Indie sleaze is terug
Volgens musicoloog Michiel Kamp worden oude subculturen tegenwoordig vooral herontdekt via korte video’s op platforms als TikTok en Instagram Reels. ‘Gebruikers krijgen vaak slechts enkele seconden van een nummer te horen, waardoor vooral de sfeer, instrumentatie en visuele uitstraling blijven hangen. Muziek wordt direct gekoppeld aan mode, architectuur, fotografie en lifestyle. Net zoals bij trends als dark academia of cottagecore ontstaat daardoor een compleet esthetisch pakket dat in één oogopslag herkenbaar is.’ Ditzelfde geldt voor indie sleaze. Indie sleaze is een verzamelnaam voor muziek, mode, fotografie en een uitgaanscultuur van ongeveer 2006 tot 2012. De term indie sleaze bestond destijds nog helemaal niet, wat we nu als indie sleaze zien werd toen beschreven als hipster of tumblr.
De laatste jaren is er een indie sleaze renaissance. Wie er precies verantwoordelijk is voor de heropleving van de subcultuur, is onduidelijk. Of je het nu ziet als een TikTok trend, een culturele ontwikkeling, of een heraangewakkerd muziekgenre door The Dare en Charli XCX, één ding is duidelijk: de feestesthetiek is blijvend.
De revival op Best Kept Secret
Als er één plek is waar de aantrekkingskracht van indie sleaze vandaag de dag zichtbaar wordt, dan is het wel op een festival als Best Kept Secret. De eerste paar uur van het festival regent het. De paden naar de camping zijn veranderd in modderige glijbanen en de grasvelden liggen vol meters brede plassen, toch lijkt niemand zich daar druk om te maken. Bezoekers dansen door de regen, met afgetrapte laarzen en goedkope regenponcho’s. Opvallend is wat er niet te zien is. Natuurlijk zijn er telefoons aanwezig, maar lang niet zoveel als de telefoonzee die tegenwoordig de norm is bij concerten en festivals. In plaats daarvan verschijnen er overal wegwerpcamera’s.
De sfeer op het festival sluit opvallend goed aan bij indie sleaze. De oorspronkelijke beweging uit de jaren 2000 draaide om spontaniteit, imperfectie en feesten. Wazige foto’s, rommelige kleding en chaotische feestjes waren geen zorgvuldig geconstrueerde esthetiek, maar een momentopname uit het dagelijks leven. Destijds bestond er wel al social media, maar dit was lang niet zo populair als nu. Daarnaast was de norm toen om tijdens concerten te dansen en mee te zingen, filmen was iets dat af en toe voorkwam.
Dit indie sleaze gevoel komt misschien nog wel het sterkst naar voren tijdens het optreden van Mac DeMarco. De Canadese muzikant behoort niet tot een van de oorspronkelijke indie sleaze acts, maar zijn uitstraling sluit er naadloos op aan. DeMarco’s muziek is erg ontspannen en zijn podiumgedrag is ongepolijst en spontaan. Hij slingert wild met de microfoon om zijn hoofd heen en springt meerdere keren boven op de versterker. Overal staan mensen te kettingroken en mee te deinen op de muziek. Benieuwd naar hoe indie sleaze klinkt? Luister dan naar de indie-sleaze-playlist met zowel de klassiekers als de beste hedendaagse artiesten.
Ook muzikaal is de invloed van dit tijdperk duidelijk op het festival aanwezig. De Ierse band NewDad speelde tijdens hun show een cover van Heads Will Roll van de Yeah Yeah Yeahs, een van de meest iconische nummers uit de hoogtijdagen van indie sleaze. Daarnaast draaiden verschillende dj’s gedurende het weekend opvallend veel klassiekers uit het tijdperk, zoals I Predict a Riot van Kaiser Chiefs. Hoewel het festival niet expliciet als een indie-sleaze-evenement wordt gepresenteerd, was de invloed van de beweging voortdurend voelbaar.
