‘’Ja we dansen de zon op. ’t Is te laat om nog stil te staan. Ja we dansen de zon op. Zodat het leven door kan gaan.’’ Jong en oud, nieuwe Woerdenaren die de Nederlandse taal leren en mensen die al hun hele leven in Woerden wonen, iedereen zingt fanatiek mee met liedjes als ‘De zon op’ van Diggy Dex. Afgelopen maandagavond, 9 oktober, zongen de deelnemers van het project ‘Zing Nederlands met me’ verschillende Nederlandse liedjes in het Klooster in Woerden.
Vanuit de gang van het Klooster Woerden klinken al enkele klanken van zangeres en muziekdocente Helga Huisjes. Ze repeteert nog een laatste keer samen met pianist Jan Geijtenbeek. In een klein zaaltje met karakteristieke bogen in het plafond bespreken ze de laatste dingen en vertelt Helga over het project. ‘’’Zing Nederlands met me’ wordt maandelijks gehouden met taallerenden, die vooral de uitspraak willen verbeteren, en met zangliefhebbers, die voluit zingen, waardoor de anderen goed kunnen horen hoe je het moet zingen.’’ Ze zegt dat deze manier bijdraagt aan de uitspraak. ‘’Ik spreek zelf alles ook wel heel overdreven uit als ik hier zing’’, vertelt ze extra goed articulerend. ‘’Bij het spreken is al alles aan elkaar verbonden, waardoor het heel moeilijk is om te horen waar de cesuur zit tussen twee woorden.’’ Tijdens het zingen klinken noten vaak nog vloeiender. ‘’Als ik niet overdreven articuleer, is dat voor de mensen een grote brei’’, voegt Helga eraan toe. Volgens haar helpt ook de veilige omgeving de mensen met het spreken van Nederlands, want daar is lef voor nodig. ‘’Heel veel mensen die nog niet zo lang in Nederland zijn, die zitten eerst in een stille periode, ze luisteren alleen maar en de drempel om tot spreken over te gaan is heel hoog’’, legt Helga uit. Ze voegt daaraan toe dat een veilige omgeving als hier, met bekende zinnen en mensen om hen heen, de taallerenden aanmoedigt om sneller over te gaan tot oefenen.
Na elk gezongen lied klinkt er luid applaus. De mensen lachen en er hangt een ontspannen sfeer. Helga gaat voor een uitdaging en stelt voor om ‘Vader Jacob’ tweestemmig te gaan zingen. Hoewel het voor sommigen een uitdaging is, doet iedereen mee. De taallerenden herkennen het lied. Een vrouw begint ‘Vader Jacob’ in haar eigen taal te zingen, waarna een man in het Turks en een vrouw in het Indonesisch volgen. De Woerdenaren moedigen elkaar aan door middel van een groot applaus. Een van hen is Cisca, die wekelijks met haar koor bij Helga zingt. Ze werden benaderd om ook nu mee te komen zingen. ‘’Het is fijn als er wat mensen al Nederlands kunnen, zodat andere mensen dat kunnen leren’’, vertelt ze. ‘’Ik ben gek op zingen. Ga maar zingen als je in een rotbui bent, dan gaat het over’’, voegt Cisca eraan toe. Ze straalt terwijl ze benadrukt wat zingen voor haar zo bijzonder maakt. ‘’De saamhorigheid tussen de mensen is prachtig, het zingen verbindt echt.’’
Klappen, stampen en uitbeelden
‘’De mensen die de Nederlandse taal leren, hebben in Woerden een taalmaatje die hen helpt met de taal leren’’, legt Helga uit. Ieder taalmaatje doet dat op haar eigen manier. Op het scherm staat het woord ‘kropen’ benadrukt als moeilijk woord en enkele seconden later kruipt een vrouw op de grond om zo de betekenis van het woord uit te leggen. ‘’Heel veel mensen zeggen dat ze er nooit aan hebben gedacht om muziek te gebruiken als middel om de taal te leren, maar dat werkt heel goed’’, aldus Helga. Vooral in combinatie met uitbeelden, zoals tijdens het liedje ‘De zon op’. Helga doet haar handen omhoog en maakt een denkbeeldige zon in de lucht. ‘’Er is hier ook een vrouw uit Oekraïne, ze spreekt geen woord Nederlands en is gymdocent. Zij vertelde na afloop, via een vertaalster, dat ze het klappen, stampen en uitbeelden ge-wel-dig vond’’, vertelt Helga met een brede glimlach.
Mooiste herinnering
Helga’s mooiste herinnering aan dit project was vorig jaar tijdens het liedje ‘Dit land is jouw land’, de vertaalde versie van ‘This land is your land’ van Woody Guthrie. Helga vertelt dat mensen uit Syrië niet overal gewenst zijn. ‘’Door dit lied begon een man uit Syrië te huilen, want hij zei ik hoor mijn hele leven al dat ik niet welkom ben en dan kom ik hier en zingen mensen om mij heen jouw land is mijn land’’, vertelt Helga met tranen in haar ogen. ‘’Dat vond ik heel mooi.’’