Dartpijlen, dronken Britten en dansende tafels en tribunes: Een avondje darts in AFAS Live.

AMSTERDAM – Waar de darters zich voorbereiden op de juiste vlucht van de pijlen, vliegt bij het publiek het promillage tot een hoogtepunt. Zondagavond 20 september, vanaf 19:00 uur, staan de WSOD (World Series of Darts Finals) in de AFAS Live op het programma. Als de ‘meesters van de oche’ staan in te gooien, om de 180 borden omhoog te laten verschijnen, ontvouwt het publiek zich tot een onmisbaar instrument van dit sportevenement. Wanneer de zaal wordt betreden door de dartmenigte, ontvangt de bezoeker een impressie bestaande uit, nonnen die bierdrinken, Bert en Ernie die het verkeerde voorbeeld geven met goudgele versnaperingen verstopt in kannen en zitplaatsen die veranderen in staanplekken in de Melkweg op de gemiddelde vrijdagavond.

Rood, wit en blauw, waarom?

Als de AFAS Live wordt betreden, vallen de tafels van verkeersregelaars en Minions op, waarbij de Minions nog steeds geen leider hebben die richting geeft aan het alcoholverbruik op avonden als deze, Ook de dragqueens en sprookjesfiguren, brengen de zaal tot leven ondanks hun eigen fictieve bestaan.

Maar wat nog meer opvalt zijn de sterke kleuren die bestaan binnen de AFAS Live, volgens twee Britse fans. Als pijlenliefhebbers voor het evenement besluiten om een sanitair bezoek te brengen, kan er gestuit worden op twee Britse fans die de avondplannen bespreken, maar ook kleuren benoemen die ze opvallen. Één Britse fan kijkt om zich heen en stelt een vraag die de Nederlandse bezoekers waarschijnlijk niet eens meer in zich op zouden laten komen op het toilet: “Why is everything red, blue and white?” Waar Nederlanders zich druk maken om de urinoirs en het aantal echte toiletten, kijken de Britten in discopakken naar de kleuren die zich om hen heen bevinden. De omgeving is waar je op let als we deze Brit moeten geloven. Zijn mede-dartvriend antwoordde dan ook; “I don’t have a clue mate”.

Ook duikuitrustingen en opvallende ‘Posthorny’-shirts passeren de revue. Het lijkt alsof een carnavalsoptocht, een verkleedfeest en een darttoernooi tegelijkertijd hun deuren hebben geopend en vervolgens allemaal in dezelfde zaal zijn beland, alleen prins carnaval zelf kon de zaal niet vinden.

Tribunes en tafels en het publiek zonder pauzeknop

Darten heeft veel functies, echter ontvouwt het sportevenement zich ook tot een ware talentenshow met muzikale elementen die je om de oren vliegen. Van het proberen te krijgen van vrouwelijke aandacht met “Do you wanna be my girl?”, figuurlijk gesproken vaak, tot het uitkramen van “Freed from desire”, waar het niet bij figuurlijk blijft en het vrijkomen van verlangens tot in den treuren wordt uitgeoefend.

‘Fireball’ van Pitbull geeft bezoekers de kans om op de Dance Cam te verschijnen. Wie even daarvoor nog rustig op zijn stoel zat, kan plotseling midden in een persoonlijke auditie voor de grootste dansshow van Nederland belanden.

Ook ‘One Kiss’ van Dua Lipa en Calvin Harris zet de zaal in beweging. De Kiss Cam spoort bezoekers aan elkaar te zoenen en op het grote scherm te verschijnen. Voor sommigen is dat hét moment om hun liefde voor elkaar te tonen; voor anderen is het vooral een kans om even beroemd te zijn bij duizenden dartliefhebbers.

Zelfs wanneer de muziek wat rustiger wordt, blijft de sfeer bijzonder. Nummers als ‘Yellow’ en ‘Sparks’ van Coldplay klinken door de zaal. Het is een merkwaardige, maar vermakelijke combinatie: de ene minuut dreunt de feestmuziek door de speakers, de volgende minuut krijgt de zaal een bijna dromerig decor.

En gelijk heeft ook de volgende Brit die zijn mening gaf over het evenement, bijna zou men denken dat de sport in Engeland zijn oorsprong vindt. De man, met een business-casual outfit, die later nog een keer aan bod komt, beantwoordde een paar vragen. Met zijn drukke bewegingen vroeg ik hem wat het bewegen op een tribune voor zin heeft in een druk familie-vak? Hij antwoordde: “Even when you have seating spots, you still want to move your body/dance”. Mijn verbaasde gezichtsuitdrukking maakte dat de man toevoegde: ‘I owe it to the other darts fans down there”. Dit benadrukte de verbondenheid op het evenement nogmaals, waar een Brit die goed al een paar glazen bier achter de kiezen heeft nog steeds denkt aan Princess Peach op tafel 4 omringd door alleen maar Dalton-gevangen.

En gelijk heeft de fan. De stoelen lijken eerder suggesties dan gebruiksaanwijzingen. Zodra de muziek begint, bewegen bezoekers alsof de tribune en tafels zijn veranderd in één gigantische dansvloer. De zaal heeft geen pauzeknop en het publiek lijkt die ook niet te zoeken.

Toch zijn er ook mensen die het feestvieren weglaten en het moment pakken om zaken te bespreken. Dit valt dan ook zo op tussen alle kannen bier en ‘chants’ van het publiek dat zelfs de host van het evenement zich genoodzaakt voelt een opmerking te maken over het ontbreken van de feestvreugde bij de rijkere groep dartsupporters.

Rood licht, maar niet op de Wallen

Met het gooien van de befaamde 180, schieten supporters met de 180 bordjes omhoog, waarvan de bordjes meestal de tweede ronde van de eerste wedstrijd niet halen. Max Verstappen doet vaak aan scheuren, maar deze befaamde borden scheuren nog vaker. Tijdens het gooien van de 180 klinkt de commentator die nogmaals over zijn stembanden heen gaat om de befaamde woorden “one-hundred-and-eeeeiiiighty” uit te kermen, maar ziet men ook rode lichten om de prestatie nog vuriger te laten ogen. Zo zijn sommige fans voorbereid op tripjes naar de befaamde Wallen, waar later op de avond misschien zelfs rode lichten centraal staan.

Een Welsh onderonsje in een Nederlandse ‘zwoele zomernacht’

Ook tijdens het onderonsje tussen de Welshmen Gerwyn Price en Johnny Clayton laat het Nederlandse publiek van zich horen. In plaats van uitsluitend de twee spelers toe te zingen, klinkt de naam van Rutger van Barneveld door de zaal. En niet de naam, maar ‘de’ zomerhit van 2026, waar de AFAS het decor geworden is voor een ‘zwoele zomernacht’.

Het is een opvallend moment in een wedstrijd tussen twee Welshmen. De Nederlandse fans trekken hun eigen plan en geven het duel daarmee een onverwachte soundtrack. De spelers bepalen wie de punten pakt, maar de tribunes bepalen soms zelf welk liedje bij de wedstrijd hoort.

De aandacht schiet voortdurend heen en weer. Van de darters naar de commentator, van het bord naar de Dance Cam en vervolgens weer naar een groep verklede bezoekers die ergens in de zaal een eigen feestje bouwt.

Twee podia met de Britten die een hoofdrol opeisen

Onder luid gejuich en soms wat boegeroep is de sfeer in het AFAS Live tijdens de World Series de absolute reden om dit sportevenement bij te wonen. De Britten die al eerder in het artikel voorkomen wisten bij de finale niet meer wat links en rechts was, en kwamen met ongecoördineerde bewegingen niet meer van hun stoel af, maar konden nog wel het nummer “Stand up, if you love the darts!” luidkeels meeschreeuwen. Met het zien van Ross Smith (Engelsman) die een Major-titel pakt onder af en toe gefluit uit het publiek (waar de officials dan wel wat van zeggen), zien de dartfans een mooie avond onder het genot van veel goudgele pretcilinders aan einde komen.