Op stap voor een boodschap

Op stap voor een boodschap

Rotterdam – Door de coronacrisis zijn veel situaties anders geworden. Lege straten, parkjes en sportclubs. Toch moeten we allemaal boodschappen blijven doen om te kunnen eten en drinken. Er is een hoop veranderd deze maand als je boodschappen gaat doen bij je lokale supermarkt.

Het is iets na twee uur als ik de lokale supermarkt binnenstap om wat dagelijkse boodschappen te kopen. Bij binnenkomst oogt het al een stuk minder druk dan normaal rond dit tijdstip. Ik word aangesproken door een medewerker omdat ik geen karretje pak. Ik leg uit dat ik maar een handje vol artikelen nodig heb en een kar overbodig is. “We hebben als beleid dan iedereen verplicht een karretje moet nemen bij binnenkomst”. Ik pak een kar en vervolg mijn weg in de supermarkt.

Ik start mijn zoektocht naar de zuivelproducten. Vraag me niet hoe maar in iedere supermarkt loop ik totaal verdwaald rond en kan nooit gelijk wat vinden. Bij de zuivel aangekomen staat er één mevrouw naast mij die duidelijk angst heeft voor mensen die te dicht bij haar in de buurt komen. Dan bedenk ik me dat de sfeer in de supermarkt duidelijk wat grimmig is. Bij sommige mensen is af te lezen dat ze hier liever niet zijn.

Het valt mij op dat veel schappen leeg zijn. Het hele pad wat altijd volgepropt staat met ontelbaar zakken chips is helemaal leeg, op enkele smaken na. Grappig om te zien welke smaken populair zijn bij de mensen. In het pad van de chips raak ik in gesprek met een vrouw van middelbare leeftijd genaamd Marian van Meggelen. “Het is weer raak hier, mensen slaan massaal producten in om maar wat achter de hand te hebben”. Zelf heeft ze een hekel aan hamsteraars want ze geeft aan dat het niet nodig is.

Om me heen zie ik mensen met boodschappen karretjes tot aan de nok vol, voornamelijk oudere mensen. Waar je normaal overal vakkenvullers producten ziet aanvullen is hier nu nauwelijks personeel in de winkel. Om te kijken of het echt zo erg is met mensen die pakken wc papier inslaan loop ik even door het gangpad van het wc papier. Het valt mij alleszins mee hoeveel lege schappen het zijn. Ik loop nog wat heen en weer door de supermarkt en pak nog wat producten die ik nodig heb en loop richting de kassa.

Bij de kassa staan overal lijnen op de grond getekend die ervoor zorgen dat je anderhalve meter afstand houd. Iedereen houd zich eraan en staat keurig achter de lijntjes. Bij de kassa’s is er rekening gehouden met de gevaren van contact. Contant geld is liever niet gewenst en de caissière zit achter een plastic ruitje. Ik vraag aan de caissière we het fijn vind om te werken omdat zij per dag veel verschillende mensen tegenkomt. Terwijl ze antwoord geeft kijk ik op haar naamkaartje waar Rachel staat. “Ik ben blij dat ik nog kan werken, want van heel de dag thuis zitten word ik gek van” grapt ze. Verder is ze niet bang om besmet te raken alleen houd ze wel rekening met de extra maatregelingen. “Ik hou keurig afstand en was mijn handen regelmatig”.

Terwijl ik de winkel uitloop groet ik nog een bekende en geef mijn karretje af aan een medewerker. Deze word schoongemaakt op het handvat en afgegeven aan een andere klant die naar binnen wilt. Ik sta nooit echt te popelen om boodschappen te gaan halen maar ondanks de extra maatregelen die er genomen worden in de supermarkt viel het mij enigszins mee.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *