Allegro Pastell, de roman van Leif Randt, werd in 2020 in Duitsland ontvangen als hét boek van deze generatie. Nu is het boek verfilmd en deze zomer voor het eerst in Nederland te zien op het openluchtfestival Pluk de Nacht in Utrecht. Sylvaine Faligant en Jannis Niewöhner spelen in de Duitstalige film het koppel Tanja en Jerome, twee dertigers die in de recordwarme lente van 2018 hun ambities, twijfels en gevoelens voor elkaar proberen te navigeren.
Tanja en Jerome hebben ogenschijnlijk perfecte langeafstandsrelatie. Tanja woont in Berlijn en is succesvol boekenschrijver, Jerome woont in de bungalow van zijn ouders in een suf dorpje en bouwt websites. De trein verbindt hun levens met elkaar en als ze niet bij elkaar zijn sturen ze elkaar berichtjes. In deze mailtjes houden ze elkaar op de hoogte van hun leven, wat ze bezighoudt en hoeveel ze elkaar missen. Toch overvalt je al snel een gevoel van vervreemding als je naar hen samen kijkt. Waarom bellen ze bijvoorbeeld nooit? De berichtjes voelen bijna als een soort dagboekfragmenten, die ze meer voor zichzelf schrijven dan voor de ander. Doordat ze elkaar mailen in plaats van bellen, hoeven ze nooit na te denken over wat ze in het moment voor voelen. Hun relatie lijkt voor een belangrijk deel gebouwd op een verlangen, een melancholie die al gevoeld wordt voordat het moment voorbij is. Dit wordt nog eens versterkt door de beelden in deze film, die romantisch en esthetisch aanvoelen, alsof je kijkt naar een periode die allang vervlogen is. De pastelkleuren in de film zijn vervaagd en dat gebrek aan intensiteit is precies wat er tussen deze twee lijkt te missen.
In de film leren we dat ze elkaar ontmoet hebben op een boekenshow van Tanja, en wat volgde was in eerste instantie een onenightstand. Tanja’s succes vulde de ruimte en Jerome wekte met zijn uiterlijk en pick-upline haar aandacht. Later zou Tanja tegen Jerome zeggen dat het de perfecte onenightstand was. Niet omdat de seks nou zo geweldig was, maar omdat (en misschien juist daarom) de avond een belofte was voor meer. Toch blijft het vooral bij een belofte. In de momenten die Tanja en Jerome samen doorbrengen lijk je als kijker een patroon te kunnen ontdekken. Een cyclus van verlangen, gevolgd door fysieke contact en daarna vervreemding. De scènes bevatten vooral korte dialogen, waarin veel niet hardop wordt uitgesproken. In een van de scènes is te zien hoe de twee bezig zijn met een stilteritueel. De twee zitten zonder iets te zeggen in kleermakerszit naast elkaar, tussen hen in ligt een timer van twintig minuten. Ze zijn ermee begonnen om te kijken hoelang ze comfortabel in elkaars stilte kunnen zitten. Na een sessie horen we Tanja zichzelf afvragen hoelang het duurt voordat ze ook buiten deze sessies niks meer tegen elkaar te zeggen hebben.
In deze film wordt duidelijk het meest gezegd in de stiltes en in de lichaamstaal. Door de afwezigheid van aanvullende achtergrondmuziek voelt het als kijker bijna of je erbij zit. Hoofdrolspelers Sylvaine Faligant en Jannis Niewöhner weten met hun blikken en houding deze emoties goed over te brengen. Om de leefwereld van de personages nog iets beter te kunnen begrijpen, kunnen we hun gedachten soms hardop horen terwijl de scènes worden afgespeeld. Zo horen we hoe ze hun gevoelens in hun hoofd analyseren. Deze momenten lijken een hint te zijn naar de huidige maatschappij, waarin mensen liever hun gevoelens liever bij de psycholoog analyseren dan met de mensen om zich heen delen.
Deze angst voor intimiteit veroorzaakt ook de eerste breuk in de relatie van Tanja en Jerome. Als Jerome voor Tanja’s dertigste verjaardag een persoonlijke website voor haar bouwt, schrikt ze van de intimiteit van het cadeau. Ze weet niet wat ze met het cadeau aan moet en omschrijft het tegenover haar vriendinnen als ‘stalkerig’. Wat volgt is een periode van zelfsabotage, waarin ze niet alleen Jerome maar ook haar beste vriendin van zich afduwt. ‘Ik had ineens besloten dat alles kapot moest’ horen we Tanja zeggen. ‘Ik ben obsessief bezig met mijn verlies van controle.’ De beelden van de Duitse Bahn en weekendjes in de bungalow worden vervangen door alternatieve nachtclubs. Het nachtleven, rood licht en beelden door een bril van drugs vullen het scherm. Jerome verwerkt hun break-up intussen op een andere manier, door zich helemaal te storten op hardlopen en werk. Beiden gaan ook andere relaties aan, waar ze soms geconfronteerd worden met het beeld wat ze van zichzelf hebben. ‘Je bent eigenlijk best conservatief’ horen we de polygamische, queer-vader Janis tegen Tanja zeggen. Een opmerking die slecht valt bij Tanja, die altijd een beetje neerkeek op Jeromes behoudende leventje in de bungalow van zijn ouders. Toch blijken deze twee zowel niet met als zonder elkaar te kunnen en blijft hun verlangen te sterk om zomaar op te geven.
Overigens krijgen niet alleen de personages, maar ook de kijker een spiegel voorgehouden. De film speelt zich af in de zomer van 2018, nog voor corona, de oorlog met Oekraïne en de genocide in Palestina. En dan blijft alleen nog jezelf om je druk om te maken. Door de romantische, pastelkleurige beelden laten je realiseren dat deze zomer verleden tijd is. Zittend in de openluchtbioscoop onder de lucht die langzaam donker wordt, kan je bijna niet anders dan zelf terugblikken. De loomte van deze zomer lijkt ook in het tempo van de film verwerkt, wat er soms voor zorgt dat het verhaal wat langzaam aanvoelt. Maar laat je hierdoor niet misleiden, want dit verhaal biedt meer sociologische diepgang dan op het eerste gezicht lijkt. Want hoewel het makkelijk is om als kijker een oordeel te vellen, zul je vast iets van jezelf in deze film herkennen.
