Nu in de bonus: coronavirus

Nu in de bonus: coronavirus

Al maanden zitten mensen thuis in quarantaine door het coronavirus. Mensen moeten thuiswerken en sociale uitstapjes afzeggen. Toch is er één plek waar het de afgelopen maanden misschien wel drukker is dan normaal. “Het was de eerste week echt chaos, het toiletpapier was op en alle vakken stonden leeg.”

Het is 7:45 uur. Het donkere water in de gracht stroomt langzaam verder het centrum in. De groengele blaadjes van de bomen bewegen langzaam mee met de ochtendwind en af en toe rijdt er een auto voorbij. De zon is langzaam aan het opkomen en schijnt op een groot bord: ‘Albert Heijn’. Op de stoep voor het filiaal is er tape neergelegd zodat mensen de 1,5 meter regel in acht kunnen nemen. Het is nog vroeg als de eerste mensen al in de rij staan om hun boodschappen voor de week te doen.

Het is een kleine tien minuten later als Isabelle de grote schuifdeuren van de Albert Heijn in Haarlem opendoet. Ze lacht breed en stapt naar achteren zodat de 1,5 meter wordt gewaarborgd. “Goedemorgen allemaal, iedereen die naar binnen wilt is verplicht een mandje of winkelwagentje mee te nemen”, en ze geeft de eerste klant een schoongemaakt mandje zodat die naar binnen kan gaan. ‘’Door het coronavirus zijn er veel maatregelen getroffen, zo ook hier bij de Albert Heijn. Klanten zijn verplicht een mandje of een winkelwagentje mee te nemen naar binnen zodat we kunnen monitoren hoeveel mensen in de winkel zijn”, vertelt ze terwijl ze naar de servicebalie loopt om een man van middelbare leeftijd sigaretten te verkopen.

Foto: Tim Matthijsen

Een extra stukje bescherming

Het is een rustige ochtend geweest als de klok 10:00 uur slaat. Het filiaal heeft zes kassa’s en een groot zelfscanplein met nog negen kleine kassa’s. Er is één kassa in het midden bemand en er staat iemand op het zelfscanplein om de mensen te controleren of ze alles wel scannen. De zelfscankassa’s zijn bezet met klanten, die druk bezig zijn om hun boodschappen af te rekenen. Een Duits koppel kijkt verward om zich heen zoekend met een groene broccoli in hun hand. “Hoe kunnen we dit scannen?”, vragen ze in gebrekkig Engels met een hard Duits accent. Medewerker Quincy begeleidt ze naar de weegschaal en hij legt ze uit hoe het moet.

De zon is nu vol op zijn werk aan het doen. Er schijnt een zonnestraal naar binnen op één van de plexiglas platen, die nu bij elke kassa de werknemer moet beschermen tegen plotselinge nies- of hoestbuien van klanten. “Ik ben blij dat het er is hoor”, vertelt Isabelle met een opluchtende blik. “Het is gewoon makkelijker zo, toch even dat extra stukje bescherming.” Deze plexiglas platen zijn ook maatregelen om boodschappen doen zo veilig mogelijk te laten verlopen. In een open brief van algemeen directeur Marit van Egmond vertelt ze: “Wij hebben deze week plexiglas schermen geplaatst bij kassa’s en de servicebalie. Zo zorgen we voor een veilige werkplek voor onze caissières en een veilige winkelomgeving voor u.”

De 1,5 meter afstand regel

“Ja, je moet gewoon godverdomme 1,5 meter afstand nemen! Door mensen zoals jij gaat dit virus nooit weg, idioot”, klinkt er luid door het kassapark van de Albert Heijn. Het geluid blijkt te komen van een vrouw met een kort pittig kapsel, die een boze blik geeft naar de jongeman die achter haar staat. De vrouw staat voor het pinautomaat en praat binnensmonds nog steeds over het voorval. De caissière achter de kassa lacht ongemakkelijk en wijst de vrouw met een glimlach aan waar ze het bonnetje van haar boodschappen kan pakken. Terwijl ze wegloopt gooit ze nog een sneer naar de jongeman die een beetje vaag om zich heen kijkt.

