Woerdense cultuur wil verbinden, maar mist visie

Woerdense cultuur wil verbinden, maar mist visie

Concertganger gaat op in de muziek

WOERDEN – De gemeenteraadsverkiezingen vonden een week geleden plaats. Na een hectische vier jaren staat er voor tal van sectoren veel op het spel bij de coalitieonderhandelingen. Voor de zwaar geraakte kunst- en cultuursector lijkt een visie hard nodig. Veel verder dan ‘samen willen werken’ komt het debat nog niet, volgens Podium Bredius en KUNSTaandenRIJN Woerden.

Tekst: Stijn Wielinga

Cultuur Platform Woerden is een belangrijke aanjager van kunst en cultuur in Woerden. Ze beheren subsidies voor cultuurinitiatieven en willen graag de cultuurmakers en Woerdenaren met elkaar verbinden. Volgens bestuurslid en Podium Bredius-voorman Menno Jelluma heeft de coronacrisis er organisatorisch flink ingehakt bij de cultuursector. “Het was een drama. We hebben twee jaar gerommeld met het doorschuiven van activiteiten, zodat de subsidie aan de initiatieven toegekend bleef. Het gevolg is dat elk cultureel initiatief geld nodig heeft gehad omdat ze de inkomstenkant anders niet konden vullen”, zegt hij.

Niet concreet

Hoe de cultuursector weer op het niveau van voor corona geholpen kan worden, is de vraag. Menno Jelluma keek naar het cultuurdebat (7 maart) en is niet hoopvol. “Het ging helemaal nergens over. Er was geen enkele partij die een culturele visie had. Ze hebben gehoord dat ze iets moeten roepen over breedtecultuur (de kleinschalige cultuurinitiatieven), maar het is totaal niet concreet”.

Volgens Menno Jelluma kan de sector wel geld gebruiken. “Handjes zijn er genoeg. Je kunt verbinden door te zeggen dat we samen wat gaan doen, maar het helpt als je geld beschikbaar stelt. Dan kun je gereedschap aanbieden om het mogelijk te maken.” Er is regelmatig kritiek dat cultuur teveel gesubsidieerd wordt. Jelluma snapt de argumenten waarom je cultuur niet zou moeten subsidiëren, maar wijst erop dat cultuur ellende voorkomt. “Mensen willen graag iets doen. Vereenzaming is vervelend, wat ook een hoop geld kost. Aan welzijn kan je ook miljoenen uitgeven”, zegt Menno.

Eigen eilandjes

Ton IJlstra, voorman van beeldende kunstorganisatie KUNSTaandenRIJN Woerden, zegt dat geld het probleem niet is, maar de structuur van de Woerdense cultuur: “De essentie is dat de huidige structuur verhindert dat er een goede samenwerking tot stand komt. Die structuur heeft te maken met het feit dat iedereen op zijn eigen eilandje zit. De prikkel om samen te werken aan min of meer gebiedsoverstijgende doelen is er niet.”

IJlstra ziet liever eerst een uitvoeringsprogramma dan geld. “Als je zo’n manifest met punten hebt waar niemand tegen kan zijn, moet je al wantrouwend worden. Bij het cultuurmanifest is geen budget gezet. Wie gaat dan wat betalen, als niemand ertegen is? En waarvoor zijn dan middelen beschikbaar? Al dat soort vragen staan er niet in”. IJlstra twijfelt sterk aan de intenties van de gemeente. “Het college heeft gezegd dat ze een minimaal gebaar willen maken om de breedtecultuur er weer bovenop te helpen. Toen hebben wij gezegd: een minimaal gebaar? Je wilt iets of je wilt het niet. Als je niets wil, ga je een minimaal gebaar maken. Als je wel wat wil, maak je daar geld voor vrij en ontwikkel je een idee over wat je eigenlijk wilt met cultuur in de gemeente Woerden”.

IJlstra pleit voor een Creatief Centrum Woerden. De grootste vijf culturele instellingen (Bibliotheek, Klooster, KUVO, Stadsmuseum en CultuurPlatform) zien dat niet per se als positief omdat ze bang zijn voor concurrentie rond de subsidietaart die altijd tussen usual suspects wordt verdeeld. “Als je met zijn allen zegt dat het belangrijk is dat we wat gaan doen aan cultuur, dan zou je met elkaar moeten samenwerken door middel van dat Creatief Centrum”.

Volgens Ton is samenwerken aan een Creatief Centrum een moeilijk verhaal. “Het creatieve centrum wordt door velen gezien als een initiatief van KUNSTaandenRIJN. Een Woerdens Creatief Centrum is in onze optiek van en voor ons allemaal. Ook binnen de vijf grote cultuurinstellingen is men vooral voor zichzelf bezig. Er ontbreekt bij die instellingen een organisatie overstijgend perspectief. Men is vooral met zichzelf bezig. Ook de gemeente geeft geen materiële of immateriële steun, terwijl het makkelijk zou leiden tot meer vierkante meters voor cultuur”.

Jelluma denkt dat IJlstra de moeilijkheid onderschat. “Voorlopig komt het niet verder dan dat Ton dat roept. In dit geval gaat het om vrijwilligers die iets moeten doen. Dat is al een moeilijk punt. Dan heb je nog geld nodig om het te gaan doen. Dat is een structurele kostenpost en heel moeilijk om te organiseren. Dan moet je de politiek achter je hebben, maar we zitten dus allemaal die verkiezingsuitslag af te wachten.”

Verbindende factor

Volgens Jelluma kijkt de gemeente verkeerd naar cultuur: “Ze willen weten wat het resultaat is geweest en hoe groot je bereik is geweest.”. Hij ziet het heel anders. “Bijvoorbeeld als iemand hier vrijwilliger wordt en thuis een kutsituatie heeft of aan het afglijden is, maar hier weer opleeft. Dat vind ik een belangrijker resultaat dan dat je een activiteit organiseert”.

Theater en kunsteducatiecentrum Het Klooster wijst op de verbindende factor. “Kunst en cultuur kan een samenleving vooruit helpen. Het zet ons aan het denken, over onszelf en over de samenleving. Het draagt bij aan een beter sociaal milieu, betere omgangsvormen tussen mensen en beter begrip tussen culturen. Een leukere en betere samenleving”, zo zegt directrice Natasja Heemskerk.

En wat er na die verkiezingsuitslag met de cultuur moet gebeuren volgens het Klooster? “Cultuur inzetten als middel om de samenleving te helpen. Creativiteit helpt en ook in het sociaal domein kunnen kunst en cultuur van onschatbare toegevoegde waarde zijn.”

Over de auteur

Stijn Wielinga

Stijn Wielinga is een 23-jarige student aan de Utrechtse School voor Journalistiek en verslaggever bij de online regiosite WoerdenRondom. De Leidenaar studeerde eerder ICT aan de Hogeschool Leiden en Finance & Control aan de Haagse Hogeschool. Nu volgt de breed geïnteresseerde student eindelijk zijn hart door de journalistiek in te gaan.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.