Een student journalistiek in de coronatijd

Een student journalistiek in de coronatijd

Mijn wekker gaat. Ik stap uit bed en loop naar beneden om de waterkoker aan te zetten. Terwijl ik wacht op de waterkoker maak ik me eten en stap ik snel in de douche. Met een boterham en een kopje thee klap ik uiteindelijk mijn laptop open. Ik betrap mezelf op een wat vermoeiende zucht en meld me aan bij de teams meeting en zet mijn camera aan. Dit is het nieuwe normaal…

September 2020 begon het dan de opleiding journalistiek waar ik al 2 jaar naar uitkeek. Ik had een kamer gevonden en ik was klaar om te beginnen. Door de coronacrisis was dit 2 dagen op school en de rest van de uren online, maar ik was blij want ik kon mijn klas gaan leren kennen. Helaas in December sloten de scholen en vond alles op afstand plaats. Ik kwam erachter dat motivatie toch iets lastiger was om te vinden, normaal gesproken word je gemotiveerd door je medestudenten en door de docent, dit viel ineens weg. Het sociale contact wat juist zo belangrijk is in mijn ogen was er ineens niet meer zoals we dit gewend waren.

De praktijk is nu anders dan normaal. Normaal gesproken ga je op pad met een camera en microfoon, nu moet die apparatuur eerst 48 uur in quarantaine, en er zijn te veel studenten om dit te kunnen doen. Je moet creatiever zijn om er echt wat leuks van te maken, want ook het interviewen gaat niet van zelf. De spontaniteit is ervan af als je iemand via een skype gesprek moet interviewen, dan maak je toch iets minder makkelijk een praatje.

Op dit moment zit in Curaçao, en volg ik vanuit hier mijn school. Mijn ouders hebben een huis gekocht al investering om deze te gaan verhuren. Er moest nog veel gebeuren en ze vroegen of mijn vriend en ik mee wilden om te helpen klussen. Daar hoefde we natuurlijk niet lang over na te denken. Ik kan makkelijk vanaf hier mijn school volgen. In Curaçao is alles zo anders. In Nederland hangt er constant een negatieve sfeer overal en alles gaat over corona. In curaçao hangt er een positieve sfeer en hoor je bijna niks om je heen over corona. Dit geeft mij persoonlijk zo veel meer positieve motivatie. Hier krijg ik echt weer zin om er voor te gaan en mooie artikelen neer te zetten.

In Nederland was de creativiteit er op den duur een beetje af. Ik ken mijzelf als een erg creatief persoon en dat begon ik een beetje kwijt te raken. Maar nu hier kan ik eindelijk weer even me creativiteit kwijt op de manier die ik ken. Hier kan ik de Journalist zijn die ik wilde zijn. Ik ga op pad en ik ga op onderzoek uit. Ik schrijf bijvoorbeeld een artikel over Rescue Paws Curaçao en neem een kijkje hoe het daar in zijn werk gaat. Eindelijk voel ik me een journalist, dit is wat ik wil denk ik bij mezelf, zo hoort het te zijn.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *