Radiomaker Angelique Houtveen over leven met endometriose: ‘Ik wilde geen operatie, ik wilde gewoon werken’
Radiomaker Angelique Houtveen (40) werkte jarenlang met hart en ziel in de radiowereld, maar moest vanwege endometriose haar werkritme aanpassen. Werken op vaste tijden was geen optie meer, maar dat betekende niet dat haar chronische aandoening haar hele leven zou gaan beperken.
Drieëndertig was ze, toen Angelique in 2017 voor het eerst aanklopte bij de huisarts. Met een zak pijnstillers werd ze weer naar huis gestuurd.
Vertel, wat gebeurde er plotseling in je lichaam?
‘Ik zat al jaren aan de anticonceptiepil, maar stopte omdat ik benieuwd was naar mijn natuurlijke cyclus. Dat ging vier maanden goed, totdat het omsloeg. Ik kreeg hevige menstruatieklachten. De huisarts gaf mij een zak pijnstillers mee die ik elke maand moest slikken. Nadat ik er één had genomen, voelde ik me zo beroerd dat ik wist: dit kan ik niet elke menstruatie nemen.
De dagen voor en na mijn menstruatie werden steeds erger. Ik kon nauwelijks nog functioneren van de buikpijn. Zelfs plassen begon pijn te doen. De dokter stuurde me door naar een gynaecoloog, waar een inwendige echo werd gemaakt. Er werd niets gevonden en ik werd opnieuw naar huis gestuurd met het gevoel dat ik zelf maar moest uitzoeken wat er mis was. Ik werd van arts naar arts verwezen. Niemand kon mij het volledige antwoord geven terwijl ik wist dat er iets aan de hand was met mijn lichaam.
Uiteindelijk was de uroloog de eerste die iets vreemds zag op de scan. Tijdens mijn eerste MRI-scan werd iets gevonden, maar er moest een tweede keer worden gekeken voordat duidelijk werd dat mijn hele buikgebied vol zat met verklevingen van endometriose. Pas na de tweede keer kreeg ik de diagnose. Hoewel sommige vrouwen hier tien jaar op moeten wachten, duurde het bij mij ‘maar’ anderhalf jaar. Ook al is dat relatief kort, vind ik dat ‘t nog steeds veel te lang heeft geduurd.’

Als ik niet snel genoeg geopereerd werd, zou mijn nierfunctie achteruitgaan’
De diagnose is er, wat nu?
‘Eerlijk? Het gesprek na mijn diagnose was kil. Ik wist pas net dat ik moest leren leven met deze aandoening en werd al voor een keuze gezet: terug aan de pil, een hormoonspuit die me vervroegd in de overgang zou brengen of gelijk een operatie. Dat was het. Geen uitleg, geen medeleven.
Ik begon weer met het slikken van de pil. Dat ging goed totdat de artsen zagen dat de verklevingen mijn nieren belemmerden. Ik moest een operatie, maar dat wilde ik niet. Ik was net begonnen bij 3FM en wilde niet zes weken uit de running zijn. Ik wilde gewoon werken. Maar als ik niet snel genoeg geopereerd werd, zou mijn nierfunctie achteruitgaan. Toen ik hoorde dat mijn nieren achteruit gingen, werd duidelijk dat een operatie niet langer uitgesteld kon worden.
Het was een heftige operatie. Achteraf ben ik vooral geschrokken van het gebrek aan nazorg. Geen psychologische begeleiding, geen diëtist, niets. Toen ik vroeg of ik nog informatie meekreeg, zei een verpleegkundige: ‘Nee hoor, je mag gewoon naar huis.’ Terwijl je leven na zo’n operatie nooit meer hetzelfde is.
Na zes weken herstellen was ik weer één dag aan het werk toen plots mijn ontstekingswaarden door het dak schoten. De dag daarna lag ik opnieuw in het ziekenhuis.’
‘Mensen vroegen: ‘zullen we even brainstormen over dit programma?’ En ik dacht alleen maar: hoe? Ik moet gaan liggen’
Wat deed dit alles met je werk in de radiowereld?
