Door Scholtze Producties Musical
“Iedereen hier heeft een wens…” Met die woorden opent Into the Woods, en meteen word je het sprookjesbos ingetrokken. Bekende sprookjesfiguren delen hun verlangens: rijkdom, een zoon, erkenning. Scholtze Producties bracht deze klassieker opnieuw tot leven in Tilburg. Het was pas hun tweede proffesionele vertaalde muscial, maar eentje die zonder moeite vaker dan drie keer had mogen spelen.
De voorstelling speelde in De Loft, de vaste speellocatie van Scholtze Producties: een prachtig opgeknapte industriële ruimte. De dieprode theaterstoelen gaven de zaal een luxe uitstraling, al moesten er door de grote belangstelling extra stoelen op het podium worden bijgeplaatst. De relatief kleine zaal, goed voor zo’n 140 bezoekers, zat zondagavond bijna helemaal vol. Vooral familie en vrienden vulden de ruimte, trots pratend over hun eigen speler of fluisterend dat ze de vriend waren van de acteur die de wolf en de prins speelde.
Into the Woods ontstond in 1986, toen Stephen Sondheim en james Lapine de grimm-sprookje wilde samenbrengen in één verhaal. Niet om te tonen hoe wensen uitkomen, maar om te onderzoeken wat er daarna gebeurt. Op het eerste gezicht lijkt het een vroilijk sprookje vol herkenbare figuren, maar al snel wordt duidelijk dat elke wens een prijs heeft. De muscial herinnert je eraan dat iets wat je verlangt in de praktijk soms anders uitpakt. Een gedachte die ook vandaag nog in onze maatschappij herkenbaar is.
De bakker en zijn vrouw zijn personages die niet uit de originele Grimm-verhalen komen. Ze vormen de verbindende factor tussen alle sprookjes. Hun kinderwens drijft hen tot het uiterste, maar ze hebben nooit stilgestaan bij de verantwoolijkheid die daarna komt. Precies dat maakt deze muscial zo sterk: hij laat zien dat wensen niet ophouden bij het moment dat ze uitkomen.
De drie wensen van de bakker, Sjaak en Assepoester vormen het begin van eht verhaal. Alle drie staan ze tegelijk op het podium en delen ze hun verlangen. De bakker draagt duidelijk de hoofdrol, maar door de andere personages zie je verschillende kanten van hetzelfde thema. Het is geen lichte of zware voorstelling; het zijn vooral de onderliggende lessen die je aan het denken zetten.
Vorig jaar stond Scholtze Producties voor het eerst op het podium met Spring Awakening. Een totaal andere musical: andere tijd, ander stijl, ander muziek. Toch is één ding hetzelfde gebleven: de passie van deze jonge spelers. De cast bestaat uit negetien acteurs uit verschillende delen van het land, allemaal aan het begin van hun carriére. De zang is over het algemeen sterk, zeker gezien de moeilijkheid van de Sondheims muziek, waarin sommige spelers flink hun best moeten doen om de hoge noten te halen. Soms werd er een noot gemist of een tekstregel vergeten, maar dat hoort bij een groep die nog in ontwikkeling is en het doet niets af aan de overtuiging waarmee ze spelen. Sterke nog: het laat zien hoe knap het is dat ze zo’n complex stuk zo goed neerzetten.
Tilburg de theater stad
Tilburg is niet zomaar een locatie. De stad staat bekend om haar aandacht voor theater en musical, mede dankzij de Fontys Hogeschool voor de Kunsten, waar ook aantal van de speler heeft gestudeerd. Tilburg investeert al jaren in kunst en cultuur en is uitgegroeid tot een creative broedplaats waar jong talent kan groeien. In een land waar het moelijk is om als jonge musicalacteur door te breken, biedt een productie als deze een waardevol podium. Scholtze Producties laat zien dat je op kleinere schaal een voorstelling kunt maken die qua kwaliteit niet onderdoet voor grotere producties.
Aan de kostuums en het décor was duidelijk veel aandacht besteed. Assepoester schittert in een sneeuwwitte baljurk en later in een koninklijk rode fluwelen jurk die haar karakter perfect weerspeigelt. Ook de wolf, roodkapje en de prinsen zijn prachtig aangekleed; elk detail klopt.
Het verhaal speelt zich af in het bos en in elke versie van deze muscial wordt dat anders geínterpreteerd. Scholtze Producites koos voor bewegende bomen, die het gevoel geven dat je zelf door het bos loopt. Soms verschijnen er dieren tussen de takken, waardoor het bos echt tot leven komt. Het is een slimme en sfeervolle keuze die de voorstelling een eigen identeit geeft.
De bekende melodieën van Into the woods keren in elke scéne terug en blijven nog lang in je hoofd hangen. Hoewel de muziek niet live werd gespeeld zoals bij spring awaking, droeg ze sterk bij aan de sfeer. Aan het einde van de eerste akte lijkt iedereen gelukkig: alle wensen zijn uitgekomen. Maar in akte twee begint het verhaal pas echt. “Ik wens..” hoor je opnieuw. Wat doe je als je droom wereklijkheid is geworden? De verteller probeert vanuit zijn groen leren stoel aan de zijkant van het podium het verhaal te sturen, maar de sprookjesfiguren nemen het over. De jonge cast speelt de emoties: verlies, schuld, volwassen worden, zo overtuigend dat de zaal soms letterlijk zijn adem inhield.
De musical zit ook vol humor, vooral dankzij de twee prinsen van Rapunzel en Assepoester. Hun oppervlakkige charme en dramatische liefdesverklaringen zorgen voor luchtigheid, zeker wanneeer ze in akte twee hun prinsessen verruilen voor Doornroosje en Sneeuwwitje. Tegelijkertijd laat deze scénes zien hoe vrouwen in sprookjes vaak worden neergezet: afhankelijk, kwetsbaar, wachtend op een redder. Maar in dit verhaal kiezen de vrouwen uiteindelijk hun eigen pad, wat het een mooie moderne draai geeft.
De wolf is werkelijk angstaanjagend gespeeld en roodkapje heerlijk brutaal. De ondeugenheid, het spel, de bwegingen alles klopt. De choreografie is subtiel maar effectief: bewegingen op de achtergrond verbinden scénes en benadrukken karaktereigenschappen zonder te overheersen.
Into the Woods door Scholtze Producties is een verborgen parel. Een voorstelling vol passie, detail en lef. Ja,er waren kleiner schoonhedfoutjes in zang of tekst, maar die werden ruimschoots gecompenseerd door spelplezier, fantastische kostuums, een slim decor en een cast die alles geeft. Deze jonge makkers verdienen een groter publiek. En met hun volgende productie, Jezus Christ Superstar, waarin ze zelf de genderrollen omdraaien, laten ze opnieuw zien dat ze uitdaging niet uit de weg gaan.