Onder de oversized trui
Het raketje plakt aan haar lippen. De felle kleuren van het ijsje zijn een groot contrast tegen de witte muren van de uitslaapkamer in het ziekenhuis. Larissa voelt de zoete, koude smaak van het ijsje op haar tong. Het is een fijn gevoel dat de brandende pijn onder het strakke verband wat vermindert. Ze ligt met haar blik naar het plafond. Onder het laken ligt een enorme laag gaas die bij elkaar gehouden wordt door een compressie-bh. De zwarte compressie-bh geeft een benauwend gevoel, al voelt het ergens ook fijn.
Ondanks de pijn en het onwennige gevoel is er ook een vlaag van blijdschap. De operatie is geslaagd. Ze tilt de lakens op en kijkt naar beneden. Voor het eerst in jaren doet ze dat met een blij gevoel. De heuvel die normaal haar zicht blokkeert lijkt een stuk minder groot.
In haar hoofd is ze al een paar maanden verder, op Curaçao. Ze ziet het al helemaal voor zich, de felblauwe zee en een prachtige bikini die ze vol zelfvertrouwen draagt. Dan is de zwelling namelijk weg en zullen ze vast prachtig zijn, denkt Larissa bij zichzelf. Ze neemt met een brede glimlach de laatste hap van haar bijna gesmolten rood, oranje, gele ijsje.
Een normale tiener
Op zestienjarige leeftijd is die operatiekamer nog mijlenver weg. Larissa is een lieve, extraverte en zelfverzekerde meid. De eerste die ja zegt als er leuke afspraken worden gemaakt en ze praat tegen iedereen die ze tegenkomt.
Ze is zestien, ze staat aan het begin van haar leven. Aan aandacht van jongens is er geen gebrek en ze heeft het gevoel dat ze er helemaal bij hoort. Dit gevoel is leuk, ook spannend zelfs. Maar achter die zelfverzekerde façade schuilt een onzekerheid die met elke cupmaat meegroeit. Op haar achttiende wordt die aandacht steeds minder leuk, het voelt niet meer als een compliment. Het gevoel dat mensen eerst naar haar cup F kijken en dan pas naar haar neemt langzaam maar zeker de overhand.
Larissa meet zich constant aan de meiden om haar heen, één vriendin in het bijzonder. Iedere keer als ze zich samen klaarmaken voor een feestje komt het gevoel weer naar boven. Die vriendin heeft cupmaat C, ze kan alles dragen wat ze wil en het ziet er prachtig uit. Dat wil ik ook, denkt Larissa. Ze wil niet in elk kledingstuk sexy zijn, ze wil een normale tiener zijn die kan dragen wat ze wil zonder geseksualiseerd te worden.
Tijdens het werken bij haar bijbaan komt er voor Larissa een dieptepunt. De overstap van winter- naar zomerkleding. Dat betekent van een polo met lange mouwen overstappen naar het strakke korte mouwen T-shirt. Ze kijkt zichzelf aan en ziet alleen maar haar borsten.
‘Jezus’, zegt ze hardop tegen haar spiegelbeeld, ‘mensen zien mij niet eens meer’. Hier begint Larissa te spelen met de gedachte van een borstverkleining. Is dit een stap die ze wil nemen? Wat nou als ze niet serieus genomen wordt? Wat nou als ze denken dat ze overdrijft?
Het moment dat Larissa op gesprek mag komen volgt snel. Ondanks dat de huisarts dicht bij is, voelt de route ernaartoe lang. Eenmaal in de steriele wachtkamer zet ze de muziek in haar oortjes wat harder, dan hoort ze het irritante getik niet dat met de seconde benadrukt dat de huisarts weer eens uitloopt.
Na vijf minuten binnen bij de huisarts staat ze alweer buiten. Ze loopt met opgeheven hoofd terug naar huis, de lentezon op haar gezicht. Ze is direct doorverwezen naar de plastisch chirurg. Ze slaakt een opgeluchte zucht. Eindelijk wordt de onzekerheid die ze voelt erkend als een echt probleem, en de oplossing voor dat probleem lijkt in zicht.
Twee maanden later is het tijd voor de operatie. De lente is inmiddels veranderd in de zomer, ze heeft zometeen nog een dikke maand om te herstellen voordat ze naar Curaçao gaat.
Eenmaal in het ziekenhuis is Larissa er helemaal klaar voor, ‘we gaan er wat moois van maken’, zegt de plastisch chirurg terwijl hij tekent waar de incisies moeten komen.
‘We gaan kijken wat we weg kunnen halen en wat er goed bij jouw lichaam past’. Larissa verstijft eventjes na die uitspraak, precies aangeven wat ze wil gaat dus niet. Maar deze mensen weten wat ze doen dus het komt vast goed, denkt ze bij zichzelf.
Oranje bikini en wit tl-licht
Het herstel na de operatie gaat moeizamer dan gehoopt. Het doet pijn, zodra de compressie-bh uit is heeft ze het gevoel dat ze flauw gaat vallen en de littekens springen op gevoelige punten te pas en te onpas open. Ook blijft die zwelling langer dan Larissa lief is, in haar ogen blijven haar borsten er te groot uit zien.
Toch houdt ze vol, de mensen om haar heen zeggen dat het mooi is en dat er duidelijk verschil te zien is. Ze praat het zichzelf ook aan: Het is goed zo, het ziet er mooi uit.
De dagen gaan snel voorbij, haar reis naar Curaçao staat voor de deur. Larissa gaat samen met haar moeder naar de stad, tijd om die lang verwachte nieuwe bikini te kopen.
Eenmaal in de winkel kijkt ze haar ogen uit, zo veel opties en eindelijk zullen ze passen. Larissa pakt een fel oranje bikini van het rek en loopt vol enthousiasme naar de paskamers.
Eenmaal in het pashokje begint de confrontatie, de bikini met cupmaat C, waarvan Larissa hoopte dat die eindelijk zou passen, past niet. De medewerkster kijkt mee, ‘meid, deze is echt veel te klein, laat me even een andere voor je pakken.’ Larissa weet dat het lief bedoeld is, maar zodra de medewerkster terugkomt met cupmaat E wil ze door de grond zakken.
In het verschrikkelijk lelijke tl-licht van het pashokje wordt elk stukje litteken extra geaccentueerd en die letter E dreunt keihard na in haar gedachten, echt geen cup C. Geen excuus meer dat het door de zwelling komt. Die operatie, die weken pijn, het voelt alsof het allemaal voor niets is geweest.
In de winkel houdt Larissa haar rug recht, ze rekent de grote bikini af bij de medewerkster die haar eerder heeft geholpen en loopt samen met haar moeder naar buiten.
De anders praatgrage Larissa blijft stil, de hele route van de winkel terug naar de fietsen. Ze staart voor zich uit naar de strepen op het fietspad, elk streepje is een streepje dichterbij huis. ‘Wat ben je stil Laris?’, en dan lukt het haar niet meer om zich groot te houden. De dam breekt en de tranen stromen over haar wangen.
Eenmaal thuis stort ze naast haar vriend op de bank, voordat ze het weet zit er op zijn shirt een grote natte vlek. De hoop dat de operatie haar onzekerheid weg zou nemen, is met één shoppingtrip volledig weg.
Terug bij af
Curaçao was een prachtige tijd, vol met leuke herinneringen. Maar die felle bikini bleef vaker in haar koffer dan ze van tevoren in haar gedachten had. Wanneer ze uit gingen droegen haar huisgenoten kleine en strakke topjes, Larissa soms ook, maar meestal ging ze toch voor haar vertrouwde oversized T-shirt. Het gevoel dat haar borsten eerst kwamen en dan pas zij, was niet weg.
Inmiddels is Larissa alweer even terug in Nederland. Ze zit aan de eettafel, ze lijkt in contrast met de witte muur achter haar nog steeds lekker bruin. Voor haar ligt haar telefoon, Larissa is net terug van haar nieuwe werk, ze heeft de werkkleding gepast. Alles in maat M, behalve het blousje, dat ging gewoon niet over haar borsten heen. Ze heeft uiteindelijk gekozen voor een maat 40, die eigenlijk nog steeds te strak zit. Maar een maat 42 weigert ze, dat doet ze niet puur en alleen omdat haar borsten niet in een kleinere maat passen.
Ze speelt met de boorden van haar oversized grijze trui. De teleurstelling is groot, maar toch is er in het afgelopen jaar iets veranderd aan Larissa. Ze is niet meer het meisje dat op de foto’s achter haar aan de muur hangt, het meisje dat alleen onzeker is. Ze is nu een vrouw die weet wat ze wil. Ze pakt haar telefoon op. Ze weet welk traject ze terug in gaat zodra je het nummer intoetst. Opnieuw de operatie, opnieuw de pijn en opnieuw de hechtingen. Maar dat neemt ze allemaal voor lief, want er is een ding wat ze zeker weet. Ze wil niet de rest van haar leven doorbrengen in deze oversized trui.
Ze toetst het nummer van de plastisch chirurg in en slaakt een diepe zucht. ‘Met Larissa.’
Het gesprek is kort, ze mag opnieuw komen, maar het duurt best een tijd voordat er plek is in de agenda van de chirurg en ze het hele traject opnieuw in kan gaan. Ondanks dat kijkt Larissa opgelucht, er is zelfs een glimlach op haar gezicht te zien. Ze gaat het nog een keer doen, met de hoop dat het ijsje na de operatie net zo lekker is. En met de hoop dat ze over een jaar wel met zelfvertrouwen aan de eettafel zit.