“De psychose begon eigenlijk al voor mijn geboorte.” Op dit moment gaat het goed met Jerry Allon, maar dat is niet altijd zo geweest. Jerry groeit op in een omgeving waar veel geweld plaatsvindt, “ik heb daar geen actieve herinneringen aan, maar het conditioneert je wel”. Door zijn omgeving raakte de toen nog jonge Allon allergisch voor stress, de allergie is de grondlegger van zijn psychose.

Net voor hij de psychose krijgt, staat Jerry instabiel in het leven. “Mijn relatie was net uit en het was druk op mijn werk”. Omdat Jerry niet om kan gaan met deze stress grijpt hij naar drugs. In de tijd voor zijn psychose blowt hij veel, dit resulteert in de eerste psychose.

In een psychose worden herinneringen en angsten vermengd met de realiteit. Door de omgeving waarin Jerry opgroeide heeft hij een angst ontwikkeld voor oorlog. “De realiteit die je waarneemt vervormt zich met angsten en herinneringen, dus als ik op televisie zag dat twee landen spanningen hadden, dan dacht ik dat er oorlog aan de gang was”. Omdat de realiteit en de herinneringen van een persoon samenvloeien wordt iemand die in een psychose zit, vaak in de war genoemd. “Niemand snapt wat jij denkt, dus kun je het verward noemen, maar voor degene die het meemaakt klopt alles wel. Alles wat je voelt en meemaakt kun je koppelen aan de realiteit”. Dus terwijl de buitenwereld iemand met een psychose verward noemt, ziet de persoon die de psychose heeft dit niet. “Als er een helikopter overvloog bijvoorbeeld, dan dacht ik dat dit een traumahelikopter was met daarin oorlogsslachtoffers, want oorlog zat in mijn hoofd”.

“Je zou een psychose eigenlijk moeten zien als een soort nachtmerrie. Je angsten worden realiteit en je zakt steeds dieper weg in die vermengde realiteit”. Dan wordt er aan de bel getrokken, mensen om hem heen beginnen te beseffen wat er aan de hand is en Jerry wordt opgenomen. “Je komt dan binnen in een verwarde staat en je snapt niet wat er gebeurt”. Na een onderzoek krijgt Jerry medicatie, hij raakt dan in een gesedeerde toestand en de psychotische mist, de herinneringen en angsten die zich gemengd hadden met de realiteit, zakt langzaam weg.

Vervolgens komt Jerry in een enorme burn-out terecht, dit omdat zijn hersenen wekenlang overuren hebben gedraaid tijdens de psychose. “Het leven wordt uitzichtloos, je verliest perspectief want alles wat je nog kunt denken is: ‘ik ben enorm ziek en de samenleving heeft mij afgeschreven’”. Na vijf weken mag Jerry de kliniek waarin hij behandeld is verlaten, hij is dan stabiel genoeg om naar huis te gaan. “Eigenlijk ben je op zo’n moment op je breekbaarst”. Jerry krijgt vervolgens ambulante begeleiding, “zij hebben me er doorheen gesleept”. De staat van uitzicht-, en perspectiefloosheid heeft bij Jerry een jaar geduurd.

Een jaar na de psychose ontmoet Jerry een man die zeven psychoses heeft meegemaakt en toch positief in het leven staat. “Ik zat er na één psychose al helemaal doorheen dus ik vroeg hoe dat kon”. De ervaringsdeskundige laat Jerry weten dat hij gestopt is met zichzelf te stigmatiseren, “dat begreep ik heel goed en dat heb ik toen gedaan, vanaf dat moment ging het steeds beter met me”.

Het herstel van zijn tweede psychose ging veel sneller, waar hij na de eerste psychose zijn baan verloor, raakte hij na de tweede psychose niets kwijt. “Ik had eigenlijk geleerd van mijn eerste psychose en kon alle dingen die ik daarvoor had gedaan gewoon weer oppakken”.

Als Jerry Allon nu terugkijkt op zijn psychoses kan hij ze begrijpen. “Ik ben op een gekke manier zelfs een beetje van mijn psychose gaan houden, het heeft mij nieuwe kansen gebracht”.