‘Er is hier een verbindingsgevoel en dat is hoe de wereld zou moeten zijn.’

‘Er is hier een verbindingsgevoel en dat is hoe de wereld zou moeten zijn.’

Edith, Foto: Lana van der Geest

WOERDEN – In het gebarencafé, wat een keer per maand plaatsvindt in café de Reehorst, komt iedereen bij elkaar. Horende slechthorende en dove mensen, iedereen is welkom. Daarbij zijn er tolken aanwezig waardoor iedereen met elkaar kan communiceren. Edith Swart is op latere leeftijd doof geworden en heeft drie en een half jaar geleden het initiatief genomen om het gebarencafé op te zetten.  

“Gemeente Woerden is een project gestart in 2016/2017. Het doel van dit project was dat iedereen mee moet kunnen doen. In 2018 is minister De Jonge naar Woerden gekomen om dat project te openen. Ik dacht toen, maar doven doen niet mee als er geen rekening wordt gehouden. Als er geen tolken waren was het lastig praten, je moet alles tien keer herhalen. Dus ik dacht, ik doe ook helemaal niet graag mee. We moeten iets doen om die communicatie wel goed te krijgen, in een ontspannen relaxte sfeer. Niet in een afgelegen omgeving maar in het centrum. Ik kreeg toen van de gemeente een beetje subsidie om het gebarencafé op te zetten. Het gebarencafé in Woerden past bij het project van de gemeente: Iedereen doet mee. Kinderen, ouderen, vluchtelingen, transgenders doet iedereen wel mee?

Vroeger was ik horend en dan ging ik uit in een café, maar dan sprak ik niet iedereen. Alleen het clubje waar je mee uit was. In het gebarencafé is dat echt anders. Iedereen praat met elkaar en iedereen staat open voor elkaar, en dat vind ik zo mooi. Het is leuk om er te zijn, de tolken zijn aanwezig, alles wordt aangepast voor doven en alle mensen die komen staan open voor doven. En in de wereld is dat niet zo. Er is hier een verbindingsgevoel en dat is hoe de wereld zou moeten zijn.

Het grote punt van dorps geboren doven, is dat ze eigenlijk geen binding hebben met hun eigen woonplaats. Dat heb ik ook zo ervaren. Toen ik hier kwam wonen in 1999 was het enige wat ik deed boodschappen, niemand zag mij en mijn man, ze zien ons gebaren maar we hadden er geen contact mee. Nadat ik met het gebarencafé begonnen ben, denken mensen van he dat is de vrouw van het gebarencafé, laten we eens vragen om dit of dat en die laten zich dus zien. Het contact groeit een beetje in je eigen woonplaats. Toen het gebarencafé er niet was, was het moeilijk om anderen te ontmoeten. Er zijn wel dingen landelijk, maar het is moeilijk om daar vrienden te worden, het is niet lokaal. En er zijn ook andere gebarencafés zoals in Utrecht. Maar daar is de bedoeling doof en doof ontmoet elkaar en hier is het ook horend. Iedereen ontmoet elkaar hier. Het zijn vooral mensen uit de omgeving waardoor er lokale verbintenis ontstaat.

We hebben met het gebarencafé één heel goed jaar gehad, maar na dat jaar en twee maanden, moesten we dicht door coronamaatregelen. Alles moest dicht. Tijdens de twee jaar dat we dicht waren, heb ik wel heel veel afspraken op zoom gehad, zoals cursussen of vergaderingen, dus voor mij ging het wel door. Maar de mensen zeiden wel na de versoepelingen: “Ga alsjeblieft door met het gebarencafé.”

Tussentijds waren de maatregelen natuurlijk versoepeld dus af en toe waren we open. Dan moet je iedere keer weer opbouwen. Nu, vanaf maart, zijn we weer helemaal begonnen. Dat voelt heel fijn, vooral omdat ik dan verneem dat mensen graag willen dat ik doorga met het gebarencafé. Ik was de vorige keer heel positief verrast dat het gelijk weer heel druk was geworden en dat er veel mensen langskomen.

Ik maak een workshop voor tijdens het gebarencafé. Mensen kennen elkaar misschien niet. Maar omdat ze dan de workshop doen gaan ze met elkaar praten over gebaren of ze moeten lachen. Dat is zoveel makkelijker dan dat je geen thema hebt. Ik vind de gebaren over de liefde heel leuk, dat is een beetje een verlegen onderwerp. Na de workshop is het niet zo dat zij gebaren gelijk kunnen. Als ze de deur uitgaan blijft er waarschijnlijk één gebaar hangen waar ze hard om hebben gelachen. Maar het gaat erom dat ze het hebben kunnen ervaren. En dan denken van misschien wil ik wel een cursus doen of het is wel leuk om met doven om te gaan.”

Over de auteur

Lana van der Geest

Lana van der Geest (2004) komt uit het dorpje Roelofarendsveen. Sinds september 2021 studeert ze in Utrecht. Lana is al haar hele leven erg nieuwsgierig, haar vader zei dan ook altijd al dat ze journalist moest worden. Zelf kwam Lana pas laat achter haar passie voor de journalistiek. Verder vindt ze het leuk om in haar vrije tijd te sporten en ze is altijd in voor een feestje. Een van haar grootste dromen is om de wereld rond te reizen en te ontdekken.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.