Inclusiviteit van de roeisport

Inclusiviteit van de roeisport

Bron: Pexels

Na de uitspraak van Laila Youssifou, Olympisch roeister, over dat ze dingen anders ervaarde op de roeivereniging in vergelijking met haar geboortestad, is de kijk op de roeisport een beetje veranderd. Ze kreeg voor het eerst in haar leven opmerkingen over haar huidskleur en lachte hier in het begin een beetje over mee. Op een moment vroeg ze zich af waarom deze opmerkingen nodig waren en besefte ze zich dat ze ‘anders’ was in deze nieuwe sportwereld.

Sinds de slavernij in 1865 in de Verenigde Staten is afgeschaft, mogen zwarte mensen mee doen aan topsport. In het begin hebben zij het niet makkelijk, omdat de acceptatie langzaam met de tijd komt. Binnen alle vlakken in de samenleving hebben mensen met een kleurtje last van discriminatie door hun huidskleur; in het werkveld, in het sociale leven en ook in de sport. Na enkele voorbeelden uit het voetbal waarbij spelers opmerkingen uit het publiek kregen over hun huidskleur in combinatie met de Black Lives Matter-beweging is er meer aandacht gekomen voor racisme in de sportwereld. Sinds begin februari 2020 is er vanuit de Koninklijke Nederlandse Voetbalbond (KNVB) een aanvalsplan tegen racisme gestart en zijn er sancties gezet op het vertonen van racistische uitspattingen en misdragingen.

Omdat voetbal zo populair is en er veel geld in omgaat, is het logisch dat hier veel aandacht voor is. Echter is er minder aandacht voor dit onderwerp in minder massale sporten zoals roeien. Het wordt als een ‘witte’ sport gezien en hier is Laila het mee eens. Ze is niet bang om anders te zijn, maar opeens was ze uniek in een grote groep mensen: “Ik viel mensen op, daar had ik voor het roeien nooit  bij stilgestaan”. Als ‘niet anders persoon’ sta je hier niet bij stil, omdat je het niet persoonlijk aangaat en omdat je de blikken of opmerkingen niet krijgt. Het is noodzakelijk dat hier meer aandacht voor komt volgens de roeister Laila, omdat het écht nog vaker voorkomt dan gedacht wordt. “Wat ik leuk vind aan de roeisport is dat het een hele traditionele cultuur heeft. Een keerzijde daarvan is dat de sport erg conservatief is en dat zie je terug in het gesprek aan inclusiviteit in de sport”.

Uit persoonlijk onderzoek bleek dat op de Utrechtse Studenten Roeivereniging Triton echter 7 van de 900 leden zitten die een donkerdere/getinte huid hebben. Dit betekent dat slechts 6,3% van de leden niet een ‘witte’ huidskleur hebben. Hieruit blijkt dat de roeisport weldegelijk een witte sport is, echter kan hieruit niet geconcludeerd worden dat er sprake is van racisme binnen roeiverenigingen. Dit is wel te merken aan de persoonlijke verhalen van onder andere roeister Laila en nog enkele anderen die liever anoniem wilden blijven. Zij vinden dat er nog genoeg gedaan kan worden om de sport minder inclusief te maken en het verschil tussen huidskleuren meer te laten wegvagen/verdwijnen.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.