Afgelopen woensdag liep ik met mijn vader richting het bruisende PSV-stadion. Het was donker en het regende. Toch overheerste een positieve sfeer van de naderende wedstrijd. Het was een belangrijke wedstrijd en die spanning hing in de lucht. Lopend tussen de menigte, met rood-witgekleurde shirts en sjaals, zei mijn vader ineens: ‘’Bizar hè, dat we hier met zoveel mensen over straat lopen’’.
Paraplu-aanval
Door deze schijnbaar onschuldige opmerking sloeg mijn hoofd op hol. Wat als er hier ineens iemand met een mes in het rond gaat steken, wat als hier ineens iemand met een pistool om zich heen gaat schieten of wat als hier ineens een bom neervalt. Wat dan? Terwijl we bij de ingang van het stadion werden gefouilleerd en onze paraplu’s moesten inleveren, dwaalden mijn gedachten af naar de recente paraplu-aanval op Thierry Baudet. Is dit de wereld waarin we leven? Een wereld waarin zelfs een paraplu als een potentieel wapen wordt beschouwd. Serieus?
Overal om ons heen horen en zien we verhalen over aanslagen, steekpartijen en oorlogen. We worden dagelijks geconfronteerd met de harde werkelijkheid van onze samenleving. Eenmaal in het stadion, met een biertje in onze hand, verdwenen alle zorgen als sneeuw voor de zon. Het saamhorigheidsgevoel kwam naar boven, terwijl we lachten, zongen en sprongen voor PSV-aanvoerder Luuk de Jong: ‘’Ik spring voor Luuk, jij springt voor Luuk, wij springen allemaal voor Luuk’’.
Carpe diem
Het contrast tussen straatangst en de ontspannen sfeer in het stadion is als dag en nacht. Het roept vragen op: zijn we echt veilig of is het slechts een illusie? Een poging om controle te houden in een wereld die steeds onvoorspelbaarder lijkt te worden. In een wereld vol onzekerheid lijkt ‘Carpe diem’ meer dan ooit van toepassing. Laten we genieten van het moment. Laten we proosten op voetbal, paraplu’s en de onvoorspelbaarheid van het leven.