Dippen in de Reeuwijkse plassen tijdens volle maan

Dippen in de Reeuwijkse plassen tijdens volle maan

‘6,6 graden!’ zegt Theo tegen de groep, terwijl hij met zijn thermometer van de stijger komt lopen. Het is 19:35 en over een kwartiertje zal de groep van zeven mensen het koude water van de Reeuwijkse plassen in gaan. Aangekleed met goed gevoerde jassen en bepakt met rugzakken staan de deelnemers, kletsend over het dippen, aan het pad wat vlak langs het koude water loopt. Gezamenlijk loopt de groep naar het surfgebouw ernaast, terwijl Tessa nog eventjes blijft hangen. ‘Ik doe dit al zo’n 5 jaar en merk dat het mijn weerstand goed heeft gedaan,’ zegt Tessa ‘Ik kan nu gemakkelijk met een shirtje naar buiten met dit weer.’

Zwemmen of dippen in (ijs)koud water is een trend die is ontstaan door Wim Hof, ook wel de Ice Man genoemd. Het zou erg goed zijn voor je gezondheid en weerstand. Maureen Baumeister, organisator van dippen in de Reeuwijkse plassen, kan dit beamen; ‘Ik was jaren geleden nogal aan het worstelen met mijn gezondheid, ik had te kampen met een te hoog suiker en cholesterol gehalte, ook had ik COPD. Ik wilde geen medicijnen, maar hier waren de dokters het niet mee eens. Toen kwam ik in  begin 2014 in aanraking met de Wim Hof methode. Ik dacht, dit gaat het voor mij worden, dit is oké voor mijn gezondheid.’ Begin 2014 begon Maureen met deze methode. Na het inlezen in deze methode begon ze met het opbouwen met koud douchen. September 2014 was ze klaar voor haar eerste keer dippen in koud water en al snel zwom ze in december tussen de sneeuw en het ijs. ‘Mijn dokter wilde nog steeds dat ik medicijnen zou gebruiken, ik had hem boeken gegeven om te laten zien wat ik doe om gezond te blijven. Als ik bloed ging prikken was te zien dat ik steeds gezonder werd zonder medicijn gebruik. Ook van de COPD ben bijna ik helemaal af.’ aldus Maureen.

Onder het korte afdakje van het surfgebouw maakt de groep zich klaar om de kou te trotseren, om rust en gezondheid te vinden in het koele water. De warme kledingstukken zijn omgeruild voor badmutsen en zwemkleding. Terwijl de groep gezamenlijk naar het water loopt, kijken er ondertussen een aantal dames omhoog naar de grijze wolken. Maureen wijst naar de lucht ‘De maan zit daar verscholen achter de wolken, als je goed kijkt is die af en toe te zien.’ zegt ze. De groep loopt verder. De een loopt met een rechte rug en naar achter gestrekte schouders naar de plas, de ander omhelsd zichzelf met de armen en kijkt met groot gespreide ogen naar het koele water. De eerste voet is in het water gezet en met elke voorzichtige stap die gezet wordt verdwijnen de lichamen meer en meer het water in, totdat er na een kleine minuut niet meer te zien is dan zeven hoofden boven het water.

De kunst achter het ijs dippen is de speciale ademhalingstechniek die Wim Hof heeft ontwikkeld. Deze techniek is geïnspireerd op een techniek die de Tibetaanse monniken gebruiken tijdens het mediteren. Door de bepaalde manier van ademen zal je hartslag, bloeddruk en lichaamstemperatuur stijgen. Ook trekken je bloedvaten samen en neemt je energieverbruik, ATP productie en je zuurstofopnamevermogen toe. Door de combinatie van deze ademhalingstechniek, concentratie/mindset en meditatie zal je het volhouden in het ijswater. Als dit proces vaker herhaald wordt, zal je na een tijd verschil gaan merken in de gezondheid en weerstand.

De enige bewegingen die op het wateroppervlak te zien zijn, zijn de gerimpelde golfjes die de wind vooruit duwt. Op de achtergrond klinkt het gezang en getjilp van de vogels die hun avondlied zingen en het geraas van de wind die zijn weg vind over de grote plas en door de bomen en rietbosjes.  Met de handen om de nek staan de deelnemers in het water, ieder in zijn eigen element. Eén van de deelnemers pakt een zakje edelstenen en wast deze in het water om de stenen te ontladen. Na enkele minuten klinkt er een zacht geklots van het water wat de stilte verbreekt, de eerste deelnemer vind haar weg uit het water en loopt terug naar  het surfgebouw om de warmte terug te vinden in haar grote handdoek. Kort daarna volgen er meer, zwemmend of klimmend op de stijger komen er steeds meer mensen het water uit. ‘De wind was zeker aanwezig, ik vond het wel erg lekker’ verteld één van de deelnemers, terwijl hij, met een rode huid van het koude water, ook terug loopt om zich weer af te drogen en aan te kleden.

Na zes minuten heeft iedereen zijn weg naar het droge weer terug gevonden. Nog nagenietend onder het afdakje trekt iedereen zijn warme winterkleding weer aan. De een heeft een thermobeker in de hand, die een stomend wolkje in de lucht maakt bij het openen van de deksel, de ander staat te genieten van de zelfgemaakte koek die Maureen mee heeft genomen en uitdeelt aan de groep. Rond 20:30 besluit het grote deel van de groep naar huis te gaan en komt er een einde aan de mooie avond.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *