Mensenrechten in Nederland vanzelfsprekend?

Mensenrechten in Nederland vanzelfsprekend?

Mensenrechten zijn simpelweg rechten die we hebben, gewoon omdat we mens zijn. Ze gelden altijd en overal voor iedereen en zijn dus universeel. Het recht om te leven, recht op gelijke behandeling, vrijheid van religie en nog veel meer. Alle mensenrechten staan genoteerd in ‘The Universal Declaration of Human Right’, ‘s werelds meest erkende document over dit onderwerp. Toch houden niet alle landen zich hieraan, niet iedereen mag en kan namelijk zeggen wat hij of zij vindt. En ook in Nederland vinden er regelmatig mensenrechtenschendingen plaats. Wat zijn onze rechten als mens? En hoe zit dat hier in Nederland?

 

De zogenaamde basis van mensenrechten legt Amnesty International als volgt uit: “Economische, sociale en culturele rechten zijn mensenrechten die de minimumvoorwaarden voor een menswaardig bestaan garanderen. Zo’n dertig verschillende economische, sociale en culturele rechten zijn opgenomen in het internationaal recht: in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, het VN-Verdrag over Burgerrechten en Politieke Rechten en de mensenrechtenverdragen van Europa, Amerika en Afrika. Die verdragen garanderen het recht op levensstandaard en ontwikkeling (bijvoorbeeld voldoende voedsel, huisvesting, onderwijs en opvoeding), werk (vrije keuze van werk, eerlijke beloning vrijheid van vakvereniging) en een cultureel en geestelijk leven (ontwikkeling van de persoonlijkheid, vrijheid van wetenschappelijk onderzoek).” Al deze bovengenoemde rechten die voor iedereen moeten gelden, maar dit is helaas niet het geval. Neem als voorbeeld de Oeigoeren in China, deze minderheid wordt vervolgd (schending van privacy) en in zogenaamde heropvoedingskampen gehersenspoeld (schending vrijheid van religie). Of journalisten en activisten die in verschillende landen worden opgepakt en soms worden gemarteld of vermoord (schending vrijheid van meningsuiting).

Deze voorbeelden lijken op het eerste gezicht op een ver van-mijn-bed-show. Yara Boff Tonella is woordvoerster van Amnesty International geeft antwoord op deze gedachten: “Omdat het letterlijk ver weg is. Het gaat om andere mensen en andere landen. Ook zijn het vaak heftige onderwerpen waar mensen liever niet stil bij staan omdat ze het al druk genoeg hebben met hun eigen directe omgeving. Hierdoor is het nog moeilijker om het voor te stellen wat die mensen in die verre landen allemaal mee maken.”

Het is dus duidelijk dat gebeurtenissen die geen directe gevolgen hebben, minder binnenkomen. Maar wanneer raakt het iemand dan wel? “Als je het grote verhaal klein maakt, dus terug naar een persoon. Een verhaal waarin duizenden mensen iets overkomt kun je klein maken door een verhaal van één persoon uit al die slachtoffers uit te lichten. Dan krijgt het een menselijke maat en kun je jezelf daarmee identificeren”, vertelt Yara.

Soms zijn mensenrechtenschendingen niet letterlijk ver weg. Discriminatie komt helaas nog te vaak voor in Nederland. Het maken van onderscheid en het ongelijk behandelen van mensen of groepen. Etnisch profileren valt onder deze term, deze vorm van discriminatie draagt tevens bij aan een negatieve beeldvorming over etnische minderheden. Een onderzoek van het Sociaal Cultureel Planbureau toont aan dat minderheden zoals Turkse, Marokkaanse, Surinaamse en Antilliaanse Nederlanders discriminatie door de politie ervaart. Op het moment dat er in een samenleving een groep mensen wordt gediscrimineerd kan dit lijden tot polarisatie. De verschillen van deze groepen worden zo benadrukt dat het zorgt voor het verscherpen van tegenstellingen tussen mensen. In een gezonde samenleving hoort hier geen sprake van te zijn. Hoewel wij denken dat het in Nederland wel goed zit met de mensenrechten, is dat dus niet altijd het geval. “Je kunt er nooit vanuit gaan dat het hier perfect is”, zegt Yara Boff Tonella.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *