Liefde kent geen grenzen

Stel je voor. Je bent verliefd, maar je kunt diegene niet elke dag zien. Een romantische spontane avondwandelingen zit er niet in en videobellen is de enige manier om elkaar te zien. Voor veel koppels is dat de realiteit. Door de globalisatie is het makkelijker om in contact te komen met mensen aan de andere kant van de wereld. Het komt voor dat je op die manier nou net de liefde van je leven tegenkomt. Huisje, boompje, beestje is dan iets meer stappen dan normaal. Een struikelblok voor velen is de belangrijke stap van het verkrijgen van een visum.

Een visum is niet zo simpel een bestelling bij bol.com. Nikki Escandon (21) weet daar alles van. Een paar jaar terug ontmoette ze haar vriend, Adrian Escandon (24), op internet. Hij is een Amerikaan, zij een Nederlandse. Het was al snel duidelijk dat Nikki en Adrian samen een leven wilden opbouwen met elkaar. Dit was in hun geval het makkelijkst om in Amerika te doen. Na jaren van heen en weer vliegen en eindeloze videobelletjes besloten ze om in het traject van een visum te stappen.

‘Het valt niet altijd mee’, begint Nikki te vertellen. ‘Het heen en weer vliegen, steeds opnieuw afscheid nemen en uitkijken naar de eerstvolgende keer dat we elkaar weer zien. Toen de coronacrisis kwam, werd het allemaal nog onzekerder. In Nederland was gelukkig de regeling versoepeld en mocht Adrian als vriend van Nikki nog wel naar Nederland reizen, maar Amerika had deze regeling niet. Daar was de wet dat enkel officiële familieleden, waaronder partners, naar Amerika mochten reizen. Dit was een te groot risico. Om te voorkomen dat Nikki en Adrian elkaar de volledige, en nog onzekere, coronaperiode niet konden zien, besloten zij hun huwelijksplannen vooruit te schuiven en trouwden ze in oktober 2020 in Nederland. Dit maakte het voor ons mogelijk om een visum aan te vragen en in de tussentijd nog heen en weer te reizen. Ik ben drie maanden in Amerika geweest. Dat is de maximale tijd dat je daar mag zijn zonder verblijfsvergunning. We hebben een huis gekocht en net toen mijn huisje, boompje, beestje een beetje vorm begon te krijgen, moest ik naar huis, omdat mijn drie maanden erop zaten. Door de coronacrisis is het onduidelijk wanneer ik weer terug kan.

Je kunt een visum krijgen om verschillende redenen. Trouwen of verloven met een Amerikaan wordt bijvoorbeeld als een goede reden gezien. Een visum wordt in land van herkomst aangevraagd, en duurt gemiddeld negen maanden voordat deze is goedgekeurd. Na deze goedkeuring kan je in aanmerking komen voor een Green Card. Zo’n pas geeft je dezelfde rechten als een Amerikaanse staatsburger, waardoor je dus ook het recht hebt om in Amerika te verblijven en te werken. Enkel het stemrecht wordt niet toegewezen aan een houder van een Green Card

Een ander gevolg van deze Green Card is wanneer je eenmaal getrouwd bent, je partner garant moet staan voor jou. Dat betekent dat je Amerikaanse partner verklaart verantwoordelijk te zijn voor jou. Dus als je in een ziekenhuis belandt of geen geld meer hebt, is je partner verantwoordelijk voor de kosten die jij maakt. Om te voorkomen dat mensen alleen maar trouwen om aan een visum te komen, is het verboden om in de eerste drie jaar te scheiden. Na die drie jaar kun je in aanmerking komen voor een officiële Amerikaanse verblijfsvergunning. Die kan dan in de toekomst weer omgezet worden tot Amerikaans staatsburgerschap. Pas dan mag je als Amerikaanse ook stemmen.

Voor Nikki is dat nog ver weg. Haar man zit in het Amerikaanse leger en is dus ook vaak op uitzending in Afghanistan. Daarom heeft ze besloten om haar visum in Nederland af te wachten. ‘Het heen en weer vliegen is ook niet gratis. Gemiddeld betaal je voor een retourticket San Antonio, waar Adrian woont, rond de 1000 euro. Door de corona crisis is het nu wel goedkoper gelukkig, maar het is nog steeds financieel niet op te brengen om elke drie maanden heen en weer te vliegen.’

Nikki hoopt in 2022 haar visum te krijgen en een leven op te bouwen in San Antonio met een eigen baan en haar man. Voor nu woont ze weer bij haar ouders en heeft ze haar baantje bij de Starbucks in Nederland weer opgepakt in afwachting van haar American Dream.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *