Kleine stappen worden gezet

Kleine stappen worden gezet

Een dominee die als man getrouwd is met een man, is een combinatie die je niet vaak hoort. Nog steeds kijken mensen hiervan op, te veel mensen eigenlijk. Homoseksualiteit en het geloof is in veel gemeenschappen nog een moeilijk bespreekbaar onderwerp. Jan-Willem probeert met zijn rol als dominee daarom een voorbeeld te zetten.

Jan-Willem is zelf opgegroeid binnen een warm, gereformeerd gezin. Vroeger vond hij de kerk altijd al zwaar. In zijn kerk was homoseksualiteit dan ook een zonde. Er werd niet over gesproken en praktiseren was verboden. Toen Jan-Willem erachter kwam dat hij homo was, waren zijn eerste gedachtes; ‘’Ik zal wel alleen blijven. Ik ben homo, maar het kan niet anders’’. Hij kwam erg in conflict met zichzelf. Het duurde niet lang voor Jan-Willem zijn gemeenschap verliet en een omgeving vond waar hij wel compleet zichzelf kon zijn. Zijn familie daarentegen heeft fijn gereageerd, voor hen is het volgens Jan-Willem nooit een probleem geweest dat hij op mannen viel. In nog veel gevallen reageert de omgeving minder fijn. Er zijn verhalen dat mensen uit huis worden gezet, vrienden en familie kwijtraken. Situaties die wij ons bijna niet voor kunnen stellen.

Het geloof is voor Jan-Willem nog steeds heel belangrijk. ‘’Ik ben nu dominee en ben dingen wel anders gaan zien binnen het geloof’’, verteld hij. ‘’Als je goed kijkt in de Bijbel, zijn er teksten die over homoseksualiteit zouden gaan. Die zijn in een heel andere tijd geschreven. Dat is niet te vergelijken met nu’’. Zelf heeft hij veel teksten mogen bestuderen tijdens zijn studie Theologie. Nadat hij tijdens zijn studie stage had gelopen bij een kerk, wist hij het. Hij zou dominee worden. ‘’Je trekt met mensen op in goede en slechte tijden. Iedere week mag je jezelf in een goed bijbel verhaal verdiepen, dit vindt ik erg mooi’’, aldus Jan-Willem. ‘’Het geloof geeft mij nog steeds rust, kracht en het gevoel dat er iemand is. Dat God mij nooit zal verlaten is echt een steun. En die regeltjes die erbij komen zie ik als opgelegde regels’’.

Op zijn beslissing om dominee te worden, heeft Jan-Willem nooit nare reacties gekregen. Zijn familie heeft altijd achter hem gestaan. Ook de omgeving waar hij zich bevindt omarmd het. Natuurlijk zijn er ook kerken die het niet accepteren, daar zal hij ook nooit worden voorgedragen als dominee. ‘’Ik heb er een dubbel gevoel bij. Ik vind aan de ene kant dat kerken zelf het recht hebben om te beroepen wie zij in huis halen als dominee. Aan de andere kant vind ik het jammer. Ik heb er nou eenmaal mee te dealen, helaas is het nou eenmaal zo’’, zegt Jan-Willem. Volgens hem wordt de zwijgcultuur al ietsjes minder dan voorheen, maar er is nog veel werk aan de winkel; ‘’Mensen hun mening verschilt nog heel erg over homoseksualiteit, al wordt het dus iets bespreekbaarder’’. Doordat Jan-Willem als dominee getrouwd is met een man, is het in zijn kerk automatisch aannemelijk dat mensen er hier over praten. Veel komen zelf naar hem toe om het gesprek te starten, dit is iets moois.

Het is fijn om te horen dat Jan-Willem weinig nare reacties of situaties heeft meegemaakt als homoseksuele binnen een gelovige omgeving. Alleen dit is veelal niet het geval. Nog te veel mensen worstelen en kunnen niet volledig zichzelf zijn. Binnen de gemeenschap krijgen mensen vaak maar een kant van het verhaal te horen, de rest is taboe. Het is hen daardoor ook bijna niet kwalijk te nemen, omdat zij niet beter weten. Daarom is het ook zo belangrijk om het bespreekbaarder te maken. Dat is een van de redenen waarom Jan-Willem dominee is geworden. ‘’Ik hoop dat mensen zien dat het prima samen kan, dat het vanzelfsprekend wordt. Ik zie dat er steeds beter over homoseksualiteit wordt gepraat. We zijn er nog lang niet, helaas. Maar ik kan makkelijk praten want hier vinden zij het geen probleem.’’

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *