Het eenzaamheidsvirus

Het eenzaamheidsvirus

De dingen die we doen om onszelf bezig te houden.

Geachte geïsoleerde droeftoeters, 

In deze ronduit verwarrende tijden staat ieders leven op z’n kop. Mijn eigen dagelijkse routine is iets uit een ver verleden lijkt het wel. Niet meer de overvolle bus in om 8 uur ‘s ochtends onderweg naar de Uithof. Niet meer automaat koffie slurpen tot het uiteindelijk tijd is om in een nog vollere bus weer terug naar die oh zo felbegeerde kamer van 10m2 te gaan. Nu is het lekker uitslapen, in de zon zitten en op mijn dooie gemakje de dagelijkse taakjes aftikken. Het klinkt bijna te mooi om waar te zijn nu ik het zo op papier zie staan. Dat is het ook.

Overdag bijna een hartritmestoornis oplopen door de stress en cafeïne, om vervolgens in de avond een afzakkertje te drinken met mijn mede strijders. Het onder de mensen zijn, praten over interessante en minder interessante dingen. Die dagelijkse routine, de drukte, het heen en weer gesjees was wat mijn leven dynamisch hield. En ik denk naast mij nog wel meer mensen. Nu dat al deze dynamiek en hectiek verdwenen is, lijkt het wel alsof de dagen in elkaar overlopen. Als een soort extra bevestiging van de relativiteitstheorie van Einstein zit er gevoelsmatig geen tijd meer tussen elke keer wakker worden en weer naar bed gaan.  Net als de film Groundhog Day heeft elke dag nu voor mijn gevoel dezelfde inhoud. Ik denk dat dat deels komt doordat het decor niet verandert door de dag heen, maar vooral ook door het gebrek aan mensen en sociale interactie. Er sluipt een soort gevoel van eenzaamheid naar boven, elke dag weer een stukje meer. 

In het nieuws hoor ik de laatste tijd veel over eenzaamheid onder ouderen in de verzorgingshuizen. Volkomen terecht. Nu dat de verzorgingshuizen dicht zijn voor bezoek is het voor de bewoners extra zwaar. Begrijpt u mij niet verkeerd, het laatste wat ik wil is het bagatelliseren van iemand anders lijden. Maar ik wil graag wat woorden vuil maken aan een andere groep van onze bevolking, de jeugd, jong volwassenen, de studenten, de mensen mensen voor wie de dagelijkse routine bestond uit het omringd zijn door andere mensen. Ik merk bij mijzelf dat het sociale isolement zwaar valt. Ook van veel mensen uit mijn omgeving hoor ik een wanhopige schreeuw om menselijke interactie. 

Ik denk dat dit vooral komt doordat deze mensen gewend zijn aan veel sociale interactie. Continu vanaf het moment van wakker worden totdat ik weer in mijn bed ga liggen waren er mensen om mij heen. Soms werd dat juist teveel en was het nodig om even een middagje me-time in te lassen. Ik denk dat veel mensen zich hier in zullen herkennen. Maar nu voelt het als een soort gat in mijn bestaan. Alsof ik verslaafd ben aan mensen, komt er elke dag een onverzadigbare craving naar boven die te vergelijken is met een peuk willen roken terwijl de winkel dicht is en mijn pakje leeg. Te vergelijken met het gevoel van verliefd zijn op iemand die onbereikbaar blijkt. Misschien ben ik wel gewoon verliefd op mensen.

Dit klinkt allemaal wel heel dramatisch als ik het nu zo teruglees. We gaan er niet dood aan, het is geen oorlog. En deze tijden bieden aan de andere kant ook veel ruimte voor nieuwe kansen. Ik zie overal mensen creatieve oplossingen vinden om zich te vermaken in deze isolatie. Van het maken tot kunst, tot het organiseren van een vrijmibo via videoverbinding. Ook biedt deze tijd de mogelijkheid om eens goed in uzelf te kijken. Naar wie u bent en wat u nou echt leuk vindt om te doen. Introspectie is niet altijd even leuk, maar wel een waardevol iets. Blijf vooral lekker bellen met de mensen om wie u geeft en laat ze dat, gewoon voor de leuk, ook eens weten. Probeer de gegeven vrije tijd goed te besteden. En tot slot: een dag ongewassen op de bank liggen in uw roze panter pyjama terwijl dat er een gloeiend hete quattro formaggi onderweg is, is soms ook héél goed bestede tijd.

Quasi-hoogachtend,

Samuel Ruiter

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *