‘Ik cijferde mezelf een beetje weg voor hun relatie’

‘Ik cijferde mezelf een beetje weg voor hun relatie’

DEN HAAG- Veel kinderen in Nederland krijgen er mee te maken. Ouders die gaan scheiden. Dat kan best lastig zijn voor het kind. En hoe vertelt een kind wat het voelt en wat het kind nu eigenlijk zelf wil? Aankomende donderdag 26 mei krijgen deze kinderen een stem. Dan is het namelijk de ‘Dag van het gescheiden kind.’ Ook de ouders van Lotte(19)* gingen uit elkaar. Hoe is het om als kind zoiets mee te maken?

‘’Toen ik zes jaar oud was gingen mijn ouders scheiden. Vanaf het begin was het eigenlijk een hele rare situatie. Mijn vader is vreemd gegaan, of tenminste dat denken we. Maar het is altijd een soort taboe geweest binnen ons gezin en hij heeft het ook altijd ontkend. Mijn vader trok direct in bij de zus van de vrouw waar hij mee vreemd was gegaan. We gingen daarom heel snel van één gezin naar twee huizen. Mijn vader verhuisde ook direct naar een andere stad. Het is best gek dat als je je vader elke dag ziet, hem in één keer niet meer iedere dag te zien.

Wanneer dit op je 6e gebeurt ben je ook zo jong dat je het eigenlijk niet begrijpt. Ik was dan ook niet boos of verdrietig. Ik weet nog dat mijn ouders het vertelden, dat was in hun slaapkamer en ik kwam op het bed zitten. Ze legden me uit dat ze uit elkaar gingen. Hierna ging ik naar beneden en huppelde ik weer vrolijk rond, want wanneer je zo jong bent begrijp je eigenlijk niet wat er verteld wordt.

Moeder

De scheiding heeft voor mijn moeder de meeste gevolgen gehad. Ze had er veel moeite mee. Zoveel dat ze eigenlijk een jaar op bed heeft gelegen. Mijn broer was op dat moment al uit huis en mijn halfzus ging bij mijn vader wonen. Ik woonde dus als enige nog bij mijn moeder. Omdat ze zoveel moeite had met de scheiding, was het niet verantwoord om bij haar te wonen. Ik moest op dat moment ook voor mezelf zorgen en je wordt dan gedwongen om heel snel op te groeien en zelfstandig te zijn. Ik heb toen vanaf mijn dertiende besloten om bij mijn vader te gaan wonen. Mijn moeder en ik lijken heel erg op elkaar, maar ook totaal niet. Hierdoor botsten we ook heel erg met elkaar. Mijn moeder heeft ook een lager opleidingsniveau, wat totaal niet erg is, maar hierdoor heb ik wel het idee dat ze mijn doen en denken minder goed begrijpt. Toen ik naar de middelbare school ging en graag het vwo wilde halen begreep ze dan ook niet dat ik moest leren en minder tijd had. Ze vond dat ik nog leuke dingen moest doen en lekker kind moest zijn. Daarom heb ik besloten om bij mijn vader te gaan wonen, hij begreep mij meer en ik kreeg hier ook meer ruimte.

Ik heb niet heel veel gepraat met mensen over de scheiding. Als kind ben ik wel ooit naar een therapeut geweest, waar ik eigenlijk ging knutselen en dan werd er heel licht over gepraat. Maar daar moest je een huis tekenen en je tekening zegt dan iets over je onderbewustzijn en dat soort onzin. Mijn moeder praatte veel over mijn stiefmoeder, daarmee probeerde ze me tegen haar op te zetten. Ik vond dat erg ingewikkeld. Ze maakt ook nu nog veel gemene opmerkingen over mijn stiefmoeder, terwijl het intussen al twaalf jaar geleden is. Doordat ik dus niet meer bij mijn moeder woonde, ben ik deels door mijn stiefmoeder opgevoed. Zij is ook een stukje van mijn leven. Wanneer je iets gemeens over haar zegt, zeg je dat indirect ook over mij. Al heb ik niet een hele goede band met mijn stiefmoeder. Want ze komt natuurlijk uit een ander gezin en na de scheiding kwam ze direct in mijn leven. Toen had ik het gevoel dat ik eigenlijk een beetje ‘buitengesloten’ werd. Maar als kind dacht ik dat hoort erbij en ik cijferde mezelf hierdoor een beetje weg voor hun relatie. Door de scheiding van mijn ouders ben ik als persoon wel veranderd. Je hebt toch een andere blik op dingen dan je leeftijdsgenoten. Ook merk ik dat wanneer ik zelf in een relatie zit ik snel dingen somber in kan zien, omdat ik me heel goed besef dat een relatie niet altijd goed afloopt. Nu snap ik wel goed dat mijn ouders uit elkaar gingen, ik vraag me bijna af hoe ze ooit bij elkaar pasten. Extreme situaties als kind meemaken, vormt je ook weer. Ik ben blij hoe ik nu als mens ben en ik ben ook dankbaar, want door de hele situatie sta ik wel sterk in mijn schoenen.

In onze maatschappij kan wel meer aandacht besteed worden aan kinderen van gescheiden ouders, denk ik. Ik ben best vaak jaloers geweest op kinderen die dan wel een ‘happy family’ waren. Ik denk dat er op jonge leeftijd meer over gepraat kan worden, want het is heel moeilijk om een vriendje of vriendinnetje uit te leggen hoe jij je voelt. Het zou goed zijn om meer aan kinderen uit te leggen waarom dat ene meisje nu even meer aandacht nodig heeft of even verdrietig is. Daarom denk ik dat de ‘Dag van het gescheiden kind’ erg belangrijk is. Het is fijn dat er ook aan deze kinderen wordt gedacht.‘’

*Verzonnen naam. Bron geeft aan anoniem te willen blijven. Naam bekend bij de redactie.

Over de auteur

Larissa Kuiper

Ik wens je veel lees en kijkplezier op mijn website! :)

1 reactie

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *