Deze tijdens de minor CampusDoc gemaakte documentaire kijkt terug op 1 april 2001, de dag waarop Nederland wereldgeschiedenis schreef door als eerste land  burgerlijke huwelijken tussen partners van gelijk geslacht te sluiten. Vijfentwintig jaar later blikken de SvJ’ers in de docu terug op dat bijzondere moment én onderzoeken ze wat die verworven vrijheid vandaag de dag nog betekent.

In de documentaire keren de makers terug naar de eerste huwelijken van twee mannen en twee vrouwen in Nederland. Aan de hand van persoonlijke verhalen van de hoofdpersonen en gesprekken met onder anderen Job Cohen, Boris Dittrich en Henk Krol laat de film zien hoe Nederland uitgroeide tot een internationale voorloper op het gebied van gelijke rechten. Tegelijkertijd stelt de documentaire de vraag hoe vanzelfsprekend die vrijheid vandaag nog is. De recente gebeurtenissen tijdens Pride in Berlijn onderstrepen de urgentie van die vraag.

Recente homohaat en discriminatie

‘Het was voor ons belangrijk om twee verhalen samen te brengen’, vertelt Justine. ‘Aan de ene kant wilden we laten zien hoe bijzonder het is dat Nederland als eerste land ter wereld het huwelijk openstelde voor paren van gelijk geslacht. Tegelijkertijd wilden we ook stilstaan bij homohaat en discriminatie die nog altijd bestaan. Door die twee perspectieven samen te brengen in de persoonlijke verhalen van onze hoofdpersonen, hopen we te laten zien waarom dit onderwerp ook vandaag nog relevant is.’

Voor Suzanne gaat de documentaire uiteindelijk over meer dan alleen een historische gebeurtenis. ‘We hopen vooral dat deze documentaire laat zien dat liefde universeel is. Iedereen wil liefhebben en iedereen wil geliefd worden. We hopen dat mensen door de verhalen in deze documentaire zien wat liefde betekent en dat het voor iedereen vanzelfsprekend zou moeten zijn om die liefde te kunnen beleven.’

Minor CampusDoc

De documentaire ontstond binnen de minor CampusDoc aan de School voor Journalistiek Utrecht. Vanaf het begin besloten Suzanne en Justine dat ze alles wilden geven om het verhaal zo zorgvuldig mogelijk te vertellen. ‘Justine en ik wilden al jaren samen een documentaire maken’, vertelt Suzanne. ‘Toen deze minor begon, wisten we meteen: als we dit verhaal vertellen, dan willen we het ook in de best mogelijke vorm doen. We kregen maar één kans om deze mensen te spreken en dit bijzondere moment in de geschiedenis goed vast te leggen. Daarom hebben we al onze energie in deze documentaire gestoken.’

Dat betekende een intensief half jaar met veel research, draaidagen, archiefonderzoek in Beeld & Geluid, het regelen van rechten en lange montagedagen. De twee waren voortdurend met de documentaire bezig. Ook in de weekenden gingen ze door met editen. Soms waren dagen langer dan twaalf uur, maar Justine en Suzanne wisten waarvoor ze het deden.

Elkaar durven uitdagen