‘Je kunt rasutrechters een beetje herkennen aan dat ze wat botter zijn, net als ik: ik kan soms best gemeen zijn’

‘Je kunt rasutrechters een beetje herkennen aan dat ze wat botter zijn, net als ik: ik kan soms best gemeen zijn’

Patrick van de Veer. Foto door: Moïs Tims

We vieren het 900 jarig bestaan van Utrecht. Voor de eén is het een stad om even een dagje te shoppen en voor de ander is het een thuis, zoals voor Patrick van der Veer. Hij groeide op in Utrecht en woont nu al jaren met zijn vrouw in Tuinwijk, een wijk nabij het centrum. Samen hebben zij twee dochters die inmiddels op zichzelf wonen. Hoe ervaart een ‘rasutrechter’ de stad na al die jaren? Wat is hem allemaal bijgebleven?

‘Ik ben geboren op de Amsterdamsestraatweg, nummer 379. We woonden toen boven de bakkerij van mijn vader: een brood en banketbakkerij. In eerste instantie woonde ik hier tot ik een jaar of vier á vijf was. We verhuisden toen omdat we er nog een bakkerij bijkregen en we hierboven gingen wonen. Dit was in Kanaleneiland, in een flatgebouw met twee verdiepingen boven winkelcentrum De Rijnbaan.

Ik heb daar wel een hele fijne jeugd gehad: school was leuk, voetballen was leuk. Ik vond het ook altijd grappig om stiekem door het hek van zwembad Den Hommel te klauteren, hier woonden wij toen echt heel dichtbij. Van Kanaleneiland verhuisden we naar Nieuwegein. Daar vonden we het verschrikkelijk, dus zijn we na een jaar weer terug gegaan naar ons eerste huis aan de Amsterdamsestraatweg. Toen veranderde mijn leven: ik ging werken bij de bakkerij van mijn opa en soms ook bij die van mijn vader. In de zomer werkte ik wel eens in de tuinderij van mijn andere opa.

Als ik terugdenk aan die jonge jaren, denk ik dat Utrecht toentertijd wat rouwer was, of wat simpeler. Ik denk dat dit komt omdat we ook een stuk minder hadden vroeger. Zo had je een voetbalveld, maar verder eigenlijk niet zoveel. Ik voetbalde eigenlijk altijd wel buiten op het plein, in ieder geval tot en met mijn achttiende. In eerste instantie was ik voor de club Feyenoord, maar ik denk dat dat echt maar heeft geduurd tot ik een jaar of zes was, daarna was ik voor FC Utrecht, en nog steeds. Wat ik wel echt moet zeggen: ik blijf niet meer thuis voor voetbal op TV, alleen als FC Utrecht zou spelen in de Champions League bijvoorbeeld. Verder heeft voetbal er eigenlijk altijd wel ingezeten. Zo heb ik ook eén van mijn dochters getraind bij de club Sporting ’70, ik denk dat ik dat zo’n vijftien jaar heb gedaan.

Een plek waar ik heel graag kom is mijn werkplek: bakkerij-patisserie Bond en Smolders, die zit midden in de stad. Hier werk ik inmiddels zo’n zestien jaar. Daarnaast kom ik graag in het Utrechtse stadion: Galgenwaard. Het stadion is zo bijzonder omdat het echt ademt. Dit omdat 20 duizend mensen daar dezelfde emotie hebben, op hetzelfde moment. Dat is magisch. Ik ben er nu alweer een tijdje niet geweest omdat het gewoon even kut is, ze verliezen gewoon.

Ik ben altijd blij als ik terugkom in Utrecht. Weet je wat het leuke aan Utrecht is? Je gaat in de avond de stad in, komt je buurvrouw tegen en vervolgens de broer van een maat, alsof je in een dorp woont. Maar ga je 24 uur later de stad in, dan kan het zo zijn dat je niemand kent: alsof je in een nieuwe stad bent. De stad blijft zijn identiteit behouden, maar het is wel veranderd. Ik denk bijvoorbeeld dat ik in mijn straat nog de enige ras Utrechter ben, misschien samen met nog eén ander. Ik denk dat je de rasutrechters een beetje kunt herkennen aan dat ze wat botter zijn, net als ik: ik kan soms best gemeen zijn. Maar we bedoelen het niet zo. Ik zal nooit verhuizen uit Utrecht, ik zou niet weten wat ik te zoeken heb in een andere stad. Ik heb hier alles wat ik nodig heb.’

Over de auteur

Moïs Tims

Mijn naam is Moïs Tims en ik ben 19 jaar oud. Ik studeer Journalistiek aan de Hogeschool Utrecht. Zo lang als ik leef woon ik al in Utrecht, waar ik voorlopig nog niet weg wil. Mijn grootste interesses liggen bij beeldmedia, zoals documentaires en Tv-programma's. Ook vind ik de radio een interessant media, dit ben ik nog een beetje aan het ontdekken. Schrijven is ook iets wat ik graag doe, mijn schrijfvaardigheid ontwikkelde zich sinds jongs af aan, toen ik veel zelfbedachte verhaaltjes schreef. Zelf ben ik werkzaam in de horeca, wat ik erg leuk vind aangezien ik sociaal contact erg belangrijk vind. Ik kan me dan ook ontzettend interesseren in verschillende soorten mensen. Het lijkt me geweldig om ooit zelf een documentaire te maken of een bepaalde minderheidsgroep of een bijzonder persoon. Ten slotte vind ik het belangrijk om bepaalde punten die in de samenleving spelen onder de aandacht te brengen.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.