Wanneer Lex van Wietingen begin jaren tachtig een paginagroot artikel in de Volkskrant ziet waarin dringend om zaaddonoren wordt gevraagd, gebeurt er iets. Zo wordt hij donor. Niet grootser dan dat. Niet met verwachtingen. Gewoon omdat hij het kon. Hij denkt terug aan zijn eigen familie, waar kinderen krijgen niet vanzelfsprekend was.
Donor met een geweten
Zijn broer en schoonzus hadden een lange, moeilijke weg; zijn zus kon zelfs helemaal geen kinderen krijgen. ‘Ik weet gewoon dat het krijgen van kinderen geen A-B-tje is,’ zegt Lex. ‘Als het bij mij makkelijk gaat en het kost mij weinig moeite, waarom zou ik die mensen dan niet helpen?’ Lex en zijn vrouw Corrie zijn al samen als hij zich aanmeldt. Ze praten erover: wat als zij later samen geen kinderen kunnen krijgen? Wat als er dan toch kinderen rondlopen die alleen zijn genetisch materiaal dragen? Corrie vindt het goed; Lex gaat door. In het ziekenhuis vraagt men of hij anoniem wil doneren. ‘Het is eigenlijk een beetje het anonieme vakje ingepraat,’ vertelt hij. Maar hij tekent. Het is die tijd. Hij doneert een aantal jaar, onregelmatig, tot hij zich in 1988 laat steriliseren. Zijn gezin is compleet, zegt hij. En het hoofdstuk donorschap sluit.
Keuze om gevonden te willen worden
Jaren later ziet hij opnieuw krantenverhalen. Donorkinderen zijn op zoek naar hun donor. Dat raakt hem. ‘Ik heb destijds de ouders geholpen met hun vraag,’ zegt hij. ‘Dan vind ik ook dat ik de zoekende donorkinderen de gelegenheid moet geven om mij te vinden.’ Hij zet zichzelf openlijk op de kaart: Stichting Donorkind, tv, kranten, interviews. ‘Ik werk mee aan alles wat nodig is om donorkinderen te helpen. Alles om mijn bekendheid groter te maken.’ Maar jaren gebeurt er niks. Tot het eerste bericht komt.
‘Ze leek als twee druppels water op onze jongste dochter’
Via DNA-databanken vindt Lotte een match met Lex. Ze vindt Lex in eerste instantie via de geheime Facebook groep voor donorkinderen en donoren. Lotte’s moeder is op drie opeenvolgende dagen geïnsemineerd met verschillende donoren. Toch vermoedt ze dat Lex haar donor is. Lex hoeft niet te twijfelen. ‘Toen de eerste foto’s van haar binnenkwamen, was het voor mij gelijk heel duidelijk. Ze leek als twee druppels water op onze jongste dochter.’
Maar Lotte wil eerst een officiële test. De DNA-uitslag bevestigt het: ze zijn 100% verwant. Het eerste contact is voorzichtig. ‘Dat lag aan haar en mijn karakter,’ zegt Lex. ‘Ik lijk een heel open persoon, maar eigenlijk zit ik in gezelschappen liever in een hoekje dan dat ik het feestbeest ben.’ Toch groeit het contact stap voor stap.
‘Zij hecht enorm aan ons, want wij zijn haar enige familie’
En dan is daar Mara, die later zoals het blijkt Lex zijn tweede donorkind dochter blijkt te zijn. Ze schrijft een bericht op een besloten Facebookgroep voor donorkinderen en donoren. Haar moeder is net overleden, ze is enig kind, en nu wil ze weten waar ze vandaan komt. Lex reageert onder haar bericht: ‘Ik wens je een donor met een groot hart.’Het raakt haar. En na een paar weken blijkt dat zij en Lex óók een match zijn. Voor Mara betekent het veel: ‘Zij hecht enorm aan ons,’ vertelt Lex. ‘Want wij zijn haar enige familie.’
Erkennen
Wat daarna komt, is misschien wel het meest bijzondere deel van Lex’ verhaal. Hij wil dat Mara en Lotte niet alleen in zijn hart dochters zijn, maar ook officieel. ‘Ik vond dat ze evenveel recht hadden op mijn nalatenschap als onze drie dochters.’ Hij bespreekt het met Corrie en hun drie dochters. Omdat dit ook veel voor hun verandert en hun erfenis, Hun antwoord is simpel: ‘Wat interesseert dat geld mij nou één moer? Je maakt je geld maar op.’
Lotte zegt meteen ja op zijn voorstel. Mara denkt even na, maar komt dan met hetzelfde antwoord: ja. Bij Mara kan de erkenning snel worden geregeld, omdat ze alleen een moeder heeft en geen vader op haar geboorteakte. Bij Lotte moet de hele route via de rechter worden bewandeld: DNA-tests, advocaten, brieven. Ze heeft namelijk al een wettelijke vader op haar geboorteakte, die vroeg uit haar leven is verdwenen. Maar uiteindelijk beslist de rechter dat haar wettelijke vader wordt ontkend en dat zij voortaan de naam Van Wietingen mag dragen. Het is een emotioneel moment. Lex zegt: ‘Het is puur de emotionele waarde. Het gaat niet om geld. Het is de gelijkstelling met mijn drie dochters.’
Grote familie
Vandaag is de familie groter dan ooit: vijf dochters, partners, kleinkinderen. ‘Ik maak geen onderscheid tmijn dochters,’ zegt Lex. ‘Het enige verschil is dat bij drie ik luiers heb verschoond, en de andere twee als volwassenen in mijn leven kwamen.’ Er is een groepsapp voor iedereen samen. Een groepsapp voor alleen de zussen. En elk jaar proberen ze met z’n allen bij elkaar te komen.
In januari vierden Lex en Corrie hun 45-jarige huwelijk met een weekend weg met de hele familie. Alle kleinkinderen dat weekend noemen hem dat weekend dan ook anders. De ene opa en de ander Lex. Voor Lex maakt dat ook niks uit. ‘Noem me maar zoals je zelf het fijnst vindt, dat heb ik altijd tegen ze gezegd.’
Zelf naar Lex zijn verhaal luisteren? Luister naar zijn verhaal in de podcast Familie zoals het echt is van podcasthost Joëlle de Boer.