‘Uiteindelijk woon je met elkaar op één aardbol’

‘Uiteindelijk woon je met elkaar op één aardbol’

De een komt uit een protestants gezin en de ander is atheïstisch opgevoed. Kun je jezelf een levensbeschouwing toewijzen als je nergens in gelooft? Ria en Niek Zaal geven hun levensvisie. 

Niek: ‘Ik kwam uit een protestants gezin en ging ook naar de zondagsschool. Mijn broers en ik zaten dan samen met onze ouders in de kerk. Strak gekamde haren en allemaal in je nette kleren. Als kind weet je eigenlijk niet beter dan dat dit iedere zondag weer hetzelfde ritueel is. Pas toen ik een jaar of zestien was wist ik dat dit niks voor mij was. Ik besefte dat het eigenlijk niet veel voorstelde in de kerk. Het was voor mij op een gegeven moment allemaal één groot toneelstuk’. 

Ria vindt dat ook: ‘Ik kwam sowieso uit een atheïstisch gezin. Mijn moeder had een protestantse opvoeding gehad en mijn vader een katholieke opvoeding. Toen zij gingen trouwen hadden beiden ouders snel een krabbeltje gezet op het gemeentehuis en zijn toen daarna vertrokken. Ze wilden niet bij de huwelijksplechtigheid zijn. Alleen maar omdat ze beiden een andere achtergrond hadden. Tegenwoordig is dat echt ondenkbaar, maar vroeger in dit tijd was het niet normaal dat je met iemand ging die een andere achtergrond had. Mijn ouders waren er toen wel over uit dat het geloof helemaal geen zin had en dat het alleen maar zorgde voor moeilijkheid. Alles was toen der tijd zo onnodig ingewikkeld’. 

Niek en Ria hebben elkaar leren kennen bij een introductiedag voor nieuwe korfballers. ‘Wij moesten allebei op een sport van onze ouders en wij zijn elkaar toen daar tegengekomen. We waren heel jong, maar dat was normaal in die tijd. Het zal wel zeldzaam zijn dat twee jongelui die elkaar leren kennen op hun achttiende de rest van hun leven bij elkaar blijven’ zegt Niek. Zij zijn gaan wonen in de binnenstad van Utrecht en al snel kregen zij hun eerste dochter. ‘De Biltstraat was echt ons thuis. Wij hadden een grote woonkamer en een ruime tuin. Alle winkels lagen binnen 100 meter dus we deden alles lopend. Voor onze kinderen was het de ideale plek om op te groeien’. Tegenwoordig is de Biltstraat één van de drukste straten van de stad en kun je er met de auto nauwelijks meer doorheen. ‘Als ik nu zie wat ze doen met al die busbanen en fietsroutes dan vind ik dat wel een positieve ontwikkeling. Je moet als oudere ook een beetje nadenken over hoe je de wereld gaat achterlaten voor de jongere generaties. Ik kan dat voor mijn gevoel heel goed zelf doen en ik denk dan ook niet dat daar een god voor nodig is,’ betoogt Ria.  

Niek heeft er dezelfde visie op: ‘Zelf denk ik niet dat er een god is. Voor mijn gevoel is het leven ook over als je komt te overlijden’. Ria is het met hem eens: ‘Ik denk dat de dood definitief is. Er is geen verder leven of een hemel of hel. Mensen die in reïncarnatie geloven halen daar denk ik wel veel hoop uit. Dat vind ik wel een mooi gegeven’. 

Ria en Niek kijken elkaar aan: ‘Volgens mij zou je ons wel als humanisten kunnen beschouwen. Wij geloven in de kracht van de mens’. Ria knikt instemmend. ‘Wij geloven wel in de kracht van de mensheid. Samen ben je sterker dan alleen dus je moet er ook voor elkaar zijn. Dat hebben wij onze twee dochters ook proberen mee te geven. Ik hoop dat zij dat aan hun kinderen ook weer doorgeven. Uiteindelijk woon je met elkaar op één aardbol’. 

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *