Midden in de coronacrisis begon ik aan mijn studie Journalistiek aan de Hogeschool Utrecht. Vrij snel rolde ik de praktijk in als freelancer bij het Noordhollands Dagblad en later bij De Orkaan, allebei in mijn thuisbasis: de Zaanstreek. Daar leerde ik verslag doen van rechtszaken, gemeenteraadsvergaderingen en de vaak ingewikkelde wereld van lokale politiek — maar ook over culturele initiatieven, exposities en lezingen. Het was een periode waarin ik veel heb geleerd, en waar ik met warme dankbaarheid op terugkijk. Vooral De Orkaan heeft mijn blik en (ietwat speelse) handschrift gevormd.

Toen ik op zoek ging naar een stage, vroeg ik mezelf waar mijn hart het hardst van klopte. Het antwoord was duidelijk: cultuur. Van film tot literatuur, van muziek tot dans — het inspireert me en maakt me enorm gelukkig. Daarom solliciteerde ik bij NPO Cultuur, en ik werd aangenomen. Daar leerde ik kunstenaars interviewen (toch echt anders dan gemeenteraadsleden), maakte ik mijn eigen rubrieken zoals Niet (te) Betalen en Rotondekunst, en breidde ik mijn digitale vaardigheden uit. Zelfs filmen en monteren, waar ik eerst huiverig voor was, pakte ik op — en ik bleek het gewoon te kunnen.

Na mijn stage begon ik bij boekhandel Zwart op Wit in Amsterdam. Daar lees ik veel: nieuwe titels, klassiekers, herontdekkingen. Ik ga wekelijks de kranten af voor boekenrecensies, spreek met klanten (waaronder veel journalisten en schrijvers) en merk dat hoe meer ik lees, hoe scherper mijn eigen blik wordt. Door te lezen, te vergelijken en te bevragen, groei ik langzaam richting het zelf recenseren, maar zeg ik nog zeker geen afscheid van al mijn journalistieke vaardigheden. Onlangs maakte ik twee producties over de ontlezing van jongeren.

Dit is waar ik nu ben: op de grens van literatuur en journalistiek, waarbij ik nog volop aan het schrijven, luisteren en lezen ben, op zoek naar het volgende verhaal.