
Bron: Unsplash
‘Wil je echt weten wat er staat, mop?’
‘Wil je echt weten wat er staat, mop?’
Jamie-Lee kijkt snel op naar haar vriendin Kim, die deze woorden met een angstige toon zegt. Het is 20 oktober, Kims verjaardag. Er wordt zoals elk jaar een taartje gegeten en cadeaus gegeven, het inpakpapier wordt van de cadeaus afgehaald.
‘Ja, dat wil ik’, antwoord Jamie-Lee verontrustend.
Na de gemaakte longfoto eerder die dag, dacht Jamie-Lee dat ze gewoon Kims verjaardag zou gaan vieren. Totdat de huisarts na werktijd belde. Er is een afwijking op de foto te zien. Kim is in het dagelijks leven verpleegkundige en leest de doorverwijzing zorgvuldig door. Voor Jamie-Lee zeggen deze woorden nog niks.
‘Het ziet er niet goed uit.’
Kim kijkt met paniek in haar ogen op naar Jamie-Lee en gaat verder met lezen.
‘Ze hebben iets gevonden van zeventien centimeter’, vervolgt Kim.
Een kuchje
Jamie-Lee komt thuis van haar werk bij de politie en eet snel wat. Daarna pakt ze haar tennisracket uit de gang en stopt het in haar sporttas. Ze gaat tennissen bij haar in het dorp met een aantal clubgenoten. De tennisballen worden overgeslagen van de ene kant naar de andere kant van het veld. Het lukt haar niet om op tijd bij de ballen te zijn en hijgt uit na een korte sprint. Het is balen dat het vandaag ook weer niet lukt en pakt een handdoek om het zweet van haar gezicht te vegen. Na een half uurtje sporten gaan de spullen in haar tas, tijd om richting huis te gaan. Hondje Morrie ligt al op haar te wachten en wordt nog snel uitgelaten, zodat ze op tijd naar bed kan gaan na deze drukke en vermoeiende dag.
De volgende ochtend gaat de wekker vroeg en even later stapt ze in de auto om naar haar werk te gaan. Ze pakt haar drinkfles op tijdens het rijden voor een goede teug water, zo verlicht het haar keel en stopt ze even met kuchen, maar twee minuten later moet ze hem weer oppakken.
‘Zal je niet nog een keer naar de huisarts gaan, want je klinkt wel erg benauwd en bent nog steeds veel aan het hoesten?’
Jamie-Lee is inmiddels al drie keer bij de huisarts geweest voor een droog kuchje waar ze nu al enkele maanden last van heeft. Tijdens deze afspraken is haar verteld dat er niks ernstigs aan de hand is.
Ze kijkt op van haar werkplek. ‘Het is gewoon een droog kuchje’, en praat nog even verder om daarna weer achter haar computer verder te werken. Toch zet het haar weer aan het denken om een nieuwe afspraak te maken en neemt nog een slok water.
Weer naar de huisarts
De ochtend van vrijdag 17 oktober loopt Jamie-Lee de huisartsenpraktijk binnen. De omgeving is voor haar bekend. Weer de schuifdeuren en de wachtkamer, omringd door glas. De voor haar onbekende huisarts in opleiding roept haar naam.
‘Ik heb last van een kuchje, hiervoor ben ik al drie keer langs geweest en dit is steeds erger geworden. Daarnaast ben ik ook kortademiger en heb ik een benauwd gevoel.’
De huisarts pakt een prikpen en prikt in Jamie-Lees vinger. Even wachten totdat het apparaat de waarde meet.
De huisarts kijkt geschrokken op. ‘De ontstekingswaarden zijn heel hoog. Heb je ook last van nachtzweten?’
Er komen nog meer vragen aan bod waar Jamie-Lee veel met ‘ja’ op antwoord.
‘Ga nu snel maar een longfoto maken voor vijf uur vandaag.’
Jamie-Lee merkt dat de huisarts er haast achter zet. Ze loopt de wachtkamer uit en gaat naar haar fiets. Misschien kinkhoest of een luchtweginfectie? De longfoto wordt uiteindelijk verplaatst naar 20 oktober, omdat er dan wel plek voor haar is.
Jamie-Lee komt thuis en zet haar spullen op de grond in de gang. Ze loopt de trap op en maakt zich klaar voor een gezellig avondje met vriendinnen, wat al een tijdje op de planning staat. Ze loopt de deur uit en stapt op de fiets.
Het nieuws
Jamie-Lee, Kim, de moeder van Jamie-Lee en haar broer stappen de auto in. Jamie-Lee heeft direct haar familie gebeld na het nieuws dat ze iets van 17 centimeter hebben gevonden op de longfoto van twee dagen geleden. Het lukt Jamie-Lee niet om te rijden. Ze is voor zich uit aan het staren en weet zichzelf lastig een houding te geven. Ze frunnikt wat aan haar vingers en haar tijdens de rit. Het nieuws van de longfoto blijft door haar hoofd heen spoken. Ze parkeren de auto bij het ziekenhuis.
‘Jamie-Lee Cornielje’
Jamie-Lee en haar familie staan meteen op bij het horen van haar naam. De stappen van de wachtkamer naar de kamer van de arts lijken eeuwen te duren. De deur gaat open en alle vier nemen ze plaats in de stoelen die al voor ze klaarstaan. De arts neemt een diepe zucht en begint met praten.
‘Het is ongeveer 90% kans dat het kwaadaardig is wat er op de longfoto is gevonden. We zullen nu meer onderzoeken moeten doen om te bepalen wat er specifiek aan de hand is.’
De grond zakt onder Jamie-Lee haar voeten vandaan. Jamie-Lees naam staat boven in het computerscherm met het woord ‘patiënt’ ervoor. Dat ziet er zo bizar uit, ze kan het bijna niet geloven en blijft nog even voor haar uitkijken zonder iets te zeggen. Zie je nou wel dat ik echt iets onder de leden had, het kuchje was meer dan een kuchje, is wat Jamie-Lee denkt. Ze kijkt naar links en ze ziet een traan over de wang van haar moeder rollen.
Na diverse onderzoeken is het nu zeker dat Jamie-Lee lymfeklierkanker heeft: Non-Hodgekin, stadium III. Naast de tumor in haar borstkas is de ziekte ook aangetroffen in haar hals en rondom de alvleesklier. De ziekte is gelukkig wel direct behandelbaar.
Zo loopt ze ineens over de oncologieafdeling. Met lood in haar schoenen. De mensen die ze ziet, zijn veel ouder dan zij en hebben geen haar meer. Het besef wat er allemaal om haar heen gebeurt moet nog binnen komen.
Strijdbaar
Jamie-Lee wandelt met haar hond Morrie naar buiten om even niet thuis te hoeven zitten, het is een mooie herfstdag, het zonnetje schijnt en de temperatuur hangt rond de 13 graden ideaal voor een stukje wandelen met haar hond. Er loopt een buurvrouw langs en ze groeten elkaar.
‘Goedemiddag’
‘Goedemiddag’
Jamie-Lee loopt weer door naar het einde van de straat, maar ze merkt hoe lastig het is om haar ene been voor de andere te krijgen, daarnaast neemt haar benauwdheid alleen maar toe. Het groeten van de buurvrouw gaat nog maar net. Jamie-Lee trekt haar kin omhoog en draait weer om wanneer ze het einde van de straat heeft gehaald om naar huis te lopen.
Als ze thuis aankomt pakt ze als eerst haar telefoon. ‘He, Jamie-Lee hoe is het met je? Kan ik nog iets voor je halen bij de supermarkt?’ Is het berichtje van een vriendin uit het dorp. Ze lacht ernaar en stuurt vlug een appje terug.
Ze loopt de woonkamer in en Morrie gaat in haar mand liggen. Ze gaat verder waar ze gebleven was met het uitzoeken van meubels van haar nieuwe woning. Ze ziet verschillende banken en kasten waarvan ze de foto’s opslaat om ze later op de dag aan Kim te laten zien. Er spookt even door haar hoofd dat ze morgen weer naar het ziekenhuis moet. Die ziekte moet zo snel mogelijk weg, denkt Jamie-Lee.
Tussentijdse scan
De eerste drie van de zes chemokuren zitten erop en het lukt Jamie-Lee om met Morrie een blokje om te doen in plaats van alleen naar het einde van de straat te lopen. Ook lukt het haar om echt weer een gesprek aan te gaan met de buurtbewoners. Wanneer ze thuiskomt, ploft ze wel weer op de bank. De plek waar ze de laatste twee chemokuren veel tijd heeft doorgebracht. Ze doet haar voeten omhoog en pakt een kleedje, ze valt zonder enige moeite in slaap.
‘Sorry, ik ben aan het bellen maar ik heb heel goed nieuws.’
Jamie-Lee en Kim zijn weer in het ziekenhuis. Jamie-Lee kijkt naar rechts, waar Kim zit, en kijkt blij op. Oké, het slaat dus aan, is wat door Jamie-Lee haar hoofd gaat. Ze horen op de achtergrond dat de arts het telefoongesprek afrondt. Ze staan op en lopen de kamer in.
‘Alles is weg.’
Er valt een stilte in de kamer. Jamie-Lee pinkt een traantje weg. Het voelt alsof ze tien kilo lichter is, alle spanning vloeit van haar af. Dat het steeds beter gaat had ze al door, maar dat alles weg zou zijn had ze niet verwacht. Kim en Jamie-Lee pakken elkaar vast en bellen direct hun ouders om dit fantastische en onverwachte bericht te delen.
‘Die andere drie chemokuren kunnen er dan nog wel achteraan. Dat zal ook nog echt zwaar worden, maar het is al weg, dus we gaan ervoor.’
‘Gewone’ leven oppakken
Het is kermis in het dorp waar Jamie-Lee woont. Ze is goed opgestaan en heeft zin om een feestje te vieren, net zoals voor de ziekte. Na een uurtje bijpraten met veel kennissen en vrienden, wat ze de afgelopen tijd heeft gemist, merkt ze dat ze licht in haar hoofd wordt en haar ogen wat beginnen te zakken. Onderweg naar de bar pakt ze een alcoholvrij drankje en mengt zich weer tussen de mensen. Wat tegen haar gezegd wordt komt niet meer binnen. Ze besluit dat dit haar laatste drankje is en vertrekt naar huis, iets wat vroeger toch minder snel zou voorkomen. Als ze thuiskomt duikt ze haar bed in, haar slaap is tegenwoordig meer waard dan voorheen.