Op zondagochtend kwart voor elf slaan de hockeyers van Kampong Heren 2 op het hoofdveld in Utrecht af. Ze nemen het op tegen de Rotterdammers, ook de Heren 2. De punten blijven in Utrecht en het eindigt zelfs in een werkelijke deceptie voor de bezoekers. De wedstrijd eindigt in 7-0.

Voor de toeschouwers dus niet veel spannends te beleven bij deze wedstrijd. De wind suist over de tribunes heen en alle zitplaatsen zijn doorweekt van de regen, zonder bilafdrukken van geïnteresseerde supporters. Het is stil aan deze kant van het hoofdveld, maar aan de overkant is het de te luider. Het is namelijk zondag en dat betekent TD vanavond, alhoewel vanavond, het is kwart voor elf ‘s ochtends en de walm van net iets te volle pitchers waait al over het terras voor de kantine heen. Tientallen picknickbanken staan er opgesteld voor de kantine, krakend en gebogen door de mensen die erop zitten zweet- of regenplekken op sommige plekken van de tafels zijn ook goed te zien. Toch is er wel aan de regen gedacht want het terras is gevuld met enorme parasols om het zoveel mogelijk tegen te houden.

Paradijsvogels

Hier vóór de kantine van de grootste hockeyclub van de wereld lijkt het nog een beetje een spelletje van gezien of gezien worden. De mannen die al klaar zijn met hun wedstrijd, of überhaupt geen wedstrijd hebben gespeeld, zitten al te schreeuwen en te zuipen. Zowel naar de spelers op het veld van Heren 2 als naar de speelsters die bij dezelfde picknicktafels aan het verzamelen zijn voor de wedstrijden die zij nog moeten spelen. Haartjes heel netjes in een staart, sommige zelfs nog een klein laagje make-up op en dan zijn ze klaar om te gaan. Zo zijn er veel verschillende sferen op de zondagochtend voor de kantine van Kampong en ook de geur is verwarrend, soms een vlaag zweet en soms een vleugje bier gemixt met eyeliner en daarbij komt ook nog de regengeur.

Thé Dansant

Zondagavond is TD-avond bij Kampong. Terwijl het inmiddels al 4-0 staat bij de wedstrijd op het veld en de toeschouwers op de picknickbanken ook steeds meer afgeleid raken wordt binnen het podium al opgezet voor het feest wat elke zondagavond terugkeert in de kantines van de hockeyclubs. De Thé Dansant (TD) is inmiddels een zeer bekende term binnen de hockeywereld. Het is een Franse term dat staat voor een dansfeest dat wordt gevierd in de namiddag en eindigt in de vooravond. Vroeger werd er tijdens dit soort feesten thee gedronken, inmiddels is dat verruilt met alcoholische versnaperingen. In de hockeywereld wordt de TD altijd gehouden in het clubhuis van de desbetreffende vereniging. Het heeft een bijzonder uiterlijk, want eigenlijk komt iedereen binnen als ze net van het veld zijn, scheenbeschermers aan hockeystick nog in de hand en bezwete shirts om de romp. Voor een Franse oorsprong is er dus inmiddels weinig sierlijks meer aan, maar het is wel belangrijk voor de hockeycultuur en ook voor de portemonnee van de club en het is uiteraard ook enorm goed voor de sfeer in het clubhuis.

Als je naar binnenloopt in zo’n clubhuis voor een warme chocomel of een verse pitcher klinkt het geluid van metaal dat geslagen wordt op ander metaal. Het blijken dus de poten te zijn van een podium dat wordt opgezet, mogelijk voor de dj of misschien zelfs een Utrechtse volkszanger die langskomt voor dit unieke sportfeest. Voor nu zitten de mensen dus nog buiten op de picknicktafels, maar vanaf een uurtje of drie zal het hier vol gaan lopen met zwetende, dorstige hockeyers die er weer klaar voor zijn om nog even het weekend goed af te sluiten. Doordat het clubhuis nu nog leeg is, is het wel goed te zien dat deze club een hele rijke historie heeft. Met 48 seniorenteams is het ook niet gek dat er redelijk wat spelers zijn die deze club historie heeft gebracht. Zo zijn er een aantal spelers die een olympische medaille terug hebben gebracht naar Utrecht. Deze spelers staan op de muur, samen met een aantal andere actiefoto’s van verschillende spelers en teams. Voor de olympische spelers is er een losse, unieke plek boven de ingang van het clubhuis gereserveerd, als je weer naar buiten loopt zul je ze altijd zien pronken met hun gouden medaille.

 

 

 

 

 

 

 

 

Op het veld is de strijd gestreden

Ondertussen is er op het veld ook nog veel te doen. Er wordt voornamelijk gespeeld op de helft van de Rotterdammers, die het erg zwaar hebben met het hoge spel van de Utrechtenaren. Het is bijna het einde en Kampong staat al 7-0 voor. Het lijkt erop dat zij het hierbij laten. De verdediging zakt terug, de aanvallers zetten niet echt druk meer en op het middenveld wordt rustig over getikt. Hier en daar valt er nog een strafcorner en er is zelfs nog een strafbal voor Rotterdam op een gegeven moment. De inmiddels al redelijk beschonken toeschouwers maken het extra lastig voor de keeper door hem een beetje uit te joelen, maar hij houdt de bal tegen, dus het gejoel gaat over in gelach van de mensen op de picknickbanken. De speler die de strafbal neemt druipt langzaam af en wordt daarna snel gewisseld.

Buiten de kantine om krijgen de ex-profs sowieso wat meer aandacht dan de andere teamgenoten. Het zit het hem er niet in dat de ex professionals per se meer worden aangesproken of meer uitgelichte foto’s hebben op de muur van de kantine, maar het is iets wat opvalt in het veld. De spelers die namelijk voor Heren 1 hebben gespeeld, die spelen op het hoogste niveau, die hebben wel een rugnummer, in tegenstelling tot de niet professionals die dat dus niet hebben. Wat opvalt is dat automatisch de aandacht iets meer gaat naar de spelers die wel een rugnummer hebben en het bijvoorbeeld meer opvalt als die een fout maken. Ook daar gaat het over bij de picknickbanken.

Naast geroezemoes voor de kantine klinkt nu ook het eindsignaal. De rotterdammers druipen met de staart tussen de benen van het veld af en de spelers van Kampong bedanken het publiek nog even met een rondje applaus. De toeschouwers halen snel een nieuw rondje, want er staat weer een wedstrijd te beginnen én de TD begint al over 3 uur.