Saaie en niet-originele film voor Netflix Original

Saaie en niet-originele film voor Netflix Original

Poster The boys in the band. Bron: imdb.

Een langdradige maar vooral nutteloze verfilming van een toneelstuk dat al in 1968 is geschreven. The Boys in the band is een film met een interessant onderwerp, maar slecht uitgewerkt. Sowieso was het toneelstuk al twee jaar na de theatershows verfilmd. Een tweede verfilming had niet gehoeven.

Het verhaal gaat over een verjaardag van eén van zeven vrienden die allemaal gay zijn. Een oude studiegenoot van Michael (Jim Parsons), degene waar het feestje wordt gehouden , komt langs voor een snelle borrel. Michael merkt dat Alan (de oude studiegenoot) zich niet op zijn gemak voelt  bij de vrienden van hem.  Michael wil Allan bewijzen dat er helemaal niets mis is met verliefd zijn op jongens. Voordat hij dit heeft bewezen, laat hij Allan niet naar huis gaan.

De vrienden maken over elk denkbaar onderwerp ruzie en als iedereen dronken is, spelen ze een spel waarbij iedereen degene moet bellen waarvan ze altijd al hebben gehouden. Dit leidt tot nog meer ruzie en drama omdat Michael er heilig van overtuigt is dat Alan ook gay is.

De eindeloze discussies zorgen ervoor dat je liever je ogen sluit totdat de film stopt, dan dat je ze opent om naar de film te kijken. Dan weer dit, dan weer dat. Alsof ze het bekvechten een soort olympische sport hebben gemaakt. Al het gehuil en gevecht en gekrijs, je wordt er moe van. Nergens zit er verandering in deze twee uur durende film. Het is allemaal – behalve het begin en het eind – op dezelfde locatie gefilmd. Het onderwerp homoseksualiteit maakte bij het toneelstuk in de jaren 60 veel emoties los, maar tegenwoordig wordt het vrijwel overal geaccepteerd. Het was beter geweest als ze de film geen modern tintje  hadden gegeven.

The boys in the band laat duidelijk zien hoeveel homohaat er rond die tijd was in de Verenigde Staten. De onuitgenodigde hetero gast Alan gaat zelfs op de vuist met de overduidelijke homoseksuele Emory en noemt hem een ‘vuile nicht’. Zodra Alan erachter komt dat iedereen op de verjaardag gay is, is hij in totale shock en doet hij een hele tijd niet meer mee in het verhaal. Hij zit op de achtergrond vol afschuw mee te luisteren naar de discussies, terwijl juist hij het verhaal levend moet houden vanwege zijn homohaat.

De film eindigt met een wat beelden waarin het lijkt dat iedereen weer tot rust komt van de verjaardag. De één  gaat koffie drinken, de ander leest een boek en weer een ander heeft seks. Met een somber melodietje als achtergrondmuziek lijkt het erop dat de film probeert de kijker een belangrijke boodschap over te brengen. Maar wat die boodschap mag zijn? Het is onduidelijk wat het moraal van de film is. Maar ja, misschien was die wel duidelijk in 1968.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *