Voor dokter Kevin Claessen begint de dag in zijn praktijk in Voorburg al om tien voor acht. Terwijl hij zijn eerste kop koffie drinkt en zijn mail checkt, bereidt hij zich voor op een werkdag die wordt gekenmerkt door een constante stroom van patiënten en telefoontjes. Hoewel de norm voor een praktijk op 2168 patiënten ligt, draagt Claessen de zorg voor circa 3600 mensen.
Een drukke ochtend
Zodra de klok acht uur slaat, begint het spreekuur. In de kleine praktijk met slechts vier stoelen in de wachtkamer is de drukte direct voelbaar; de telefoon staat roodgloeiend en de assistente is onafgebroken bezig met triage en het inplannen van afspraken.
Als huisarts heeft Claessen gemiddeld slechts 10 tot 12 minuten per patiënt. In die korte tijd moet hij veel tegelijk doen. Hij ontvangt patiënten sympathiek, maar behoudt een zakelijke houding om de voortgang van het gesprek te bewaken.Ondanks de snelheid herinnert hij zich de achtergrond van zijn patiënten goed en gebruikt hij humor om de sfeer luchtig te houden, ook bij ernstige klachten. Naast zijn eigen patiënten begeleidt hij een coassistent. Dit betekent dat hij diens adviezen moet controleren, wat extra tijd van zijn eigen spreekuur vraagt.
Hoewel de dag pas net begonnen is, is de druk zichtbaar. Tegen het einde van de ochtend loopt dokter Claessen al achter op schema. Hij moet door de gang rennen om de volgende patiënt te halen, waarbij de vaak oudere patiënten hem nauwelijks kunnen bijhouden.
Tijdens het spreekuur van de huisarts heeft de coassistent ook zijn spreekuur. Hij krijgt hiervoor een half uur per patiënt en moet daarna bij de huisarts controleren of die het met zijn advies eens is. Dit neemt ook extra tijd in beslag van de huisarts. Richting het einde van zijn ochtend spreekuur begint Claessen achter te lopen. Hij rent door de hal wanneer hij de volgende patiënt moet halen. De vaak wat oudere patiënten kunnen hem niet bijhouden.
Het korte moment voor adminstratie is voor Claessen niet lang genoeg. Niet alleen doordat hij zoveel andere taken heeft en moet bellen voor patiënten, maar ook doordat hij steeds meer administratieve lasten krijgt. Deze taken worden door artsen vaak als onnodig gezien, wat onderstreept wordt door de ‘verscheurkalender’ vol voorbeelden van bureaucratie.
Het werken als huisarts anno nu is een balanceeract tussen de passie voor patiëntenzorg en het bevechten van een systeem waarin de grens van de werkdruk volgens de LHV is bereikt.
De breedte en de grens van het vak
Een huisarts heeft veel verschillende taken, zo vertelt Claessen over de breedte van zijn vak. “Je bent er natuurlijk primair voor de zorg van de patiënten. Je wilt zieke patiënten beter maken, maar anderzijds wil je ook voorkomen dat mensen ziek worden. Zo ben je een baken in de wijk, als een soort aanspreekpunt en dat allemaal maakt het vak ook erg leuk.”
Deze veelzijdigheid maakt het vak leuk, maar de keerzijde is een werkdruk die door 74% van de huisartsen als te hoog wordt ervaren blijkt uit een onderzoek uitgevoerd in opdracht van de LHV. Behalve huisarts is Claessan ook praktijk houder, wat betekent dat hij de baas is van de praktijk. Als baas merkt hij ook problemen met het landelijke personeelstekort. “We zitten hier nu al bijna vijf jaar, en wij hebben ook last van het personeelstekort. Bijvoorbeeld bij het vinden van zelfstandig werkende dokters assistenten. Maar ook het vinden van huisartsen om vast in dienst te nemen is erg moeilijk.”
Naast zijn eigen spreekuur in de praktijk moet Claessen ook met het spreekuur van zijn coassistent meekijken, zo superviseert Claessen of hij wel de juiste keuze heeft genomen.
Naast zijn coassistent heeft Claessen ook een doktersassistent in de praktijk zitten. Die zijn onmisbaar voor huisartsen, ze hebben veel taken, maar het belangrijkste is dat de doktersassistent als een waakhond afspraken maakt. Wanneer een doktersassistente opneemt doet deze eerst een triage, waarbij die vragen stelt om uit te vinden of de patiënt moet komen en zo ja of dit spoedig moet of kan wachten.
Ontevredenheid zorgt voor actie
Aan het einde van de middag is het even rustig in de praktijk. Claessen hoeft niet meer heen en weer te rennen en de telefoon gaat niet meer elke vijf minuten. “We hebben op het malieveld gestaan. Maar ik merk nog weinig tot geen verbetering”, vertelt Claessen ontevreden. Op 1 juli zijn huisartsen samengekomen om op het Malieveld te gaan demonstreren. Deze actie was deel van een weekactie eind juni 2022. Met deze actie van huisartsen probeerden zij vier centrale themas aan het licht te brengen voor verandering. Zij wilden meer tijd voor patiëntenzorg, minder wachttijden bij tweedelijns zorg, minder drukte bij avond-, nacht- en weekendzorg op de huisartsenposten en meer betaalbare huisvestingen voor nieuwe praktijken. Mensen bellen de huisartsenpost volgens de medewerkers van de huisartsenpost de Limes te snel. De bedoeling is dat mensen alleen bellen bij spoed, maar vaak bellen mensen ook als het niet nodig. Zelfs voor klachten zoals keelpijn wordt er gebeldwat onnodige drukte veroorzaakt aan de telefoonlijn, zo meldt het Brabands Dagblad.
Claessen benoemt nog dat geld niet het belangrijkste punt is. “Geld is fijn, maar het belangrijkste wat we willen is wat meer vetrouwen, van de zorgverzekeraar, de politiek, en ook richitng de patiënt. Als we allemaal volwassen doen en samenwerken, kunnen we al een heel stuk oplossen.”