Het Eurovisie mist soms een goede visie

Het Eurovisie mist soms een goede visie

Afgelopen week vond het Eurovisiesongfestival plaats in Rotterdam. Een evenement waar vele Europeanen reikhalzend naar uitkijken. Niet verwonderlijk, want het songfestival heeft in het verleden met het bieden van een podium vele grote namen voortgebracht zoals Abba, Celine Dion en Cliff Richard. Gezien het grote aantal landen (40) dat deelneemt aan het evenement is te verwachten dat er iedere editie wel weer een parel tussen zit.

Na het zien van het songfestival afgelopen week, is mijn vertrouwen in het muzikale beoordelingsvermogen van de gemiddelde Europeaan sterk afgenomen. Wellicht dat het coronajaar ervoor gezorgd heeft dat er in Europa een algeheel acuut gebrek aan cultureel en esthetisch inzicht is ontstaan, wat resulteert in een totaal verlies van grip op de werkelijkheid.

Het songfestival, met al haar extravagantie, biedt weinig ruimte voor nummers van bijzonder goede kwaliteit. Door alle toeters en bellen, kenmerkend voor het evenement, vallen hoogwaardige nummers veelal in het niet, of worden deze afgedaan als saai. De winnende Italiaanse performance paste goed binnen de kermisachtige situatie die niets van doen heeft met goede muziek. Misschien heeft het coronajaar, waar velen smachtte naar externe prikkels, het publiek te veel doen verlangen naar chaos en geschreeuw.

Het winnende nummer kende nauwelijks muzikaliteit, maar was vooral een hoop geschreeuw om aandacht. Dit geschreeuw moest hoogstwaarschijnlijk het gebrek aan muzikale bravoure maskeren. Ik vraag me af of de act zonder de niets verhullende strakke leren broekjes, die weinig aan de fantasie overlieten, een even hoge score toegekend hadden gekregen van de jury en de mensen thuis.

De performance van Italië stak schril af in vergelijking met de nummers aangedragen door Frankrijk en Portugal. Barbara Pravi was de afgezanten van Frankrijk, en deed met haar nummer voilà denken aan de hoogtijdagen van Franse chansonnier Charles Aznavour. Het lied was van ongekende muzikale kwaliteit, en had niets dan de zangeres en een lamp nodig om tot recht te komen. Is dat niet wat goede muziek beoogt te doen? Aanspraak maken op het inlevingsvermogen van de luisteraars? Ontroeren of activeren, zonder toegevoegd drama.

Portugal stuurde de band ‘The Black Mamba’. Volgens The New York Times deed het nummer dat ze aandroegen, Love is On My Side, niet onder voor ieder willekeurig nummer uit het oeuvre van Paul McCartney, niet de minste artiest. Kennelijk hebben ze in de Verenigde Staten nog kijk op wat muziek behoort te zijn.

Europeanen staan erom bekend onwijs trots te zijn op het aanzijn dat hun wijdverspreide en rijkelijke cultuur wereldwijd geniet. Vanuit het westerse denken, en de door henzelf geformuleerde verdeling van eerste, tweede en derde wereld, spreekt een vooruitgangsdenken waarin het Westen ver voorloopt op de rest van de wereld. Het Eurovisiesongfestival is echter een grote smet op het Europese muzikale bestel, en doet twijfelen aan de cognitieve ontwikkeling van de Europeaan.

Kijkend naar het Eurovisiesongfestival is de gedachte dat Europa niet voor, maar achterloopt op de rest van de wereld, vrijwel onvermijdelijk. Het ondermaatse optreden van Italië heeft dus wellicht iets goeds opgebracht, namelijk dat de Westerse superioriteit gedachte aan twijfel onderworpen wordt.

 

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *