Eline Heemskerk (22) en Jet Alink (20) zijn samen een aankomend muzikantenduo, dat Nederlandse folk-pop maakt. Ze zitten momenteel nog op het conservatorium in Haarlem, maar treden samen met hun band wel regelmatig op in verschillende plekken in Nederland.
Samen met een vriend loop ik door een straat in Rotterdam. Onder een viaduct door, langs een verlaten speeltuintje en dan doemt ons einddoel op, een kleine kerk. Eenmaal binnen zoeken we een plekje bij een van de verschillende stoelen die regelrecht uit de dichtstbijzijnde kringloop lijken te komen. Dit is geen normale kerk. Houten banken eruit, alkoven leeg en maak plaats voor schilderijen en beelden. Misschien ook wel passend dat we hier een concert gaan bekijken, want er spelen er die avond meerdere artiesten als onderdeel van de Rotterdam Art Week. De eerste act is Eline en Jet.
Met hun stemmen galmend door de hoogte van de kerk spelen ze verschillende nummers. Jet zit achter een grote piano, haar golvende bruine haren los en haar lengte langer dan haar duopartner. Haar stem is iets lager dan die van Eline, waardoor ze elkaar tijdens de harmonieën die ze zingen goed aanvullen. Eline speelt die avond akoestische gitaar, zittend op een hoge kruk. Haar lichtbruine haren deels op een knot, wollige trui aan met warme kleuren die goed passen bij de scène die ze voor het concert hebben neergezet. Want naast de stoelen en instrumenten hebben ze hun kerkelijke podium aangekleed met staande lampen, een paar planten, tapijten en een televisie uit de vorige eeuw.
Het neerzetten van een scène, een verhaal, past dan ook goed bij de muziek die Eline en Jet maken. Zelf noemen ze het Nederlandse Folk-Pop, met poëtische teksten. “Alles wat je hoort wordt op het podium gemaakt.” Legt Eline een paar weken later uit. We zitten dan met z’n drieën op een kleed in de backstage kamer van de Flint in Amersfoort, waar Eline en Jet dan moeten spelen. Omdat er maar twee stoelen in de kamer zijn, hebben we besloten het interview op het zachte kleed te houden, waar we nu in een kringetje zitten te kletsen. Jet breidt dit uit, “je vertelt een verhaal en daar schrijf je een melodie op, en meestal een gitaarpartij. Het is echt doorgeefmuziek. Ik denk dat ik heel erg van liedjes schrijven houd, omdat je dus ook iets kan doorgeven en iets kan brengen waar mensen zich aan kunnen relateren.”
Terug in de kerk in Rotterdam is het doorgeven van verhalen in de poëzie die de teksten kenmerken hier en daar terug te horen. Het begin van het upbeat nummer Woonboot is hier een goed voorbeeld van: Je vertelde me ooit // dat je aan de gracht wilt wonen // drie hoog zodat je geen last krijgt van ruis // wat vind je moeilijk? // maar een kat zou je wel willen // als iets zachts tegen het harde van een huis. Het mooie van dit nummer is dat Eline en Jet het samen hebben geschreven. “Ik had een keer een beginnetje van een lied van mij meegebracht”, vertelt Jet, “en die hebben we samen afgeschreven.”
Verder is de muziek van Eline en Jet deinend, wanneer ze in verschillende liedjes spelen met de pitch van het nummer. Ze houden het publiek goed alert wanneer het geluid snel de diepte in stort en plots zacht wordt, om daarna het tempo weer op te pakken. En dit alles gaat samen met harmonieën die zuiver door de microfoons klinken. Al met al klinkt het nieuw en anders, een heel eigen geluid.
Dit merkte ik ook op toen ik ze voor de tweede keer live zag, later in Amsterdam West. Daar speelden ze in de gymzaal van een oude-basisschool-omgebouwd-tot- buurthuis. Ze waren hier het voorprogramma van Rosa Westerbaan, samen met nog een andere act. En ook hier sprongen Eline en Jet toch echt uit het programma. De eerste act vond ik namelijk niet heel erg bijzonder, en leek op wat ik al wel vaker in de Nederlandse muziek heb gehoord. Rosa Westerbaan gaf wel een eigen stijl aan haar muziek, maar bij Eline en Jet geeft de muziek een soort warmte, die ik bij Westerbaan minder ervaarde.
En hoewel de samenwerking tussen de twee nog niet heel oud is, zijn ze allebei wel al vroeg begonnen met het maken van hun muziek. Ze ontmoetten elkaar uiteindelijk bij Kunstbende, dat een podium geeft aan jongeren die iets in de muziek, dans, theater en nog meer andere kunstzinnige dingen willen doen. En kwamen daarna per toeval bij elkaar in de klas nadat ze beide waren toegelaten tot het Conservatorium in Haarlem. Daar hebben ze uiteindelijk besloten om samen te gaan werken.
“Op een dag stonden we naar twee mensen te kijken, een duo. En ik zei zo; ‘Het lijkt me echt heel chill om dat samen te doen. Dan heb je gewoon een band.’ En toen zei Jet tot mijn verbazing: ‘Mij eigenlijk ook wel.’ En toen keek ik haar zo aan van; ‘daar gaan we het even over hebben binnenkort.” Eline vertelt dat er toen voor haar echt een last van haar schouders viel, “Dan kan ik dat gewoon met iemand delen, en enthousiast zijn over je liedjes. In je eentje kun je dan heel erg in je hoofd zitten en heel kritisch zijn, maar met z’n tweeën is het gewoon van; Oh, jij klinkt heel goed hier. En dan is het allemaal gezellig.”
Jet geeft hierbij ook aan dat solo werken ook juist eenzaam aan kan voelen. “Je speelt wel in een band, maar het is jouw muziek en jouw naam, jij levert alles aan, schrijft alles en arrangeert alles voor je band. Ik heb dat ongeveer twee jaar gedaan en dat kwam soms ook vanuit een hele onzekere plek, want je moet dan dus alles zelf aanzetten. Je kan dan wel een band achter je hebben, maar als iedereen zegt: Ja, ik speel gewoon wat jij wilt dat ik speel. Dan voel je je soms ook heel alleen. Nu heb ik het gevoel dat ik dat met iemand kan doen.”
Sindsdien verloopt de samenwerking tussen de twee ook soepel, zien ook hun producers Tije de Haan (21) en Amèl Joore (23). “Ik denk dat ze elkaar ook al gewoon al heel lang en heel goed kennen. En elkaar graag de ruimte bieden om hun eigenheid er ook in te houden. Er zijn Eline liedjes en er zijn Jet liedjes. Maar die maken ze dan samen nog sterker.” Tije voegt verder nog toe dat hij ook nog nooit conflict tussen Eline en Jet heeft gemerkt, “ik denk dat ze ook gewoon heel erg fan van elkaar zijn. En dat helpt natuurlijk. Als ze het dan niet eens zijn, dan vinden ze daar ook wel een weg in.”
In personaliteit verhouden Eline en Jet zich ook goed tot elkaar. “Omdat Jet wel meer een rust is ten opzichte van Eline”, vertelt Amèl. “Ook al zijn ze allebei best chaotisch in hun eigen manier.” Tije ziet dit anders: “Ik denk dat ze allebei heel erg bewust zijn, dat merk ik vooral als ze het over zichzelf hebben, over dingen waarmee ze zitten. En dat is denk ik ook wat je terug hoort in de muziek. Het is super duidelijk dat de verbanden heel sterk staan tussen hun liedjes en waar ze doorheen gaan.”
Eline vindt dit ook vooral over Jet: “Ze is heel goed in het vertellen van een verhaal in muziek, maar ook over een project of de intentie achter een liedje, wat ze erbij voelt en vindt. En dat hoor je ook in die liedjes, in de tekst terug. Ze is heel erg van: daar doe ik het voor en dit is hoe dat voor mij voelt.” Andersom ziet Jet die relatie tussen het echte leven en de muziek ook goed terug in Eline’s nummers. “In de band en op muzikaal gebied is ze ontzettend empathisch en biedt ze altijd een luisterend oor, en dit kan ze ook op zo’n manier inzetten om dat binnen de muziek te versterken.Eline schrijft en zingt op een hele menselijke manier, en daar kan je je als luisteraar heel erg aan relateren. En ik, als mede-bandlid, kan daar dan ook heel veel voor voelen omdat ik dan denk: Wow, jij snapt mij ook heel erg.”
Momenteel spelen Eline en Jet nog met hun band in kleine tentjes, al zijn ze wel druk bezig geweest om hun eerste studio-opgenomen muziek uit te brengen in september. De producers denken dat Eline en Jet ver gaan komen. “Als ze er lol in blijven hebben en hun weg doorzetten, dan geloof ik gewoon in deze kwaliteit.” Geeft Tije aan. Amèl sluit zich hierbij aan: “De visie staat er, denk ik, heel sterk om mensen te bereiken.”
