Protesteren is net zo oud als de mensheid. Of je je nou uitspreekt tegen over je ouders over het feit dat je alweer spruitjes eten. Of dat je met medestanders op het malieveld uitspreekt over overheidsbeleid, het is allemaal protest.
Voor de podcast was alles vroeger beter heb ik een reportage gemaakt. Over protesteren in de jaren 80 en protesteren nu. Wat is er veranderd en wat juist niet?
Sjors overbeek deelt zijn ervaringen uit de jaren 80 en Mayte Nieuwenhuizen over haar ervaringen nu.

In 24 uur meer dan 300 mensen op de been.

Wat doe je als twee Armeense kinderen, waaronder een klasgenoot van je zoon, dreigen te worden uitgezet? De kinderen wonen tien jaar in Nederland en hun moeder is opgepakt. Er is ophef over in de samenleving en dit is hét moment om extra aandacht voor deze zaak te vragen. Als een ouder van een andere klasgenoot haar in de zomer van 2017 om hulp vraagt, twijfelt Eleonoor van den Dool geen moment.

Op zaterdag 12 augustus besluiten ze de volgende dag een demonstratietocht te houden door Amersfoort vol met hartjes. Maar hoe regel je dat in die korte tijd?
Van den Dool benaderde haar hele netwerk via berichten, telefoontjes en Twitter met de boodschap: “Morgen lopen we een tocht voor de Armeense kinderen. Neem hartjes mee en deel deze boodschap.” De school stuurde het bericht door naar alle ouders en onder Amersfoortse kerken werd de boodschap verspreid. Kinderrechtenorganisatie Defence for Children lichtte de pers in.
‘s Avonds laat realiseerde van den Dool zich dat er toestemming nodig was voor een demonstratie. Dat ging ze niet meer redden. Ze besloot de politie te bellen en legde de situatie uit. De politie begreep het, maar vroeg wel en hoeveel mensen ze verwachtten en of ze verkeersregelaars had geregeld. Ze verwachten vijftig demonstranten en beloofde verkeerregelaars te regelen. Daarna benoemde ze een vriendin en haar man tot verkeerregelaars.
De volgende dag, zondag 13 augustus verzamelde ze op school. Daar hield van den Dool een kort praatje via een megafoon die ze van zolder had gehaald. Daarna vertrokken ze met de kinderen voorop met allemaal geknutselde hartjes. Onderweg sloot een trommelspeler aan. Toen ze het plein bij de kerk opliepen, barstte er een applaus los van alle terrasbezoekers.
De hartjes werden voor de kerk neergelegd en daarmee eindigde de demonstratie. Uiteindelijk deden er drie- tot vierhonderd mensen mee. Een jaar later besloot de staatssecretaris dat de kinderen mochten blijven.