‘Bij de radio werk je op vaste tijdstippen, en dat werd steeds lastiger. Soms lag ik tijdens het programma op de bank in de studio en kroop ik tussendoor naar de microfoon om iets te zeggen. Ik zette mezelf heel erg onder druk. Mijn deelname aan het Glazen Huis zorgde voor een mooie positie in de radiowereld, maar ik kon daar verder niks mee.
Op sommige werkdagen moest ik op het meest lage tempo aan de slag. Mensen vroegen: ‘zullen we even brainstormen over dit programma?’ En ik dacht alleen maar: hoe? Ik moet gaan liggen. Er waren dagen dat het voelde alsof mijn hele lichaam in brand stond. Creatief denken en radiomaken lukte niet meer: al mijn energie ging op aan overleven. Na mijn operatie ben ik nooit meer vijf dagen in de week gaan werken.’
Hoe voelde het om van een fulltime baan naar een compleet ander werk en leef ritme te gaan?
‘Toen ik stopte bij 3FM zat er een beetje schaamte op. Het voelde alsof ik faalde, terwijl ik zo graag wilde blijven presteren. Maar mijn lichaam kon dat simpelweg niet meer. Ik kwam erachter dat ik beter functioneerde op mijn eigen tijd en ritme. Soms had mijn lichaam eenmaal de behoefte om tien minuten op de bank te liggen. Met mijn eigen werktijden was daar ruimte voor. Daarnaast had ik ook de drang om andere dingen te gaan doen, dus uiteindelijk nam ik mijn ontslag. Deze switch voelde als het signaal dat mijn lichaam nodig had. Ik probeer het niet te zien als iets wat ik verloor, maar als iets waarin ik anders heb leren functioneren. Mijn werk is nog steeds creatief, alleen bepaal ik nu zelf het ritme.’
Hoe ziet je leven er nu uit?
‘Gelukkig doe ik op dit moment veel leuke dingen. Ik richt mij veel op het geven van workshops en het is mijn droom om muziek uit te brengen. Ik heb nu een eigen bedrijf waar ik zelf mijn uren kan bepalen. De hoop is om dit ooit te kunnen uitbreiden. Een bedrijf dat niet afhankelijk is van vijf werkdagen in de week. Ik doe nu vooral dingen die me blij maken, zonder dat ik te veel moet worstelen met mijn klachten.
‘Ik ben mentaal niet kapot te krijgen’
Waar haal je de kracht vandaan om door te blijven gaan?
‘Soms voelt de toekomst uitzichtloos, omdat ik weet dat deze aandoening nooit weggaat. Maar ik blijf verlangen naar wat ik wél kan en wil. Als ik in een mindere periode zit, zeg ik tegen mezelf: dit gaat niet altijd zo zijn, zit het maar even uit. Ik ben mentaal niet kapot te krijgen. Ik heb veel wensen en dromen en wil daar voor blijven gaan, op een ritme dat past. Ik voel altijd de drive om dat te blijven doen, omdat ik blijf denken: ik wil dit, ik wil dat. En ik ga het doen ook.
Wat had jij zelf eerder willen horen, en wat wil je andere vrouwen meegeven?
‘Als je voelt dat er iets niet klopt in je lichaam, laat het niet los. Je bent niet gek, ook niet als vier verschillende artsen je het gevoel geven dat het vooral in je hoofd zit.’
Ik heb ervaren hoe gevaarlijk het kan zijn om te twijfelen aan je eigen gevoel. Twee jaar geleden kreeg ik uit het niets een bloedvergiftiging. Twee dagen daarvoor was ik nog bij de dokter geweest, maar mijn klachten werden afgedaan als niet ernstig. Toch voelde ik dat het niet klopte. Omdat ik naar dat gevoel luisterde, ben ik teruggegaan. Tijdens die afspraak ben ik letterlijk ingestort. Als ik toen niet opnieuw aan de bel had getrokken, was ik thuis ingestort en had ik dit verhaal nu niet meer kunnen vertellen.’ Daarom blijf ik zeggen: luister naar je lichaam. Neem je klachten serieus, ook als anderen dat niet doen. Iedereen heeft als het goed is maar één leven. Vertrouw daarom op je eigen intuïtie. Dat vertrouwen kan het verschil maken.’
