50 jaar gastarbeiders in Utrecht: ‘ze zijn gewoon nodig’

50 jaar gastarbeiders in Utrecht: ‘ze zijn gewoon nodig’

Ries Adriaansen met zijn favoriete boek over arbeidsmigratie. Foto door: Moïs Tims

In heel Nederland kampt de arbeidsmarkt met grote personeelstekorten, zo ook in Utrecht. Oplossingen voor dit probleem zijn complex en kennen allen voor en nadelen. Volgens Ries Adriaansen, coördinator van projectgroep ’50 jaar gastarbeiders in Utrecht’, kunnen gastarbeiders het antwoord zijn. Hij heeft zelf veel gewerkt met gastarbeiders en legt in dit interview onder andere uit hoe zij zich in Utrecht hebben gevestigd.  

U bent de coördinator van projectgroep ’50 jaar gastarbeiders in Utrecht’. Wat doen jullie als projectgroep zoal?

‘Wij vinden het belangrijk dat we de geschiedenis van migranten in Utrecht vastleggen. Zo hebben we recent een tentoonstelling genaamd ’Hier ben ik thuis’ opgezet, waarin deze geschiedenis voor iedereen te zien is. We hebben hiermee eigenlijk drie doelen: herinneringen ophalen voor de gastarbeiders zelf, het bijbrengen van inzicht bij met name de huidige jeugd, zowel de gastarbeidersjeugd als de Nederlandse jongeren en een bijdrage leveren aan de gedachtegang dat je altijd in veranderingen moet denken’.

Waar komt uw persoonlijke interesse en affiniteit richting gastarbeiders vandaan?

‘Ik ben zelf geboren in een klein dorpje bij Breda. Mijn vader was boer, iets wat ik zelf nooit wilde worden. Ik koos ervoor om aan de Sociale Academie te studeren. Ik zag toen in Utrecht een advertentie om in het onderwijs te werken, dus dat ging ik doen nadat ik was afgestudeerd. Ik werkte toen met jongeren van rond de vijftien en zestien jaar oud die uit Italië, Joegoslavië of Spanje kwamen met hun vader en moeder. Daarna kwamen de kinderen uit Turkije en Marokko. Ik heb vanaf toen altijd het gevoel gehad iets extra’s te willen doen’.

Wat leerden de jongeren op de school waar u werkte?

‘Wij moesten ze vooral leren hoe Nederland in elkaar zat. Je zou het algemene maatschappelijke vorming kunnen noemen. Dat ging dan vooral over hoe het hoe het Nederlandse politieke en maatschappelijke landschap er destijds uitzag. Dit was belangrijk, want deze jongeren waren de nieuwe toekomstige vaders en moeders in Nederland. Je zou het eigenlijk ook wel kunnen zien als een soort inburgeringscursus. Ook was het lesgeven in de Nederlandse taal een belangrijke taak van ons. We focusten dan vooral op de taal die ze nodig zouden hebben op de werkvloer.’

Waar woonden de eerste gastarbeiders in Utrecht eigenlijk?

‘In Utrecht hadden we een honderdtal aan pensions waar de mannen in eerste instantie terecht kwamen. Deze pensions stonden voornamelijk in de toenmalige binnenstad, denk aan de Pijlsweerd en de stationsbuurt. De stationsbuurt is uiteindelijk gesloopt voor het huidige Hoog Catharijne. Toen eenmaal de gezinnen van de mannen kwamen, vertrokken ze naar bijvoorbeeld Hoograven, omdat hier goedkope en leuke woningen waren. Nederlandse jonge gezinnen woonden toentertijd vooral in wijken als Overvecht en Kanaleneiland, maar vertrokken vervolgens naar nieuwgebouwde wijken als Houten, Nieuwegein en Maarssenbroek omdat hier meer huizen met bijvoorbeeld een tuin werden gebouwd. Zij lieten hiervoor dus de wijken Overvecht en Kanaleneiland achter, waar dan vervolgens de gastarbeidersgezinnen in kwamen te wonen’.

Waarom is het volgens u zo belangrijk dat de geschiedenis van de gastarbeiders wordt doorverteld?

‘Om ervan te leren, oplossingen te genereren en vooruit te organiseren. Het is belangrijk dat we de ontvangende samenleving kunnen voorbereiden op de komst van gastarbeiders. Als we kijken naar het verleden, vind ik dat we er meer bewust van moeten zijn dat we allemaal verantwoordelijk zijn voor het feit dat er nieuwe mensen bijkomen, niet enkel de politiek en de werkgevers. Daarbij zijn ze gewoon nodig’.

Ries vindt dat gastarbeiders ook nu dé oplossing kunnen zijn voor de personeelstekorten op de arbeidsmarkt. Bekijk hier het video-interview die verslaggever Cristel Brandt voerde met hem, waarin hij dit verder toelicht.

Over de auteur

Moïs Tims

Mijn naam is Moïs Tims en ik ben 19 jaar oud. Ik studeer Journalistiek aan de Hogeschool Utrecht. Zo lang als ik leef woon ik al in Utrecht, waar ik voorlopig nog niet weg wil. Mijn grootste interesses liggen bij beeldmedia, zoals documentaires en Tv-programma's. Ook vind ik de radio een interessant media, dit ben ik nog een beetje aan het ontdekken. Schrijven is ook iets wat ik graag doe, mijn schrijfvaardigheid ontwikkelde zich sinds jongs af aan, toen ik veel zelfbedachte verhaaltjes schreef. Zelf ben ik werkzaam in de horeca, wat ik erg leuk vind aangezien ik sociaal contact erg belangrijk vind. Ik kan me dan ook ontzettend interesseren in verschillende soorten mensen. Het lijkt me geweldig om ooit zelf een documentaire te maken of een bepaalde minderheidsgroep of een bijzonder persoon. Ten slotte vind ik het belangrijk om bepaalde punten die in de samenleving spelen onder de aandacht te brengen.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.