Onderweg naar het rijbewijs

Onderweg naar het rijbewijs

‘Ah joh, dat rijbewijs komt wel!’ Toen ik net van de middelbare school af kwam met mijn verse havodiploma op zak had ik wel belangrijkere dingen aan mijn kop, het studentenleven stond op me te wachten. Bovendien kon ik met genoeg vriendinnen altijd overal mee naartoe rijden, ze haalden me zelfs met alle liefde op, waarom zou ik dan in vredesnaam nu zo’n haast moeten hebben met het halen van mijn rijbewijs? Als ik toen had geweten dat ik er 2 jaar over zou doen had ik daar toch misschien wat anders over gedacht.

Mijn eerste rijschool was een beetje ‘halve bak’ zoals mijn ouders dat op en gegeven moment noemde, het waren soms halve lessen en de planning liep vaak in de soep. We keken snel naar een andere rijschool en zodoende begon de weg naar mijn rijbewijs.

Die rijlessen, wat vond ik dat verschrikkelijk, ik moet eigenlijk zeggend vind. De eerste paar lessen moest ik vooral de auto onder controle krijgen, tijd om te kletsen was er voor mij echt niet. Stoepjes, zebrapaden en hagen waren onder andere elementen die ik nog weleens net kon ontwijken.

Zo was er ook een keer dat ik achter het stuur zat (met uiteraard mijn rijinstructeur naast me) en langs een paar terrassen reed, mijn broer had die avond zijn eerste echte date met mijn inmiddels schoonzus. Heel oplettend zag ik ze daar zitten en begon ik te zwaaien, zonder het door te hebben glipte het stuur wat naar links en moest rijinstructeur Thijs even ingrijpen anders was ik regelrecht de haag ingereden. Tja, dat kan gebeuren toch?

In het begin dacht ik altijd, ‘ah joh als je genoeg oefent komt het op en gegeven moment wel goed’. Daar ben ik inmiddels ook een beetje van op terug gekomen, zoiets zou ik namelijk nog steeds kunnen doen.

Wat kun je je toch een sukkel voelen achter het stuur, met zo’n rijinstructeur naast je word je dan ook constant met je neus op de feiten gedrukt. In zijn drie op de rotonde rijden is bijvoorbeeld geen aanrader, dit hoor je dan ook gelijk. Het lastige van zulk commentaar is dat het volgens mijzelf eigenlijk wel kan, alleen kan je dit niet zeggen. Het kan toch zijn dat hij het niet fijn vindt om in zijn drie de rotonde op te sjezen en ik wel? ‘Zo werkt het niet’ zegt mijn moeder dan, daar heeft ze ook wel een punt. Om het rijbewijs in je zak te schuiven kun je dat namelijk niet flikken.

Nadat ik eenmaal een beetje begon in te zien dat een rijbewijs zeker zijn voordelen oplevert naderde corona het land. Ineens moesten de rijscholen dicht, had ik net mijn theorie op zak gebeurde dit. Toen mocht het lessen weer een tijdje doorgaan, met mondkap op in de auto. Die mondkap is overigens verschrikkelijk vervelend, door de stress van het rijden blijft er een soort warme damp in het stukje stof hangen. Wanneer ik dan de auto uit stap en klaar ben met de les houd ik er twee knalrode wangen aan over, vindt mijn moeder overigens erg geestig.

Corona bracht qua rijlessen ook voordelen met zich mee, het was soms zo rustig op de weg dat ik bijna niet naar rechts hoefde te kijken (om voorrang te verlenen). Toch merkte ik dat dat ook niet altijd even handig uitpakte, rijinstructeur Thijs moest daardoor weleens flink op de rem voor mij en vroeg dan aan me ‘waarom doe je dat Marit?’, tja Thijs waarom doe ik dat? Omdat de afgelopen 6 straten op rechts er geen enkele auto te zien was misschien. Klinkt in mijn hoofd erg logisch, toch vertelde Thijs dat ik zonder die regel het examen niet zou halen.

Na een tijdje te hebben kunnen lessen ging er weer een stop op, na de stop ben ik inmiddels nu weer aan het lessen. Het is allemaal zeker niet ideaal, bij het CBR staat er een lange rij. Doormiddel van een tussentijdse toets ben ik laatst op proefexamen geweest, dit ging niet van een leien dakje. We begonnen met een kijkje te nemen onder de motorkap, ik wist het allemaal perfect op te noemen. Toen ik eenmaal moest laten zien dat ik ook achter het stuur zo zelfverzekerd kon zijn sloegen de zenuwen toe, ik vond me het een partijtje spannend. De bijzondere verrichtingen verknalde ik dan ook helemaal, ik zat totaal niet relaxed in de auto. De examinator beval me aan nog flink wat te oefenen en gewoon zeker te zijn mijn zaak, ‘probeer eens te genieten van het autorijden’ zei hij.

Mijn ouders zeggen me ook dat ik er niet te zwaar aan moet tillen, het is namelijk maar een rijbewijs. Als ik erover nadenk hebben die gedwongen pauzes door corona mij ook niet echt geholpen, dan zat ik er weer een tijdje lekker in en dan moest ik weer kappen met de lessen. Daardoor ontstaat er ook een bepaalde druk, puur omdat het simpelweg gewoon te lang duurt.

Toch heb ik goed nieuws, mijn examen is inmiddels ingepland. Volgens mijn moeder is het verstandig aan niemand te vertellen wanneer de geachte datum is, zo leg ik er niet te veel druk op. Dat is al een beetje mislukt misschien maar desondanks kan ik niet wachten om mijn rijbewijs in de pocket te hebben en blijven alle hagen hopelijk onaangetast.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *