Cliniclown Puk – ‘Het geeft een hoop voldoening’

Cliniclown Puk – ‘Het geeft een hoop voldoening’

Je goed voelen zit niet alleen in je lijf, het zit ook tussen je oren! Het fantastische beroep van de Cliniclowns, brengt al 29 jaar een lach op de gezichten binnen veel ziekenhuizen en verzorgingstehuizen. Chantal Jonkers of ook wel Cliniclown Puk, werkt met passie nu al twintig jaar bij de Cliniclowns en verteld ons hoe het is om een Cliniclown te zijn.

Hoe bent u bij het beroep Cliniclown gekomen?

Ik kom vanuit origine uit het welzijnswerk, dus heb ik altijd al veel met kinderen en jongeren gewerkt. In mijn vrijetijd deed ik daarnaast veel aan theater sport. Een vriendin van theater sport vertelde mij dat ze een clown cursus ging volgen en dat zij dat ook wel wat voor mij vond. Ik ben mee gegaan zonder dat ik hier op dat moment bepaalde intenties bij had. Door deze cursus ben ik er uiteindelijk wel het vak ingerold.

Wat voor opleiding of cursus moest u doen om bij de Cliniclowns te kunnen werken?

Om bij de Cliniclowns te mogen weken moet je auditie doen. De eerste ronden mocht ik een filmpje met motivatie brief insturen, waarna zij een selectie maakten voor een volgende ronden. Ik werd uitgenodigd om live auditie te komen doen. Toen ik deze ronden door was werd ik uitgenodigd om in de volgende ronden auditie te doen waarbij ik met een collega moest spelen. Dit was met een ervaren Cliniclowns. Na deze ronden werd er besloten wie er werden aangenomen als Cliniclowns en toen ben ik aangenomen. Nadat ik was aangenomen volgeden er een interne training en liep ik mee met een ervaren Cliniclown. Ook had ik een coach tijdens dit inwerk traject. Tegenwoordig worden er vaak mensen gezocht die een theater opleiding hebben afgerond, dus de eisen zijn best hoog.

“Je wilt gezien en gehoord worden en daar zijn Cliniclowns op gericht”

Krijgt u ook een training gericht op psychologie aangezien u met kwetsbaren mensen werkt?

Een deel van de interne opleiding is kennis overdracht en pedagogische overdracht. Je leert hoe je als Cliniclown jezelf opstelt binnen bijvoorbeeld een ziekenhuis. Je wordt veel getraind op de clownstechnieken die je kunt toepassen. Je leert bijvoorbeeld hoe je kunt inpraten en napraten, op clowneske goede manier.

Werkt u altijd samen in hetzelfde Cliniclowns duo, of verschilt dit?

Voor de meeste ziekenhuizen heb je een vast clownsmaatje maar dat wisselt wel door. Het is niet zo dat je twintig jaar met dezelfde collega speelt. Het is soms ook goed om met anderen maatjes te spelen en daar een doorstoom in te hebben. Je moet niet elke week met iemand anders spelen want je bouwt ook een band op, maar het is wel verfrissend om soms met heel iemand anders te spelen, wie weer nieuwe inzichten geeft. Als ik moet invallen heb ik vaak de meeste lol, en ik leer er veel van.

“Ik heb vandaag nog een rap geïmproviseerd, over dat ik het hoofd van ladygaga wel op mijn lichaam wil hebben.”

 

Oefenen jullie vaste acts of word er geïmproviseerd?

Onze hele act is gebaseerd op improvisatie. Dit komt omdat wij afhankelijk zijn van de situatie waarin we zitten en de persoon die we voor ons hebben. Het is belangrijk om te kijken naar de setting van bijvoorbeeld het ziekenhuis of de ouders in de kamer. Het is echt alle gevoelssensoren aanzetten en aanvoelen hoe je vanuit daar een ingang kan vinden tot een leuk verhaal. Improvisatie is dan ook juist de kwaliteit van ons als spelers.

Vindt u het beroep soms mentaal zwaar beladen, door de heftige dingen die u ziet?

Sommige dingen raken je echt. Ik ben ook een mens van vlees en bloed dus dit is ook gezond. Wij worden in de ochtend vaak ingepraat door de pedagogisch medewerker van het ziekenhuis over de situatie van de kinderen maar, op het moment dat wij de kamer instappen is dat verhaal voor mij weg. Vanaf dat moment kijk ik naar het kind en ieder kind heeft nog speelsheid en fantasie in zich, en daar ga ik op in. Op dat moment denk je juist even niet aan de ziekten en dat maakt het luchtig. Het komt wel eens voor dat je dan ergens bent geweest en een week later hoort dat het niet goed gaat en dat raakt je dan, maar dat hoort bij het vak.

“Tijdens een optreden zie je soms wat gebeuren en dit geeft een hoop voldoening “

Cliniclown zijn is topsport omdat je altijd op je best moet zijn, vergt dit veel energie?

Alle zintuigen openzetten kost wel voor energie maar soms kom je ook thuis en heb je juist veel energie! Dit omdat je mooie momenten hebt kunnen maken en het geeft een hoop voldoening. Tijdens een optreden zie je soms wat gebeuren, het brengt mooie reacties en gevoelens teerwegen. Dat geeft dan echt een kik. Je moet je ook voorstellen dat iedere keer dat iemand die ziekenhuis kamer binnen komt lopen, iets van hen moet en wanneer wij er zijn hoeven ze even niks.

Worden jullie weleens weggestuurd door het publiek?

Ze mogen ons gewoon wegsturen en soms bij de tieners hebben we dat weleens. We maken er dan uiteindelijk meestal toch nog een klein beetje een act van doordat we grapjes maken over dat we worden weggestuurd. Dan hebben we toch een beetje afleiding gebracht onder het mom van stuur mij maar weg. Soms dan komen we binnen en dan zeggen we zelf; “OOO ik zie het al jij hebt echt geen zin in ons”. Wanneer hij/zij dan zegt nee, maken we onszelf belachelijk. Zo breng je afleiding en heb je respect voor wat op dat moment aanwezig is.

“Het mooiste aan cliniclown zijn vind ik om kinderen in hun kracht te kunnen zetten en om even een opschudding teweeg te kunnen brengen. Het lijkt of je als cliniclown alles met een toverstafje kan aanraken en de ruimte naar een andere sfeer kunt zetten.”

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *