“Ik denk dat ik nooit helemaal weet wie ik echt ben”

“Ik denk dat ik nooit helemaal weet wie ik echt ben”

Wie ben je?

Ik ben Roos Vasen, uit Arnhem. Ik ben 20. Uhhm, ja, wie ik ben? Daar ben ik zelf nog heel erg naar op zoek.

Hoezo ben je daar zelf nog naar op zoek?

Ik denk dat ik nooit helemaal weet wie ik echt ben.

Kun je daar meer over vertellen?

Omdat ik soms hoor van mensen dat ze zichzelf hebben gevonden, en dan vraag ik me altijd heel erg af wat ze daarmee bedoelen. Volgens mij is hét ding van het leven dat je gewoon constant op zoek bent naar jezelf. Of jezelf constant beter leert kennen. Dat geloof ik eigenlijk heel erg. Ik definieer mezelf niet echt.

Wat doe je op dit moment in je leven?

Op dit moment ben ik aan het werk in bediening en achter de bar, en probeer ik daar nog verder in te groeien. Ik stel ook doelen waar ik naartoe aan het werken ben, zoals leren openen en sluiten (van de zaak, red.) enzo. Verder ben ik m’n rijbewijs aan het halen en ondertussen probeer ik te sparen om weer op reis te gaan.

Je bent dus eerder op reis geweest. Heeft dat ook invloed gehad op hoe je naar het leven kijkt?

Ja, honderd procent. Sowieso heb ik heel veel visies van mensen leren kennen, die me hebben doen nadenken. Ik denk dat ik daardoor heel erg in aanraking ben gekomen met de flow van het leven. Dat er een soort stroom is waar je in mee kan gaan als je daarvoor kiest. Die je soort van – nee nee nee, nu sla ik door. Ik ben tegengekomen dat het altijd wel weer goed komt, en dat het goed is. Ook als het ziek kut is, moet het blijkbaar gebeuren.

Mag ik dan zeggen een soort vertrouwen?

Ja, honderd procent.

Je bent in aanraking gekomen met de flow van het leven, zeg je. Hoe heeft je leven jouw kijk op het leven gevormd?

Nou ik heb best heftige dingen meegemaakt. In m’n jeugd en ook later nog, en ik denk dat ik altijd een soort reden zocht waarom dat gebeurde. Van jongs af aan vraag ik me al af waarom dingen gebeuren zoals ze gebeuren. Eigenlijk hoop ik dat het niet voor niets was. Ook als dingen kut lopen, bijvoorbeeld het uitgaan van een relatie, wil ik niet bij de pakken neer gaan zitten. Wel eventjes, want ik probeer een vervelend wel zoveel mogelijk toe te laten. Ook al vind ik dat lastig, dat probeer ik dan. Ik wil er wel van groeien in plaats van denken ‘dat overkomt mij weer’. Denken wat is het cadeau hierachter? Dat komt van mijn moeder, die zei dat altijd tegen me. Kijken naar het cadeautje wat erachter zit, achter een kutsituatie eigenlijk.

Baseer je je keuzes dan ook op die kijk?

Poe, Jezus Christus. Lastige vraag. Eigenlijk komt dat ook weer neer op het vertrouwen. Sowieso probeer ik alles zo goed mogelijk te doen, al weet ik precies niet wat goed is. Tegelijkertijd denk ik ook fuck it, als het de verkeerde keuze is dan kom ik daar vanzelf wel achter.

Hoe bepaal je wat goed is? 

Mijn manier is wel dat ik met veel mensen probeer te praten. Als ik voor een grote keuze sta, heb ik het er met veel mensen over. Daarna haal ik al die antwoorden eigenlijk door een zeef. Die zeef is dan een gevoel. Klopt het voor mij? Dan kom ik uiteindelijk uit bij iets dat voor mij goed voelt om te doen, als staat dat soms haaks op wat anderen hebben gezegd. Door te zeven wat andere mensen zeggen, kom ik erachter wat ik precies wil.

Je vertelt dat je door je reis een vertrouwen hebt gekregen. Heb je ook iets in je leven wat je als een soort geloof zou beschrijven?

Dat heb ik. Ik wil zo min mogelijk een label op plakken omdat ik het zoveel mogelijk zelf wil invullen. Ik geloof uiteindelijk in het universum, denk ik. Dat is ook iets waar ik soms naartoe bid. Dat zie ik dan als een soort energie waar we allemaal mee verbonden zijn. Waar we eigenlijk sowieso mee in contact staan, maar je de keuze hebt of je ervoor open staat of niet. Het is een energie die als het ware voor je zorgt. Niet dat je het niet meer zelf hoef te doen maar…

Misschien geloof ik wel gewoon in vertrouwen.  Ik geloof bijvoorbeeld dat het universum je af en toe even laat weten dat het er is. In van die kleine geluksmomentjes of kleine toevalligheden. Daardoor merk ik dat ik goed zit.

In het verlengde daarvan; hoe zou je jouw kijk op het leven beschrijven?

Wejow. Dat vind ik echt oprecht een heel moeilijke vraag. Kijk op mensen, of wat we doen, of mezelf? Mijn kijk op het leven is eigenlijk dat ik er geen hol van snap, maar zo dicht mogelijk bij mezelf probeer te blijven. En zoveel mogelijk wil liefhebben, mezelf en een ander, want ik denk dat dat het enige is wat je uiteindelijk kan doen.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *