Hoe Christels leven in een paar momenten omsloeg

Hijgend  staat Christel in de krappe kelderkast. De angst en paniek hebben haar compleet overgenomen. Samen met Quinten staat ze daar, terwijl boven haar hoofd de hele wereld open lijkt te barsten. Het geluid is allesoverweldigend. Het is bijna niet te omschrijven: alsof er een trein door haar huis gaat, of een vliegtuig. Ze zal dat geluid nooit meer vergeten. Ze ziet hoe haar zoon, met veel inspanning, de deur van de kelderkast dichthoudt, terwijl er aan de andere kant door de natuur aan getrokken wordt. Hoe zou het met Gizmo en de katten gaan? Vraagt Christel zich af, en die mannen op het dak! Er zal toch niets met ze gebeurd zijn? En dan wordt het stil. Na een kleine minuut in de kelderkast is het ineens weg. Nog zo’n twintig seconden wachten ze daar, samen, gespannen, totdat ze naar buiten durven.

Christel weet het nog niet, maar vandaag raast er een tornado door haar huis.

Eerste dag van de vakantie

De zomer van 2022 is nog maar zes dagen oud als Christel goed uitgerust wakker wordt op 27 juni. Het is de eerste dag van haar vakantie en ze heeft zich voorgenomen om van vandaag een pyjamadag te maken: de hele dag een beetje keutelen in haar fijne huisje aan de Calandweg. Nadat ze opstaat en lekker rustig een kopje koffie drinkt, wil ze op deze aangename, zonnige dag nog een paar huishoudelijke dingetjes doen. ’s Ochtends laat ze Gizmo, haar witte herdershond, uit en kan ze genieten van het vrije gevoel van een tamme zomerdag.

Naast Gizmo, is Christel thuis met haar zoon Quinten en haar twee katten. Quinten is vanochtend aan het computeren op zijn kamer. Op zijn computer speelt hij, zoals altijd, tal van spelletjes met online vrienden uit allerlei landen. Christel is boven met de was bezig als ze ziet dat het weer aan het omslaan is. De strakblauwe lucht heeft plaats gemaakt voor donkere wolken, die steeds dichterbij komen.

Bijzondere wolken

Ze roept haar zoon naar boven, om te komen kijken naar de donkere bewolking die zich boven de stad heeft gemanifesteerd. Christel en Quinten zijn dol op onweersbuien en checken vaak de weersverwachting, om te zien of er een storm aankomt. Vandaag heeft ze niets gezien over slecht weer: vreemd. Ze is foto’s van de bijzondere wolken aan het maken, als Quinten ook naar boven komt om te kijken wat er aan de hand is.

Samen staan ze daar, kijkend uit haar slaapkamerraam en maken ze een aantal foto’s. Er komt wel echt iets aan, denkt ze, terwijl de grote donkere wolk sinister op haar af komt drijven. Aan de daken van de rijtjeshuizen wordt momenteel gewerkt. Steigers omringen alle voorgevels, een bouwkeet staat een kleine honderd meter achter Christels huis en werklui zijn op het dak druk bezig om onder andere zonnepanelen te installeren. Ineens slaat alles om. De onheilspellende donkere wolk, die enkele momenten geleden niets meer dan een schaduw leek, werpt allerlei voorwerpen de hemel in.

Dakpannen vliegen in de rondte, er barst een oorverdovend geluid los en zelfs de bouwkeet stijgt op. Dit is foute boel. Christel staat versteld van wat ze ziet. Eerst is er nog geen angst. Ze komt ten slotte uit Zeeland en extreem weer is een oude bekende voor de kustprovincie. Wat gebeurt hier? Denkt Christel, terwijl de verwondering steeds meer plaats begint te maken voor angst en paniek. Wat hier gebeurt, zou Christel later leren, is de eerste echte tornado die Zierikzee in mensenheugenis meemaakt. Alhoewel eerst bericht zou worden over een zware windhoos, zijn meteorologen het later grotendeels eens dat het hier om een daadwerkelijke tornado gaat.

Na enkele momenten als aan de grond genageld, met de ogen betoverd door het natuurgeweld,  zegt Quinten dat het tijd is om dekking te gaan zoeken. Vanaf dat moment gaat alles snel. Ze rennen de trap af. Quinten rent direct naar de kelderkast, maar Christel loopt eerst nog een paar passen richting de woonkamer. Ik moet Gizmo halen, denkt ze, maar Quinten laat weten dat daar geen tijd voor is: “Mam! Naar de kelderkast! NU!” Tegen die dwingende toon in haar zoons stem kan ze op dat moment niet op. Ze sprint richting de kelderkast, waar ze schuilen totdat de tornado weg is.

Waas

Zodra het geweld is gaan liggen en Christel en Quinten weer uit de kelderkast omhoog komen willen ze buiten kijken. Christel moet als eerste aan die mannen op het dak denken. Al vanaf de gang hoort ze iemand roepen: “Ik was bijna dood! Ik was bijna dood!” Buiten hoort ze wat er is gebeurd. De mannen hebben net op tijd van het dak af kunnen springen, waarbij een van hen iets aan zijn ruggenwervel heeft gekregen. De andere jongen wilde naar de overkant van de weg rennen, om te ontsnappen aan de tornado, maar is door zijn collega net op tijd tegengehouden. Tegen de muur van Christels huis hebben de twee staan wachten en dat is maar goed ook. Als hij de straat over was gegaan had hij hoogstwaarschijnlijk het dak boven op hem gehad. De jongen lijkt het goed te beseffen en is flink in shock. De angst in zijn stem is onmiskenbaar en Christel, die al in paniek is, heeft het er erg moeilijk mee.

Als duidelijk is dat de mannen veilig zijn verlegt Christel haar aandacht naar binnen. Waar zou Gizmo zijn? En de katten? Gizmo vindt ze binnen terug. Hij was beneden toen het gebeurde en zit nu onder de keukentafel en is helemaal in de war. Het arme beestje heeft de hele keuken ondergeplast en het duurt lang voordat hij enigszins te kalmeren valt. De katten zal Christel die dag niet meer terugzien, maar later zal het haar wel lukken om ze weer te lokken. De hulpdiensten zijn snel ter plekke, maar dat leert Christel later pas. Ze krijgt alles maar half mee en de rest van de dag zit dan ook vol gaten in haar geheugen. Eerst wordt ze opgevangen door een buurvrouw, waar ze even in huis wordt gezet met de hond. Daar kalmeert ze een klein beetje en na daar een tijd, geen idee hoelang, verdwaasd te hebben gezeten loopt ze nog lange tijd door de buurt heen.

Nog steeds weet Christel niet dat het om een tornado gaat. Ze heeft sociale media nog niet bekeken, omdat er al genoeg in haar hoofd omgaat. Er zijn wel vrienden, die bellen haar op en vragen: “Christel, ben jij dat? Is dat jouw huis?” Dit wordt haar te veel en ze zet haar telefoon uit. Iemand die ze op straat tegen komt vertelt over een oproep op Facebook, van de Zeeuwse Stromen. Het hotel laat weten dat slachtoffers er die avond terecht kunnen om te overnachten. De gemeente organiseert ook een bijeenkomst. Iedereen mag zich die avond melden op het gemeentehuis. Christel, nog steeds in haar pyjama, gaat naar het gemeentehuis. Daar kan ze met iemand in gesprek en wordt verteld dat er, voor die nacht, onderdak is geregeld. Daarna ligt het eraan hoe je verzekerd bent. Die laatste uitspraak valt erg slecht bij Christel. Nog lang daarna zal ze moeite hebben met alle onzekerheid die deze woorden haar brachten.

Eindelijk veilig

Christel is na die dag voor altijd veranderd. Ze werd minder impulsief en voelde zich lange tijd niet veilig en niet op haar plek. Woningcorporatie Zeeuwland verzorgde snel na de tornado een nieuw huis voor Christel, waar ze tot op de dag van vandaag woont. Lange tijd voelde dit wel aan als een huis, maar niet als thuis. Maar, meer dan vier jaar nadat de hele wereld wervelde, is dat nieuwe huis eindelijk een plek waar ze zich op haar gemak kan voelen. Ze kreeg een boekenkast en had ineens weer al haar boeken beneden. Quinten zei ook direct: “Oh mam, wat heerlijk; al die boeken weer beneden.  Het lijkt wel alsof het ons huis is. Alsof het thuis is.”