Begin deze week publiceerde de Onderzoeksraad voor Veiligheid een onderzoek: Crisismaatregelen houden onveiligheid voor kinderen in noodopvang in stand.
De conclusie was dat duizenden kinderen in Nederlandse noodopvang structureel worden blootgesteld aan onveilige situaties. Gebrek aan privacy, onderbroken onderwijs en veel verhuizingen zorgen voor weinig stabiliteit en veiligheid wat leidt tot ernstige schade aan de mentale en fysieke ontwikkeling van deze kinderen. Om deze ernstige problemen aan te pakken, adviseert het rapport van de O.v.V. om direct vaste veiligheidsnormen in te voeren en de rechten van de kinderen te waarborgen.
Youssef kwam op zestienjarige leeftijd aan in Ter Apel en deelt zijn ervaringen, omdat hij nog in afwachting is van zijn aanvraag benoemen we zijn achternaam niet. Deze is bekend bij de redactie.
Sinds zijn aankomst is hij drie keer verhuisd in afwachting van zijn asielaanvraag. De meeste kinderen verhuizen gemiddeld vijf keer en daardoor is het heel lastig ergens een fijn thuis te vinden, Youssef beaamd dat. ‘Mensen leven in constante angst om weer te moeten verplaatsen.’ Hij voelde zich wel veilig, maar door het velen verhuizen moest hij dat steeds weer opnieuw ontdekken. Over privacy was hij negatiever. ‘Eerlijk gezegd bestaat er in een AZC geen privacy of comfort. Dit geld voor iedereen. Niemand voelt zich hier op zijn gemak en er is geen ruimte om je terug te kunnen trekken.’ Kinderen maken door het gebrek aan privacy soms meer mee dan goed voor ze is. Zonder zich terug te kunnen trekken om de prikkels te verwerken, wat onder andere voor hechtings- en vertrouwensproblemen kan zorgen.
Ook de kinderombudsvrouw sprak zich uit over het rapport. ‘Al jaren komen er bij de Kinderombudsvrouw signalen binnen over slechte omstandigheden voor kinderen in de asielopvang: onderbroken onderwijs, gebrekkige hygiëne, onveiligheid en locaties die niet geschikt zijn voor kinderen.’
Youssef sloot af met de woorden: ‘Ik hoop oprecht dat de omstandigheden in de vluchtelingenkampen zullen verbeteren, maar we kunnen er niets aan doen; we zijn gedwongen om onze procedure hier af te wachten.’