Vrouwenrechten in het Midden-Oosten en Afrika; gaat het echt zo slecht?

Vrouwenrechten in het Midden-Oosten en Afrika; gaat het echt zo slecht?

Protest tegen schending van vrouwenrechten

Elk jaar wordt de internationale dag voor de uitbanning van geweld tegen vrouwen op 25 november herdacht. Een verdrag wat door meerdere landen ondertekend is. Veel strenge, Islamitische landen staan erom bekend een genderongelijke wet te hebben. Vrouwen hebben minder rechten dan mannen en geweld speelt hier vaak een rol in. Maar, gaat het daar echt zo slecht als wij hier in Nederland denken? En hoe is de situatie daar in vergelijking met die van Nederland? Jet Bastiani, lid van NGO Plan International, vertelt hoe de situatie ervoor staat en wat voor factoren meespelen met genderongelijkheid.

Bastiani is lid van Plan International, en is gespecialiseerd in SRHR (Sexual and Reproductive Health and Rights) and Gender. Dit houdt in dat ze zich bezighoudt met serieuze zaken rondom geslachtsgemeenschap, huwelijk en eerlijke rechten. Dit kan van alles zijn, bijvoorbeeld een gedwongen kindhuwelijk, discriminatie naar zowel man als vrouw of verkrachting. Alles wat onder de rechten van de mens valt, datgene wat niet geschonden hoort te worden maar toch verbazingwekkend veel gebeurt. Plan International probeert hier achteraan te gaan.

Maar, hoe wordt dit in zijn werking gesteld? Plan International is een non-gouvernementele organisatie (ngo) en hun inkomstenbron komt hierdoor vaak uit sponsors. Echter ontvangen ze niet alleen particuliere donaties, maar worden ze ook ondersteund door bijvoorbeeld het ministerie en de Europese Unie. Plan International dient een projectvoorstel in en deze voorstellen worden dan wel óf niet gefinancierd. Jet Bastiani monitort deze projecten: ze reist naar de plek waar het project plaatsvindt en onderzoekt of alles volgens plan verloopt.

Op 20 november 1989 is het Kinderrechtenverdrag in werking gesteld, dat ondertekend is door veel verschillende landen. Hierin zijn 54 artikelen te vinden met wetten over de manier hoe kinderen behandeld moeten worden in een land. Alhoewel alle landen die dit verdrag ondertekend hebben het unaniem eens waren met het verdrag, willen niet alle landen zich er altijd aan houden. Daarnaast wordt het Kinderrechtenverdrag alleen op kinderen betrokken, zonder er een geslacht aan te linken. Desondanks worden vrouwen (in dit geval meisjes) vaker benadeeld dan jongens, volgens Bastiani.

Dat landen het niet altijd eens zijn met nieuwe regelgeving, heeft met verschillende factoren te maken. De twee belangrijkste zijn politiek en religie. Als het land enigszins democratisch is, wil de leider van het land natuurlijk opnieuw gekozen worden. Past de nieuwe regelgeving niet bij de wensen en belangen van het volk, zal de leider deze wetten minder snel in werking stellen. Daarnaast is religie ook een belangrijk punt. Sommige landen worden geregeerd met een Shariawet. Dit staat voor ‘de Islamwet’, ook wel ‘de wet van God’ genoemd. Voldoen de wetten of aangepaste regels in hun wet niet bij de Sharia, dan zal de nieuwe regelgeving geen kans maken bij het land.

Ook kan zowel de Islamitische imam, als de Christelijke imam een grote impact hebben. Een voorbeeld hiervan is de Internationale dag tegen geweld tegen vrouwen op 25 november, die door enorm veel landen goedgekeurd is. Toch wilde Vaticaanstad deze conventie niet bekrachtigen in hun wetgeving, vanwege de Christelijke imam die het daar (voor een groot deel) voor het zeggen heeft. Tot slot hebben dictators weinig interesse voor mensenrechten in het algemeen, aangezien het in hun gedachtegoed alleen draait om macht en status Landen met een dictator zullen mensenrechten dus ook niet belangrijk genoeg vinden om het in de wetgeving toe te passen.

Volgens Bastiani is het aan landen om eens in de ongeveer vijf jaar een rapport te schrijven over de stand van zaken, met betrekking tot verdragen zoals het kinderrechtenverdrag en de conventie van geweld tegen vrouwen. Omdat overheden dit altijd wat mooier willen maken dan dat het is, zijn ngo’s ook bevoegd om hier schaduwrapportages van te maken. “Het probleem is alleen dat de UN heel weinig functiemogelijkheden heeft. Het is niet een wereldmacht die gewoon straffen op mag leggen. Dat is wel jammer, want dit maakt het makkelijk voor overheden om deze verdragen te ondertekenen, maar om zich er niet echt helemaal aan te houden.”, aldus Bastiani.

Toch is het belangrijk om verder te kijken dan alleen de vrouwenrechten in Afrikaanse of Midden-Oosterse landen. Ook hier in Nederland komt het regelmatig voor dat er sprake is van huiselijk geweld, verkrachting en genderdiscriminatie. Neem de lagere lonen voor vrouwen als voorbeeld, of de positie van vrouwen in de politiek. De Westerse blik op het ideale beeld van hoe de vrouw behandeld moet worden, heeft een 180. Vroeger was het normaal dat de vrouw thuis aan het werk was en voor de kinderen zorgde, terwijl de man het brood op de plank bracht. Als een moeder er tegenwoordig voor kiest een aantal jaar niet te werken, om zo meer aandacht aan de ontwikkeling van haar kind te kunnen besteden, wordt ze gezien als lui of niet modern laat Jet Bastiani weten.

Er zijn nog vele stappen die gemaakt moeten worden om tot een gelijke samenleving te komen. Er zullen altijd misstanden, dictaturen en ongelijkheden blijven. Maar, dit wil niet zeggen dat er geen verbetering meer moet komen. Elke stap in de goede richting is er een.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.