Onder het motto ‘beter een goede buur in ’t eggie, dan een verre vriend online’ organiseren twee bewoners van de Frederikastraat in Utrecht een straatfeestje. Samen met de straat buiten eten en achteraf nog een bingo en quiz, dat is het idee. Dit alles uiteraard op anderhalve meter afstand van elkaar. Ook zonder eten kan iedereen komen, het is tenslotte ramadan en de Turkse buurvouw van nummer 27 is natuurlijk van harte welkom.

De niet meer zo hoogstaande zon schijnt schuin de straat in. Een rij hazelnootbomen maakt een lange schaduw. Slechts een strook zonlicht strekt zich nog uit over de bruine bakstenen in het midden van het straatje. Kleine witte polletjes zweven langzaam door de lucht. Een lichte bries waait door de felgroene bladeren van de bomen en zorgt op de jonge woensdagavond in mei voor een aangename temperatuur. Het is voor de bewoners van de straat in ieder geval warm genoeg om buiten met blote benen aan tafel te schuiven.

Foto: Pleun de Ruiter

Hildegard van nummer 22 en Evelien van 26 gooiden 3 mei de uitnodiging door de brievenbussen van hun buren. “Op woensdag 6 mei zetten we om 18.30 onze tafels op straat en eet ieder voor diens eigen deur diens eigen eten. Ieder voor zich, maar toch samen.” Zo hopen de twee dames dat zij allen nog meer echte buren worden. Wie aanwezig wil zijn, kan de tekst ‘liever een goede buur in ’t eggie’ op een papiertje schrijven en op zijn raam plakken. “Leuk als je meedoet en helemaal oké als dat niet lukt of als je geen zin hebt”, staat er op de uitnodiging. Er blijkt heel wat animo te zijn voor het evenement; op dinsdag hing op de meeste ramen al een positieve respons.

Tomatensaus en hygiënedoekjes

Zo’n veertien tafels bezetten de stoepen van de buurt. Slechts enkele voordeuren blijven onbemand. Bijna iedereen zit stipt 18.30 uur aan tafel te genieten van hun zelfgemaakt gerechtjes. Een Engelssprekend stelletje heeft een klein houten tafeltje uitgeklapt en deze gedekt met twee bordjes eten en wat speciaalbiertjes. Schuin daartegenover bezet een vrouw een stukje van haar metalen donkerblauwe tuinbankje, dezelfde kleuren als haar hoofddoek en lange rok met een subtiele paarse print erop. Naar voren leunend en met haar handen gevouwen op haar schoot kijkt ze verder de straat in, waar de rest van de buren buiten zitten. De een gooit nog een vers stuk vlees op het gloeiendhete metaal van zijn barbecue, terwijl de ander staand het eten van zijn oudste dochter snijdt. Een zwarte kat met witte vlekken loopt de straat in en wordt door verschillende bewoners begroet, een hond blaft. Bij sommige tafels klinkt wat muziek, bij andere een korte of lange wisseling van woorden en af toe komt er een kinderstemmetje bovenuit.

Het meeste geluid lijkt van het studentenhuis op de hoek vandaan te komen. “Oh my god, het zit op je schoen!”, roept een van de meisjes giechelend tegen haar huisgenoot. Een ronde sappige gehaktbal wist met zijn dikke smeuïge laag tomatensaus exact een landing op de spierwitte sneaker van de blonde jongen te maken. De studenten, bestaand uit vier meisjes en vier jongens, zitten lachend en kletsend te eten aan een hun houten kantinetafel met stalen donkergroene poten. Vier huisgenoten zitten op een bijbehorende houten uitklapbank, de andere omringen de tafel op grijze stoelen. Ondertussen zijn er al een aantal nieuwe gesprekken gestart. “Hoe laat begint de quiz? Ik ben helemaal ready!” Naast de tafel op de grond staat nog een JLB-box die vrolijke rustige muziek afspeelt. De een rent nog snel naar binnen om te kijken of het gerecht in de oven niet verbrandt, terwijl de laatste huisgenoot nog aan komt fietsen. “Er staat een bordje voor je klaar!” De geuren van tomatensaus en hygiënedoekjes overheersen. Op het plateau van de wat krakkemikkige tafel is nog net genoeg ruimte voor hun kleien en plastic bordjes. De kom met gesneden stokbrood, schaaltjes garnalen, bekertjes gesneden groenten, blikjes Radler, plastic bakjes humus van de Jumbo en nog veel meer hapjes bedekken voor een groot gedeelte het bekraste hout.

