Van Kiev naar Bussum

Van Kiev naar Bussum

De oorlog is inmiddels al bijna een maand aan de gang. Op 24 feburari begonnen de eerste luchtaanvallen en trokken Russische troepen vanuit het zuiden, oosten en nooredn Oekraïne binnen vielen. Deze eerste maand heeft naar schattingen duizenden levens gekost. Oekraïeners graven ondertussen naar lichamen in de vernietigde steden. 

Wij Nederlandse studenten hebben hier nog altijd weinig last van, studie gaat door en ook kunnen wij nog altijd veilig over straat. Voor Oekraïense studenten is dit een compleet ander verhaal. Velen zijn hals over kop hun land uit gevlucht. 

De 21 jarige Iya studeerde in Kiev, haar leven in Bussum in compleet anders dan haar leven in de hoofdstad van Oekraïne. Ondanks haar enorme dankbaarheid naar de familie Van Asbeck, blijft de situatie onwerkelijk. 

De achtergrond van haar laptop is nog altijd haar gala foto met haar vrienden van drie jaar geleden. Toen zij destijds afscheid namen van de middelbare school, koos iedereen voor een andere opleiding. Iya koos voor rechten, haar beste vrienden kozen onder andere voor tandheelkunde, geneeskunde en voor geopolitcs. Ondanks deze enorme dromen, staan haar vrienden nu aan de frontlinie. Zonder enige twijfel zijn zij het leger in gegaan. 

Iya haar vader, heeft zich net als haar vrienden aangesloten bij het leger. Zij en haar moeder hebben ervoor gekozen de hoofdstad te ontvluchten. Met zijn drieën hebben zij de eerste 6 dagen in de kelder gezeten. De bommen hielden hun dag en nacht, zowel bezig als wakker. Iya en haar moeder zijn samen met een collega en haar dochter deze kant op gekomen. De reis beschrijft Iya als een nachtmerrie. ”Je laat alles wat je hebt achter. Je huis, vader en vrienden. Je weet niet wat er nog staat als je terug komt. Kan ik ooit nog naar mijn school en langs bij mijn buren?” 

Iya haar hoorcolleges zijn online. De tentamen periode hebben ze overgeslagen. ”Ze wilden ons uiteraard niet nog meer stress opleveren en wij konden daarnaast uiteraard niet fysiek naar een locatie komen.” Dat ze de colleges door laten gaan, is juist voor ons. Het normale leven moet nou eenmaal zo veel mogelijk doorgaan. Mannelijke professoren geven echter geen colleges meer, en de mannelijke klasgenoten zijn ook niet meer aanwezig. Dat de online colleges verder zo soepel verlopen, is te danken aan corona. Destijds heeft de universiteit alle lessen online gegeven, daarom kon dit zo makkelijk opgepakt worden.”

Wendela heeft zich zonder enige twijfel ingeschreven bij een organisatie om vluchtelingen op te vangen. Haar drie kinderen zijn inmiddels uit huis en zij had ruimte genoeg. ”Wendela en haar man hebben een groot huis, mam en ik hebben allebei onze eigen kamer en delen een badkamer. Wendela doet er alles aan om ons te helpen.” Ook vertelt Iya dat een vriendin van Wendela haar al drie keer mee heeft genomen naar haar advocatenbureau, om haar kennis te laten maken met het Nederlandse juridische systeem. ”Mijn moeder is in tegenstelling tot mij een enorme techneut. In Nederland zou haar studie technische bouwkunde heten. Normaal stuurt zij een grote groep aan, maar vandaag de dag naait zij gordijnen voor vriendinnen van Wendela.” Omdat Iya haar moeder de Engelse taal niet volledig onder controle heeft, kan zij enkel dit soort klussen doen. Daarnaast is zij erg dankbaar en biedt ze zichzelf daarom erg graag aan. Ze vindt het heerlijk om de hond van de buren af en toe uit te laten of te koken voor Wendela en Arjan. ”Door een miscommunicatie hebben wij aan het begin een aantal keer kip gemaakt. Wendela wilde ons dan weer niet aanvallen en nam zonder twijfel een heel stuk kip. Ondanks haar vegetarische leven. Gelukkig zijn wij inmiddels eerlijk tegen elkaar. En zullen wij de familie van Asbeck geen kip meer voorschotelen.”

Al met al is Iya enorm dankbaar. ”Ik had nergens liever willen wonen, behalve natuurlijk in Kiev met mijn vader en moeder.”

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.