Aan de andere kant van het terrein laat het publiek een andere kant van dezelfde cultuur zien. Bij grote geelstaart ontstaan vrijwel direct moshpits. Mensen botsen tegen elkaar aan, vallen om en helpen elkaar weer overeind. Hetzelfde gebeurt later bij Model/Actriz, waar de energie meer weg heeft van een punkshow. De muziek van Model/Actriz past binnen de elektronische kant van de indie sleaze muziekstijl, en heeft iets weg van LCD Soundsystem, maar dan wat luidruchtiger.
Mac DeMarco bij Best Kept Secret Foto’s: Casper Linders
Waarom juist nu?
Misschien verklaart dat ook waarom indie sleaze juist nu weer populair is. De aantrekkingskracht zit niet alleen in de kleding, de muziek of de nostalgie naar de jaren 2000. Het gaat om een verlangen naar oprechte ervaringen. Op Best Kept Secret is dat verlangen overal terug te zien: in de moshpits, in vriendengroepen die urenlang samen dansen, in spontane gesprekken met onbekenden en in de feestende menigte die tot diep in de nacht doorgaat. Als afsluiter van het festival wordt traditiegetrouw als laatste lied van de zondagavond I Bet You Look Good on the Dancefloor van Arctic Monkeys afgespeeld. Een perfecte afsluiter die iedereen op de dansvloer direct kan meebleren.
Die aantrekkingskracht is niet toevallig. Op social media groeit de belangstelling voor indie sleaze al enkele jaren. Er zijn duizenden video’s op TikTok die deze periode verheerlijken en de make-up, kleding en muziek van dit tijdperk proberen na te bootsen. Veel van deze posts worden miljoenen keren bekeken. Maar waarom verlangen twintigers juist nu naar een subcultuur die ruim tien jaar geleden verdween?
Volgens musicoloog Michiel Kamp is dat verlangen naar een periode die jongeren zelf nooit hebben meegemaakt (ook wel anemoia genoemd) geen nieuw verschijnsel. Dergelijke vormen van nostalgie komen volgens hem vaker voor in de geschiedenis. Het ultieme voorbeeld hiervan is de renaissance, die terugblikt op de klassieke oudheid. Volgens hem biedt het verleden een alternatief perspectief op het heden. Jongeren kunnen zich aangetrokken voelen tot oudere muziek, mode en kunst omdat die een contrast vormen met de huidige cultuur.
Dat indie sleaze juist nu zo populair is, hangt volgens hem ook samen met nostalgie naar een ouder internet. Waar het hedendaagse internet sterk wordt gedomineerd door social media, algoritmes en voortdurende online aanwezigheid, wordt het internet van de jaren 2000 vaak herinnerd als eenvoudiger en minder allesomvattend. De revival van indie sleaze is daardoor niet alleen een verlangen naar een muziek- of modetrend, maar ook naar een digitale cultuur die als vrijer en spontaner wordt ervaren.
Waar indie sleaze begon
De oorsprong van indie sleaze komt van een golf van post-grunge indie rockbands uit New York. Sophie Petite (22), die momenteel een half jaar in New York woont, ontdekte de muziek via de documentaire Meet Me in the Bathroom uit 2022, over de muziekscene in New York van begin jaren 2000. Via die documentaire raakte ze geïnteresseerd in bands als The Strokes, Interpol, Yeah Yeah Yeahs en LCD Soundsystem.
Vooral The Strokes groeiden uit tot hét gezicht van indie sleaze, in vrijwel elk artikel over de beweging duikt de band wel op. Door deze revival maakt een nieuwe generatie luisteraars kennis met hun muziek. De vijfkoppige band had hun grote doorbraak in 2001 met hun debuutalbum Is This It. Een album over angsten, verveling, drinken, en het rommelige liefdesleven van jongeren in New York. Het album wordt gezien als documentatie van de stedelijke jongerencultuur in het begin van de jaren 2000. Ook op latere generaties bleek de invloed groot. Arctic Monkeys-zanger Alex Turner vertelde daarover in een interview met NME: “The arrival of The Strokes changed what music I was listening to, what shoes I was wearing. I grew my hair out and borrowed my mum’s blazer. I was a huge fan’
Mode
Ook de uitstraling van deze bands speelde een belangrijke rol in de aantrekkingskracht van indie sleaze. De muziek van indie sleaze deelde een kenmerkende ‘hedonistische’ esthetiek. Deze esthetiek was terug te vinden in de videoclips en de mode van de artiesten, die er ‘feestchic’ uitzagen in hun nonchalante en soms excentrieke kleding.