Huisgenoten Lies (links) en Maud (rechts) genieten voor hun deur van het straatfeest – Foto: Pleun de Ruiter

Officieel mogen studenten niet met elkaar buiten zitten als zij geen anderhalve meter afstand houden. Studentenhuizen vallen namelijk niet onder een huishouden en kunnen dus een hoge boete riskeren. Dat weerhoudt de studenten van ‘Chateau Bonne Rue’ (lees: kasteel op de Goedestraat) er in ieder geval niet van om aanwezig te zijn op het straatfeest. Zij wonen officieel aan de Goedestraat, maar profiteren dagelijks van de stoep op de Frederikastraat. “We eten sowieso regelmatig buiten hier”, zegt een van de jongens, waarop een ander zegt dat handhaving al vaker is langs gereden en er nooit iets van heeft gezegd. “We vonden een buurtfeest gelijk een leuk idee, maar we hebben even getwijfeld. Het is wel een soort bijeenkomst”, vertelt student Lies, terwijl ze haar donkerblonde haar nog eens achter haar oor vol gouden oorbellen doet. “Voor ons is het ook wel handig, zodat de rest van de buurt ook een goed beeld van ons heeft,” voegt een van haar huisgenoten er nog aan toe. Ze zijn tenslotte het enige studentenhuis aan deze straat.

“Soms woon je al tien jaar naast elkaar en weet je niet eens hoe iemand heet”

Hildegard en Evelien kwamen op het idee toen ze een paar dagen geleden samen stonden te kletsen. “Hildegard zat hier op het bankje te broeden,” vertelt Evelien. “Ik doe veel online, ik organiseer daar onder andere goeie gesprekken. Toen dacht ik: je kan het ook omdraaien. In plaats van dat je weer dezelfde mensen online opzoekt, kun je ook kijken naar wat je wel dichtbij en daar iets mee doen in het echt.” Evelien zegt ook dat het gewoon leuk is, “Soms woon je al tien jaar samen in de straat en weet je niet eens hoe iemand heet, bij wijze van.” Ze vertellen dat ze al veel langer ideeën hebben, maar dat het vaak te veel werk bleek. “Nu kan het ook, want iedereen is thuis,” voegt een de buurvrouw van tegenover eraan toe. “Leuk dat zo’n studentenhuis ook meedoet. Dat zijn eigenlijk passanten,” zegt de overbuurvrouw die er ondertussen bij is komen staan. “Dat bedoel ik niet onaardig,” voegt ze er snel aan toe. “Maar die wonen hier een paar jaar en dan gaan ze weg. Maar blijkbaar wordt het idee toch breed gedragen.”

“Neem alles!”

Op het moment dat de meeste buren zijn uitgegeten, is de Turkse buurvrouw haar huis binnengelopen. Even later komt ze naar buiten met een witte schaal koekjes. Ze gaat elk tafeltje langs om de verschillende koekjes uit te delen. Ze wordt hartelijk bedankt. Ze eindigt bij de tafel van de studenten en schudt flink met de schaal. Nadat iedereen er wat uit heeft gepakt zegt ze: “Neem alles!” Na een keer weigeren, nemen de studenten en halfvolle schaal toch maar aan “Echt heel erg bedankt.” Nadat de lege schaal even later wordt teruggebracht, wenst Lies haar buurvrouw nog een fijne ramadan.

De eerste prijzen staan al klaar – Foto: Pleun de Ruiter

“Klaar voor de bingo?!” Een kale man staat met een brede grijns op zijn goed bijgekleurde kop in het midden van de straat. Hij heeft een opvallend felgekleurd blauw vest aan met daaronder een donkergroene korte broek en slippers. “Pak allemaal iets uit je huis, groot, klein, goedkoop, duur, maakt niet uit. Iets wat je kan missen, het wordt een prijs voor de bingo.” Zelfverzekerd loopt hij heen en weer en legt hij met zijn handen gespreid de verdere spelregels uit.

Ook de studenten doen enthousiast mee met de bingo – Foto: Pleun de Ruiter

Eerst een bingo dus en later een quiz. “Misschien een fles wijn? Die kunnen we absoluut niet missen,” roept een vrouw naar haar man die snel naar binnen loopt om een prijs te zoeken. Na wat chaos en een tekort aan pennen bij de studenten, kan het spel beginnen. Wie bingo heeft, mag naar het midden lopen en een prijs uitkiezen. “Wat is je naam? En op welk nummer woon je?”, vraagt de buurman die nog steeds als bingopresentator fungeren. “Hans, van nummer 48” zegt een niet al te groot blond meisje van het studentenhuis dat als eerst bingo heeft. Ze kiest een hoed uit in de vorm van een drol en loopt dan enigszins ongemakkelijk terug naar haar huis dat ‘Hans’ staat toe te juichen. “Die is voor de verkleedkist!”

Nadat er heel wat prijzen zijn uitgewisseld, volgt er nog een korte quiz over de straat. Daarna bedanken buren elkaar nog even voor de prijzen of raken in gesprek over de quiz. Twee studenten staan op om Hildegard en Evelien te bedanken. Op hun slippers en met hun wapperende rokjes lopen ze verder de straat in, op zoek naar nummer 22 en 26. “We wilden jullie even bedanken voor de moeite.”