen”, aldus Pahladsingh.

Die migratiegolf kwam na de onafhankelijkheid uiteindelijk wel, want de bevolking zat er helemaal niet op te wachten. De onafhankelijkheid heeft heel spoedig plaatsgevonden, het is in twee jaar gerealiseerd. Dit had grote gevolgen voor de emigratie, er zijn honderdduizend Surinamers naar Nederland geëmigreerd. Dit is ruim een kwart van hun bevolking, wat rond de 350.000 zat. De Surinamers verkozen een vestiging in Nederland boven de onzekerheid van een verdeeld ontwikkelingsland. “Er hadden een aantal dingen op een lijstje moeten staan. Die had voltooid moeten worden voordat Suriname ook echt onafhankelijk werd. De periode om onafhankelijk te worden is te kort geweest. Suriname had nog geen ervaring om er alleen voor te staan. Suriname was een onvolwassen kind, zonder rijbewijs, laat staan echte rijervaring. Dus vatbaar voor wat er daarna gebeurde: crisis, met als belangrijkste gevolg een staatsgreep van Boutersen.”

“Er zijn veel Surinamers met nostalgie terugkijken, naar de koloniale tijd. Omdat het toen goed geregeld was.Suriname heeft een jonge bevolking gemiddeld rond de 40 jaar, zij hebben ook niet zoveel met deze dag. Zij hebben zoiets van: het is een feestdag maar we zitten ook in een economische crisis. Je ziet het ook aan de infrastructuur. Ik denk dat niemand terug zou willen naar de koloniale tijd, maar ze verlangen wel naar de tijd dat alles goed geregeld was”, Zegt Pahladsingh. Pahladsingh wil graag duidelijkheid over de onafhankelijkheid en af van het eenzijdige beeld want mensen hebben van de onafhankelijkheid. “Dit is een puzzelstukje, Ik wil als het ware het laatste puzzelstukje vinden”, aldus Pahladsingh.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.