Volgens Sophie is die oorsprong nog altijd terug te zien in New York. Dit merkt ze vooral wanneer ze buiten Manhattan komt. In Brooklyn, waar veel jonge kunstenaars en creatieven wonen, herkent ze elementen van de sfeer die in de muziek van The Strokes en hun tijdgenoten terugkomen. “Er is veel graffiti en je ziet veel jongeren die zich indie sleaze-achtig kleden.” Manhattan ervaart ze juist als veel zakelijker en toeristischer, waardoor de link met de subcultuur daar minder zichtbaar is.
Ook vertelt Petite dat de bekende modecyclus, waarbij trends ongeveer elke twintig jaar terugkeren, een belangrijke rol in de heropleving van deze kledingstijl spelen. Sophie omschrijft de stijl als een combinatie van strakke low-rise jeans, overdreven lange shirts, excentrieke jurkjes en de zogenaamde Twee-esthetiek. Ze herkent deze stijl in series als Skins, Twilight en New Girl. Hoewel ze zichzelf niet bewust indie sleaze kleedt, merkt ze dat haar voorkeur voor simpele, grunge-achtige outfits regelmatig overeenkomsten vertoont met de esthetiek. Toen ze Skins als veertienjarige keek vond ze de kleding erg lelijk, maar inmiddels waardeert ze juist hoe goed de garderobe past bij de rauwe sfeer van de serie. De kleding noemt ze “grimy”: alsof je alles rechtstreeks uit een kringloopwinkel hebt gehaald.
Maar er is een cruciaal verschil met de mode van toen en de mode van nu; authenticiteit. In 2007 was de stijl gebaseerd op tweedehands kleding en zelfexpressie. De kleding die tegenwoordig geassocieerd wordt met het genre is grotendeels massa-geproduceerde goedkope kleding van bekende merken. Daarnaast zijn er op platforms als Etsy zogenaamde indie sleaze stijl bundels te koop, waarbij iemand tweedehands kleding voor je verzamelt en aan je doorverkoopt. Meestal zijn deze bundels ook nog eens erg duur, zoals een bundel op Etsy voor maar liefst €83. Hierdoor gaat creativiteit verloren, je koopt een voorverpakte bundel in plaats van dat je je eigen stijl ontwikkelt.
Escapisme in onzekere tijden
Maar indie sleaze draait niet alleen om mode en muziek. De subcultuur staat ook symbool voor rebellie en een manier om om te gaan met onzekerheid en maatschappelijke tegenslagen. Het oorspronkelijke indie-sleaze-tijdperk, dat ongeveer liep van 2006 tot 2012, ontstond in een periode van economische en politieke onrust. De beweging viel samen met de financiële crisis van 2008, waarin veel jongeren geconfronteerd werden met onzekerheid over hun toekomst. Volgens Arenado (2025) was de afkeer van mainstreamcultuur niet alleen een esthetische keuze, maar had het ook politieke wortels. Indie sleaze bood een vorm van escapisme: door te feesten, jezelf uit te drukken en in het moment te leven konden jongeren ontsnappen aan de problemen van die tijd.
Volgens Sophie kan maatschappelijke onzekerheid verklaren waarom jongeren zich aangetrokken voelen tot muziek uit die periode. Ze ziet parallellen tussen het politieke klimaat van toen en nu, waarin oorlog en internationale spanningen opnieuw een grote rol spelen. “We hebben nu ook een nieuwe war on terror. Rond de tijd van 9/11 waren de Verenigde Staten landen in het Midden-Oosten aan het bombarderen, en dat zijn ze nu weer aan het doen.” De aantrekkingskracht van indie sleaze zit volgens haar daarom niet alleen in de muziek of de kleding, het is een reactie op een onzekere wereld.
