Huub Sijm (25) is de enthousiaste drummer van de band Glock ‘45. Hoewel hij een groot deel van zijn tijd rondtourt met de band, van festivals in Noord-Holland tot aan de Achterhoek, ligt zijn thuisbasis in de binnenstad van Hoorn. We hebben afgesproken bij hem thuis, een bovenwoning die hij en zijn huisgenoot Lowie zelf ‘het hol’ noemen. Het is inmiddels een jaarlijkse traditie geworden dat kerstavond bij hen thuis wordt gevierd. Samen eten, drinken en muziek maken terwijl de kamer blauw staat van de rook. Op een zomerdag als deze ziet de woonkamer er een stuk burgerlijker uit, maar het is onmiskenbaar dat hier een muzikant woont. Langs de wanden staan rekken met gitaren en er liggen ontmantelde drumsets op de grond.
‘Is dat ook een band waar je in speelt?’, vraag ik, terwijl ik wijs naar een t-shirt dat aan de kast hangt. Huub moet lachen. ‘Nee, dat was een grap met Lowie.’ Lowie is zelf ook thuis en komt erbij zitten, terwijl ze samen het verhaal vertellen. ‘Op een avond waren we filmpjes van de Muzikale Wandeling aan het kijken. Dat is zo’n wandeling in de buurt waar mensen in iemands tuin komen optreden en mensen kunnen komen kijken. En wij lachen natuurlijk, want daar staan gewoon twee bejaarden op een dwarsfluit te spelen.’ Lowie: ‘Huub zegt in ene ‘Weet je wat pas grappig zou zijn?’’, en zo geschiedde. Lowie schrijft zich in en de band van Huub komt hem ondersteunen. ‘Ik speel wel gitaar, maar ik ben eigenlijk maar een amateur’, lacht Lowie. ‘En nu kreeg ik er een professionele band bij.’ Zo werd Lo & The Boneheads geboren.
De twee kennen elkaar van de voetbal van Zwaagdijk. Huubs vrienden zaten allemaal in het team en Lowie was keeper. ‘Ik heb zelf als jochie ook één seizoen op voetbal gezeten’, vertelt Huub. ‘Na dat seizoen zeiden mijn ouders: ‘Zullen we er maar weer mee stoppen?’ Ik bakte er niet zoveel van.’ Hoewel Huubs talent duidelijk elders lag, was hij wel altijd in de kantine te kijk. Met zijn lange, krullende haar, tattoos en flared broeken is hij duidelijk een verschijning. Lowie: ‘Ik weet nog wel dat ik aan iemand vroeg: ‘Wie is dat nou?’ Als antwoord kreeg ik: ‘Dat is de Herman Brood van Zwaagdijk.’ Het was nog net niet van, daar zou ik maar een beetje uit de buurt blijven.’ Maar Lowies interesse was gewekt en niet lang daarna ging hij een keer mee naar een optreden van Glock ‘45. Inmiddels in hij hun vaste chauffeur en past hij er helemaal tussen.
De band bestaat uit vijf leden, die allemaal uit de buurt komen. De band combineert country, satire en rock-‘n-roll met elkaar en vormt een bond gezelschap. Ze doen alsof ze uit Amerika komen en nemen de rol aan van drag queen, prostituee, drugsverslaafde, alcoholistische minstreel en vroegrijpe tiener die rookt en drinkt. Die laatste rol is voor Huub weggelegd. ‘De meeste binnen de band zijn al wat ouder en zitten in andere levensfases. Twee bandleden zijn een stel en verwachten binnenkort een kind.’ Hoewel het karakter natuurlijk wat overdreven is voor de show, komen er verdacht veel kenmerken overeen met Huub. ‘We hadden vroeger altijd al een troubadour in huis’, vertelt zijn moeder Yvonne Schouten. ‘Hij kon moeilijk stilzitten en was altijd bezig met denkbeeldige optredens. Vroeger had hij al veel oudere vriendjes, voor wie hij dan vaak een beetje de clown uithing. Hij houdt ervan om lekker in the picture te staan.’ Ook zijn jongere zus Janne herkent zich hierin. ‘Tijdens het optreden moet hij wel altijd even laten zien wie er achter de drums zit. Dan komt hij naar voren met een peukie in zijn mond en moet hij even het manse mannetje uithangen. Maar het is ook wel weer heel leuk om hem zo te zien. Hij is helemaal in zijn element.’
Muziek werd Huub vroeger al met de paplepel ingegoten. Zo werd er thuis altijd muziek gedraaid. Ook stond er een piano in de woonkamer en zijn moeder had boven een drumstel. Hoewel hij nu vaste drummer is bij Glock ‘45, heeft hij nooit op drumles gezeten. ‘Ik heb het mezelf aangeleerd’, vertelt Huub. ‘Dan ging ik boven zitten met oortjes in, liedjes op YouTube mee tikken.’ Zijn zusje Janne was daar niet altijd even blij mee. ‘Wilde ik net even slapen, begon hij weer.’ Ook was geen enkel muziekinstrument in het huis veilig voor Huub. ‘Had ik een keyboard gekregen voor mijn verjaardag, zat mijn broer er de hele tijd op.’ Zijn moeder Yvonne vond het nooit erg als hij weer boven zat te drummen of te pingelen op zijn gitaar. ‘Toen dacht ik al: Ik ga dit nog missen als hij uit huis gaat.’ Bovendien heeft Huub de liefde voor muziek niet van een vreemde. Vroeger heeft Yvonne zelf ook in verschillende bandjes gespeeld. Toen hij nog jong was, ging Huub vaak mee naar optredens. ‘Ik zie hem nog zo zitten, als klein jochie met zijn speelgoeddrumstel. Dan ging hij achter de band zitten en een beetje mee drummen.’
Hoewel Huub achter de drums zit bij Glock ‘45, is hij oorspronkelijk gitarist. Via zijn gitaarleraar kwam hij in aanraking met verschillende bandjes en muzikanten. ‘Ik zei gewoon overal ja op’, vertelt Huub. ‘Ik wilde het gewoon doen, veel spelen en ik deed aan allerlei projectjes mee.’ Uiteindelijk kwam hij ook via bekenden bij Glock ‘45 uit. Daar hadden ze nog een drummer nodig. Huub: ‘Ik zei dat ik wel kon drummen, maar dat ik het nog nooit in een band had gedaan.’ Ze spraken een keer af om te kijken of het klikte en sindsdien is hij niet meer weggegaan. Tegenwoordig spelen ze op festivals door het hele land, zoals Paaspop en Zwarte Cross. Ze hebben een booker die regelt dat ze kunnen optreden en ze hebben ook al een plaat opgenomen. ‘Toen ik erbij kwam, begon het eigenlijk steeds lekkerder te gaan. Dat lag overigens niet aan mij hoor haha. Maar ik vind het mooi dat ik de band zo heb kunnen zien groeien.’
Het leukste vindt hij om te zien hoe de liedjes en de show tot leven komen tijdens het optreden. Yvonne: ‘Voor een optreden is Huub soms net een trappelende stier. Niet per se van spanning, maar meer omdat hij er zoveel zin in heeft.’ Daarnaast houdt Huub ervan om mensen te verbinden. ‘Ons motto is: geen schaamte, gewoon lekker gek doen. Het klinkt een beetje cliché, maar iedereen komt gewoon zoals hij is. En dan maken we er een mooi feestje van.’ Die kracht van muziek merkt hij ook in zijn werk, als onderwijsassistent op een basisschool. Hoewel hij in het weekend vaak laat thuiskomt van een optreden, staat hij op maandagochtend weer voor de klas. ‘Ik geef ook muziekles aan kinderen die uit het buitenland komen en de taal niet spreken. Je ziet gewoon dat muziek kinderen verbindt en ze de taal er veel sneller door oppakken.’
Het optreden is voor hem ook een manier om aan collega’s, familie en vrienden te laten zien wat hij doet. Hoewel hij graag over zijn optredens vertelt, merkt Huub dat mensen er niet altijd een beeld bij hebben. ‘Als ze dan een keer komen kijken, weten ze beter wat het inhoudt.’ Over het algemeen krijgt Huub alleen maar positieve reacties uit zijn omgeving. Zijn ouders hebben hem altijd gesupport en ook vanuit zijn vrienden is er veel begrip, ook als de band soms voorgaat. ‘Je sluit als band gewoon echt een huwelijk met elkaar’, vertelt hij. ‘Soms moeten verjaardagen van vrienden en familie daarvoor wijken. Maar mijn vrienden zeggen allemaal: ‘Huub, jij wilt dit al zo lang’. Ze begrijpen waarvoor ik het doe.’ Zijn dubbelleven als drummer en onderwijsassistent kan soms zwaar zijn. Maar hoe druk hij het ook heeft, hij gaat nooit met tegenzin naar zijn werk. ‘Het is niet dat ik na het hele weekend optreden denk: Pff nu moet ik nog vijf dagen.’ Hoewel de sfeer op school heel anders is dan tijdens een optreden, zijn er toch ook wel weer overeenkomsten. ‘Op school sta ik ook voor de klas en geef ik toch ook een beetje een show. Maar dan ligt de focus meer op het behulpzaam zijn.’ Zijn moeder vindt het knap hoe hij zijn muzikale carrière met zijn baan combineert. ‘Het is echt weleens pittig voor hem, maar hij zou nooit een smoes bedenken om niet te komen. Je kan echt van hem op aan.’
Met zoveel drukte kan hij ook wel wat momenten voor zichzelf gebruiken. Hoewel hij graag onder de mensen is, heeft hij ook tijd nodig om even tot rust te komen. Lowie: ‘Huubs loopje naar de Aldi is heilig voor hem. Als hij boodschappen haalt, doet hij zijn oortjes in en praat hij even tegen helemaal niemand.’ ‘Dat had hij vroeger ook al’, vertelt zus Janne. ‘Dan wilde uit school een vriendje met hem spelen, maar dan ging hij liever boven zelf gitaar spelen.’ Die momentjes alleen op zijn kamer gebruikt Huub dan ook om liedjes te schrijven en melodietjes uit te proberen. De meeste liedjes van de band worden aan de keukentafel geschreven, waarbij iedereen zijn stukjes meeneemt en die verder worden uitgewerkt. ‘Ik vind het gewoon mooi om dingen te maken, vanuit niets iets maken’, vertelt Huub. ‘De beste liedjes worden in een halfuur geschreven, soms in de bus terug van een optreden.’ Het touren in de bus door het hele land heeft de band hecht gemaakt, waardoor ze elkaar echt als vrienden zijn gaan zien. Yvonne: ‘Ze zijn op een soort reis met elkaar en niemand weet hoelang het duurt. Ze hebben allemaal de instelling dat het ook zomaar weer voorbij kan zijn. Daarom proberen ze er nu alles uit te halen en zien ze wel waar ze terechtkomen.’