Op 12 maart heeft het kabinet, onder leiding van Mark Rutte, aangekondigd nieuwe maatregelen te nemen tegen het coronavirus. Zo werd er in de persconferentie bekend gemaakt dat bijeenkomsten worden afgelast, dat er zoveel mogelijk moet worden thuis gewerkt en dat we sociaal contact moeten mijden. Hieronder wordt ook de 1,5 meter regel verstaan. “Ik snap het wel hoor, maar het is ook wel moeilijk. Het is nu echt al een tijdje bezig dus ben benieuwd wat de zomer ons brengt. Volgens mij wordt alles afgelast”, vertelt Quincy terwijl hij de fles met desinfecteermiddel pakt en zijn handen ermee insmeert.

Een rij van hier tot Tokyo

Foto: Tim Matthijsen

Naar mate de ochtend verdwijnt en middag op komt waaien, begint het steeds een stukje drukker te worden. “Stilte voor de storm”, zegt Isabelle lachend maar er klinkt ook zorgen in haar stem. “Het komt altijd op een moment dat je het niet verwacht”, klinkt er naast Isabelle. Gulud, teamleider van het kassateam, staat naast Isabelle en controleert de planning van de dag. “Volgens mij moet het wel goedkomen, we kunnen dit”, zegt ze lachend tegen Isabelle terwijl ze haar donkere haren in een staart doet.

Het is 14:00 als een jong koppel de straat van de Albert Heijn inloopt. “Jezus schat, kijk naar die rij dat is toch niet normaal?”, zegt de jongen nogal geïrriteerd tegen zijn vriendin. Ze sluiten achteraan aan in de rij om toch hun boodschappen te doen. De rij loopt tot ver in de straat door en zo’n 18 man staat op 1,5 meter afstand van elkaar, te wachten tot ze naar binnen mogen. In de rij staan verschillende types; mensen in hun werkuniform, een oude vrouw met haar zwarte karretje, een man met een chihuahua aan de lijn. Er staan mensen die de regels erg serieus nemen en strak om zich heen kijken of niemand dichterbij komt en precies in het midden van de rij staat Iris.

Iris, een jonge student van 23, staat geduldig in de rij te wachten. Ze heeft een grote zonnebril op die haar halve gezicht bedekt en haar oortjes in met popmuziek. “De rij is echt van hier tot Tokyo, gelukkig heb ik m’n oortjes in en kan ik ook wel inzien waarom het langer duurt. Gezondheid gaat altijd voor.”

Foto: Tim Matthijsen

Vakken zonder enige producten

Als Iris naar binnenloopt krijgt ze een blauw winkelwagentje van een medewerker, schoongemaakt en al. “Ik vind het wel fijn dat ze het voor je schoonmaken, een extra service, dat doen ze echt heel goed”, vertelt ze terwijl ze kiest tussen rode of groene pesto. Als ze uiteindelijk heeft gekozen voor groene pesto, pakt ze één voor één de overige ingrediënten voor haar pasta die ze ‘s avonds gaat maken. “Het was de eerste week echt chaos, het toiletpapier was op en alle vakken stonden leeg. Ik vind het echt bizar dat mensen gaan hamsteren. Vooral heel egoïstisch”, zegt ze nogal geïrriteerd terwijl ze richting de kassa loopt.

Terwijl Iris haar boodschappen neerlegt bij de zelfscan kassa vertelt ze dat ze zelf ook in de supermarkt werkt. “Ik werk zelf op de broodafdeling van de Vomar. Het is echt een gekkenhuis. Het klinkt misschien raar, maar ik heb oprecht respect voor ons. Mensen beseffen niet hoeveel werk iedereen nu over zich heen krijgt.” Als ze haar boodschappen heeft afgerekend en haar grote zonnebril weer heeft opgezet loopt ze langs de servicebalie naar Gulud en Isabelle. “Heel erg bedankt, veel succes vandaag nog! Jullie kunnen het”, zegt Iris lachend.

 

 

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *