Van dagen spijbelen in de McDonald’s tot urenlang muziek maken in zijn eigen studio. Terwijl driekwart van de Nederlandse artiesten zegt niet genoeg te verdienen, lukt het de 21-jarige Utrechtse muzikant MEAS wél om van zijn muziek te leven. In een industrie waarin makers vechten tegen algoritmes, en bijbanen nodig hebben om financieel overeind te blijven, werkt hij dag en nacht aan zijn droom: ‘Mensen begrijpen niet hoe hard je moet werken als je er echt iets van wil maken.’

Mees Hosman, artiestennaam MEAS, stopt op zijn zestiende definitief met school om
muziek te maken. Hij werkt dagen en nachten door in zijn studio, met resultaat. Dat hij
inmiddels genoeg verdient om van zijn muziek rond te komen is uitzonderlijk: uit onderzoek van de Vereniging Nederlandse Poppodia en Festivals blijkt dat 76 procent van de artiesten de huidige vergoedingen als te laag beoordeelt. Ook uit andere onderzoeken blijkt dat veel makers financieel onder druk staan.
Als Mees me ontvangt in zijn studio in de Utrechtse wijk Zuilen laat hij meteen wat nieuwemuziek horen. Uit de boxen klinkt een snelle drillbeat. Als de bas inkomt trilt de hele studio.‘Ja we zijn in this bitch, never give it up. We moeten gassen voor die pap op de linkerbaan’, is te horen.
Wordt dit echt een serieus nummer, of is het meer wat uitproberen?
‘Nee dit was echt kloten, en gewoon genieten van muziek maken. Ik heb het samen gemaakt met een vriend van me. Meestal maak ik eigenlijk wel muziek met een betekenis, maar dat heb ik minder als ik met andere mensen samenwerk, omdat het dan minder persoonlijk is. Als ik in mijn eentje muziek maak, maak ik vaak nummers gebaseerd op mijn gevoel. Maar als ik met anderen ben, kan ik nooit echt eerlijk zijn. Iemand anders voelt zich misschien anders.’
Heb je deze passie altijd gehad?
‘Ja, zeker. Het begon al bij mijn geboorte. Ik ben een zangvogel, sinds ik jong ben loop ik altijd te zingen. Mijn ouders hebben me vroeger veel muziek laten horen. En er was genoeg apparatuur thuis waar ik mee kon spelen. Daardoor kreeg ik een fascinatie voor geluid en stemmen. Toen ik negen was kreeg ik van mijn moeder een gitaar, en toen belandde ik in een band. Ze hadden nog een zanger nodig. Dat heb ik heel lang gedaan. Maar toen werd ik veertien, de tijd in je leven dat je je gaat afzetten tegen alles, en vond ik die band niet meer cool. Fuck it, dacht ik. Ik ga het gewoon zelf doen. Ik regelde een computer en downloadde Logic.’
En sindsdien ben je muziek blijven maken?
‘Ja, en ik nam altijd mensen mee naar huis. Alle jongens van school kwamen naar mij toe om muziek te maken. Dat is misschien ook wel waarom ik zo’n groot klantenbestand heb opgebouwd. Mensen waar ik nu nog mee samenwerk. Eigenlijk was Ik de enige in Uutje die thuis een studio had waar iedereen naartoe kon. We konden binnen blowen, nummers maken. De hele dag en nacht. De buren wilden me doodmaken, het was intens.’

Je ouders vonden dat prima?
‘Nee. Dat klinkt heel stom, maar aan mijn moeder had ik vroeger schijt. Zij was superlief, dus ik wist dat zij niet boos werd. Maar bij mijn vader moest ik dat echt niet doen.’
Zijn je ouders gescheiden?
‘Ja, al heel erg lang.’
Dus de studio was bij je moeder?
‘Ja, uiteindelijk trok ik volledig in bij haar. Toen zat ik alleen maar op die zolderkamer. Gekke shit is daar gebeurd. Het was echt een leuke tijd, ik kijk erop terug met een glimlach. Je had geen verantwoordelijkheden, dus je kon gewoon doen wat je wilde.’
Ging je naar school?
‘Nee, ik kan niet zo goed luisteren naar mensen. Ik ben iemand die alles zelf wil doen. Daarnaast had ik ook mijn eigen problemen. Ik was best een straatratje. Het enige wat ik wilde was geld verdienen en muziek maken. Dus ik ging elke dag op mijn zolderkamer zitten, in plaats van naar school gaan. En als de andere jongens klaar waren met school, kwamen ze naar mij toe. Maar dat ging zeker niet altijd goed. Mijn moeder heeft me er wel een paar keer uit gezet. Als ik niet naar school ging mocht ik ook niet thuis blijven. Ik kon alleen thuis slapen. Dat was fucked up. Ik voelde me dakloos. Elke ochtend ging ik super vroeg weg. Rond zeven uur zat ik in de McDonald’s. Wachtend tot een paar matties klaar waren met school.’
‘Rond zeven uur zat ik in de McDonald’s. Wachtend tot een paar matties klaar waren met school.’
Hoe is de band met je moeder nu?
‘Top. Ik neem haar niks kwalijk, ik was echt een rotkind. Maar die band met mijn moeder blijft altijd hetzelfde. Ik had eerst nog leerplicht, maar ik ging niet naar school, dus zij kreeg daar gezeik mee. Daarom moest ik weg. ‘Dan ga je maar lekker buiten lopen kutten’, zei ze. Op een gegeven moment gold de leerplicht niet meer, en toen ben ik echt gestopt. School raadde dat zelf ook aan. Mijn moeder liet het vervolgens wel toe.’
Wat vindt ze van je muziek?
‘Goed, maar ze is heel eerlijk. Als ze het kut vindt, vindt ze het gewoon kut. Maar als ze het mooi vindt appt ze me vaak nog dat ze weer een nummer terugluisterde.’
Vind je dat fijn, zo’n kritische moeder?
‘Nee, eigenlijk niet. Ik wil gewoon dat mijn moeder alles perfect vindt, maar dat kan natuurlijk niet. Het mooie is wel dat je weet dat haar mening echtis. Toch blijft het moeilijk. Maar ik maak ook heel vaak kutmuziek, dus daar heeft ze gewoon gelijk in.’
Ondertussen woon je niet meer met haar, maar op jezelf. Waar verdien je je geld mee? Is dat vooral met eigen muziek, of ook met dingen daarnaast?
‘Ik geef muziekles aan kinderen, onder andere. Elke woensdag en vrijdag komen ze hier. Dat doe ik ook op middelbare scholen. En daarnaast doe ik sessies met artiesten. Zij vragen me dan om een beat. Als ze het dan willen opnemen mix en master ik het. Daar krijg ik voor betaald. Binnenkort komt er een nummer voor FC Utrecht aan, dus dat is heel dope.’
Zie je het lesgeven en werken in opdracht als een opstapje?
‘Ja, honderd procent. Ik wil als artiest gewoon de grootste worden. Van de wereld als het kan, ik ben wel optimistisch in dat opzicht. Ik kom soms wel te laat, of slaap door mijn wekker heen. Maar als het erop aankomt doe ik het wel. Er is bijna geen dag in de week dat ik niet bezig ben met muziek. En dan probeer ik het liefst mijn eigen nummers te maken. Het is wel zwaar. Maar ik doe alsof ik het niet zwaar vind, om mezelf niet gek te maken. Mensen begrijpen niet hoe hard je moet werken, als je er echt iets van wil maken. Je pakt de kruimels, of zorgt dat je het brood kan kopen. Ik wil de hele bakkerij.’
‘Je pakt de kruimels, of zorgt dat je het brood kan kopen. Ik wil de hele bakkerij.’
Aan ambitie geen gebrek, dus?
‘Nee. Ik denk dat ik over drie jaar wel een gevestigde naam ben. Met een eigen label met jongens die ik goed vind. Ik wil ze de vrijheid geven in het creatieve proces, en ze niet laten stressen om financiële dingen. Ik wil het eerlijk doen, en de wereld wat nieuws brengen. En nu is het dus gewoon drugs verkopen. Nee, geintje, ha ha.’

Treed je ook op? Uit een onderzoek van begin dit jaar blijkt dat veel artiesten vinden dat ze voor optredens te weinig betaald krijgen. Herken je je daarin?
‘Ik treed op, ja. Daar krijg ik vaak voor betaald, al herken ik me er wel in. Maar ik zou een schoft zijn als ik nu ga zeggen dat ik te weinig betaald krijg. Je mag soms blij zijn dat je überhaupt wat krijgt. Vroeger kreeg ik niks. Zo’n optreden is ook goed om te oefenen bijvoorbeeld, en voor de marketing. Maar ik ben nu nog niet op een level dat mensen mij echt boeken als artiest. Het gebeurt af en toe wel, maar niet standaard. Nu zijn het gewoon kleine showtjes, zorgen dat mensen gaan springen.’
Kunnen we binnenkort dan nieuwe muziek verwachten?
‘Zeker. Ik wil eind dit jaar een album uitbrengen.’
Hoe realistisch denk je dat het is, die ambitie om de grootste te worden?
‘Met geloof kan je alles, en dit wil ik mensen ook laten weten. Ik denk dat stiekem iedereen wel die droom heeft. En ik heb het gevoel dat dat kinderen tegenwoordig voorgeschoteld krijgen dat ze niks kunnen. Dat werd mij vroeger ook verteld: ‘Je kan helemaal niks, je bent waardeloos’.
En wat als het jou niet lukt?
‘Ja, dat kan, bro. Maar zelfs dan zou ik het nog zeggen. Want het kan nog steeds. Mensen verliezen te snel de hoop. Ik ken niemand die alles gegeven heeft, en het niet heeft gered. Dat zijn ook de mensen waar je niet van hoort. Die zijn achter de schermen vol aan het gassen. Ik ken veel mensen die het jammer vinden dat ik niet meer kom chillen. Maar ja, ik weet dat het me niet vooruit zou helpen. Ik zou liever in de Domino’s gaan werken dan weer gaan chillen.’
‘Ik zou liever in de Domino’s gaan werken dan weer gaan chillen.’
Heb je een rolmodel?
‘Niet persé iemand waar ik naar opkijk, maar ik heb wel mensen die ik heel tof vind. Zoals Tory Lanez, Ronnie Flex of Post Malone. Dat vind ik goede artiesten, maar ik kijk niet naar ze op. Ik hoef zelf ook geen rolmodel te zijn, maar ik wil wel een positieve boodschap verspreiden. En mensen helpen waar dat kan. Ik wil niet dat mensen denken dat ik een god ben. Mensen zijn niet minder dan ik, iedereen is gelijkwaardig.’
Dus eigenlijk een beetje zoals Mula B het ooit verwoordde: ‘Ik heb geen fans, maar beseffers.’?
‘Ja, ja. Yusu. Ik heb geen fans maar beseffers. Dat is het wel man.’