Tegelijkertijd is er ook veel kritiek op de verheerlijking van indie sleaze. Het tijdperk ging gepaard met overmatig drugs- en alcoholgebruik, en problematisch gedrag van de media. Sophie begrijpt de kritiek op de revival. Volgens haar wordt vaak vergeten dat de oorspronkelijke modecultuur sterk verbonden was aan het ideaal van extreme dunheid. Ze wijst daarbij op de terugkeer van de zogenoemde heroïne- chic-esthetiek en trekt een vergelijking met de huidige populariteit van afslankmiddelen als Ozempic.
Ook dr. Michiel Kamp vindt dat deze ethetieken online vaak geromantiseerd worden: “Op social media verschijnen vooral de aantrekkelijke fragmenten van het verleden: de iconische foto’s, de beste nummers en de meest memorabele feestbeelden. De minder fraaie kanten van een tijdperk verdwijnen daardoor gemakkelijk naar de achtergrond.”
Indie sleaze revival
Ook muzikaal blijft indie sleaze zich ontwikkelen. Waar de oorspronkelijke beweging draaide om gitaarbands als The Strokes en Arctic Monkeys, speelden elektronische invloeden altijd al een belangrijke rol. Artiesten als LCD Soundsystem, Justice en Daft Punk combineerden indierock met dance en punk. Vooral de synth-elementen zijn vandaag de dag terug te horen bij moderne acts als The Dare en Turnstile.
The Dare wordt er veelvuldig van beschuldigd simpelweg LCD Soundsystem te kopiëren. Het blad HUMO gaat nog een stap verder en zegt het volgende: “In zwarte pak, smalle das en Celine-zonnebril zag hij eruit als de personificatie van indie sleaze.” Het Vlaamse weekblad noemt het debuutalbum van The Dare; “Meer een moodboard van het jaar 2006 is dan een album van een volwaardige artiest. Elke song klinkt als een knipoog naar LCD Soundsystem, The Rapture, MGMT of een andere band van de jaren 2000.”
The Dare is niet de enige die inspiratie opdoet bij artiesten uit dit tijdperk. De invloed van indie sleaze is ook bij veel andere artiesten hoorbaar. Steeds meer bands grijpen terug op de combinatie van dansbare gitaren, prominente synths en een nonchalante uitstraling die kenmerkend was voor de jaren 2000. Artiesten als Wet Leg en Lime Garden vertalen die sound naar een eigentijdse vorm.
De toekomst van indie sleaze
Met elektronische invloeden en teksten over onzekerheid en jongvolwassenheid is Maybe Not Tonight van Lime Garden een geslaagd voorbeeld van een nieuw indie sleaze album. Met hun tweede album laat de vrouwelijke indierockband je slechts mogelijke avond uit zien. Een avond uit begint vaak optimistisch en vol verwachting. Maar tegen de tijd dat je naar huis loopt als het licht wordt, met een bonkend hoofd en piepende oren blijft daar vaak weinig van over. Het album opent met 23, een lied over niet voldoen aan de verwachtingen van je 17-jarige zelf, met een opvallende synth break en funky gitaren. De mix van vrolijke nummers met existentiële lyrics loopt door het hele album heen. Onder de catchy melodieën en aanstekelijke gitaarriffs schuilt onzekerheid, liefdesverdriet en de drang om jezelf voortdurend met anderen te vergelijken. Het album is geïnspireerd door LCD Soundsystem, Daft Punk en Charli XCX, dit is te horen aan de hevige synths. De indiesleaze achtige nachten vol drank, romantiek en zelfdestructie zijn een echt sentiment van de jeugdcultuur. Howard vat zelf de chaos van volwassen worden het best samen: “I’ve learned to appreciate the beauty in not knowing what I’m doing.”
Al met al is indie sleaze veel meer dan een nostalgische social media trend. De heropleving laat zien dat een nieuwe generatie op zoek is naar spontaniteit, imperfectie en muziek die oprecht voelt. Of de revival over een paar jaar weer verdwijnt of uitgroeit tot een blijvende invloed, is nog maar de vraag.
↓ Benieuwd naar hoe indie sleaze klinkt? Luister dan naar de indie sleaze playlist! ↓