Op een vrijdagavond aan de Weesperzijde in Amsterdam komen zevenentwintig singles samen voor The Conscious Date Night: een drie uur durend datingevent waarin niet wordt geswipet, maar bewogen, geluisterd en gevoeld. De avond, georganiseerd door Eva Bours (30) en Suzanne Harmes (40), is bedoeld voor mensen die bewust willen daten: zonder alcohol, zonder apps en zonder de gebruikelijke vragen over werk, leeftijd en hobby’s. Terwijl steeds meer singles aangeven datingapps zat te zijn, groeit de belangstelling voor dit soort offline avonden waarin verbinding begint bij gevoel in plaats van een gecureerd profiel.
De deelnemers zitten in een cirkel op meditatiekussens, onder een ring van spotjes die haast doet denken aan een aureool. Sommigen hebben hun ogen gesloten, anderen lachen net iets harder dan nodig of spelen met hun mouw. Wanneer Eva Bours vraagt wat ieders intentie is voor de avond, volgen aarzelende antwoorden: “plezier”, “openheid”, “avontuur”, “verbinding”. Iedereen staat er anders in, maar terwijl de groep zichzelf lijkt te inventariseren, is de spanning in de ruimte voelbaar.
Dat aftasten en het ongemak dat daarbij komt kijken, zijn precies de bedoeling. Volgens organisatoren Eva Bours, empowerment fotograaf, en Suzanne Harmes, sociaal werker en energetisch trainer, zijn veel mensen dat verleerd door jarenlange afhankelijkheid van datingapps. Conscious daten draait daarom om vertraging en aandacht. “Veel mensen zijn gewend om tijdens het daten een lijstje af te werken,” zegt Harmes. “Dan ga je afvinken: wat doet iemand, hoe oud is die, past dit in mijn plaatje? Voor veel mensen werkt dat gewoon niet. Wij willen juist dat mensen eerst gaan voelen.” Daarom bestaat de avond uit oefeningen waarin deelnemers bewegen, elkaar aankijken en woorden geven aan wat ze bij de ander waarnemen. Niet om snel te bepalen of er een match is, maar om ruimte te maken voor verbinding die ontstaat vanuit gevoel, niet vanuit een verhaal.
De belangstelling voor dit soort avonden staat niet op zichzelf. Steeds meer singles keren datingapps de rug toe, moe van het eindeloze swipen, de oppervlakkige gesprekken en het gevoel inwisselbaar te zijn. Waar online daten jarenlang de norm was, groeit de frustratie over ghosting, keuzestress en het idee dat contact vooral draait om algoritmes en dat zie je terug in de stagnerende en dalende omzetcijfers van grote datingappbedrijven. Offline datingevents zoals The Conscious Date Night spelen in op die onvrede door ontmoeting weer tastbaar te maken: direct, slow en zonder scherm ertussen.
Kwetsbaarheid en ongemak
Na de intentieronde worden de singles gevraagd op te staan en door de ruimte te lopen. Eerst met hun blik naar beneden, dan door de zaal en daarna terwijl ze oogcontact proberen te zoeken met de mensen om hen heen. Praten mag niet. Wanneer Eva zegt dat de singles moeten stilstaan en de persoon moeten aankijken die het dichtst bij hen staat, reageren de mannen en vrouwen verschillend. Sommigen blijven rustig staan, schouders los, blik vast. Anderen weten niet goed wat ze met hun lichaam moeten doen: hun armen bewegen mee, een hand gaat door het haar, een lach kan niet worden onderdrukt.
Robin, die vaker bijeenkomsten bezoekt die hij via het spirituele platform Hipsy vindt (dit is ook het platform waar de Conscious Date Night op te vinden is), is gewend aan dit soort oefeningen. “Het is mijn eerste datingevent,” zegt hij, “maar niet mijn eerste keer dat ik me zo kwetsbaar opstel.” Juist het directe contact vindt hij prettig. “Ik voel me hier sneller op mijn gemak dan in een situatie waarin je een conventioneel gesprek moet voeren.”
Voor een andere deelnemer ligt dat anders. Zij vertelt later dat vooral de eerste oefeningen voor haar confronterend waren. “Ik vond het in het begin heel ongemakkelijk,” zegt ze. “Maar hoe meer gezichten ik zag, en doordat het ook niet erg was dat ik de opdrachten soms met vrouwen deed, hoe makkelijker het werd. Dat muurtje ging langzaam omlaag.”
In de uren die volgen, wisselen de opdrachten elkaar af. De singles bewegen samen op muziek, bediscussiëren in tweetallen vragen over zingeving of vorige relaties en zitten tegenover elkaar terwijl ze met gesloten ogen elkaars handen volgen. De samenstellingen veranderen voortdurend, al zoeken sommige koppels elkaar vaker op dan anderen.
Een rode of een gele roos
Tegen het einde van de avond volgt de rozenceremonie. De deelnemers sluiten hun ogen en wie een klik voelt, kan zijn of haar ogen open doen, een ander aantikken en een roos geven. Een rode roos staat voor romantische interesse, een gele voor een vriendschappelijke connectie. Het idee is geïnspireerd op tv-programma The Bachelor, vertellen Bours en Harmes, die het ritueel juist luchtig bedoelen. Toch is het moment gespannen. Sommige singles lopen vrijwel gelijk naar voren, anderen blijven staan, twijfelend, of kiezen ervoor niets te doen.
De rozenceremonie roept dus gemengde reacties op. Voor sommige deelnemers voelt het als een spannend, maar helder moment: eindelijk wordt zichtbaar wie bij wie een klik ervaart. Anderen vinden het juist lastig. Mariska vertelt later dat het haar deed denken aan de gymles op school. “Dat wachten of je wordt uitgekozen,” zegt ze. Voor Cenk voelt het geven van een roos juist te groot. “Het lijkt bijna een liefdesverklaring,” zegt hij, “terwijl je iemand nog maar net hebt leren kennen.”
Verbinding
Na afloop blijven deelnemers nog even napraten rond de tafel met zelf meegebrachte hapjes. Sommigen zoeken elkaar opnieuw op, anderen praten bij met mensen van hetzelfde geslacht. Wanneer de avond ten einde loopt, loopt de ruimte langzaam leeg. Buiten stappen de singles weer Amsterdam in, soms alleen, soms in gezelschap van een vriend met wie ze zijn gekomen en soms met iemand die ze juist net hebben leren kennen. Voor Cenk was de avond geslaagd: zijn intentie was om zich open te stellen, zegt hij, en dat is gelukt. Een andere deelnemer vertelt dat ze geen romantische klik heeft gevoeld, maar de avond alsnog als bijzonder heeft ervaren. Het was, zegt ze, vooral fijn om op deze manier met anderen in verbinding te staan.
Voor Eva Bours en Suzanne Harmes is dat genoeg. “Of er nu een relatie uit ontstaat of niet,” zegt Bours, “we hopen vooral dat mensen hier ervaren dat echt contact mogelijk is, zonder masker.” Harmes vult aan: “Als iemand hier een moment van echte verbinding heeft gevoeld, met zichzelf of met een ander, dan hebben wij bereikt wat we willen bereiken.”