Frank Tel vertelt met zijn film Bruggen Bouwen het verhaal van mensen die een nieuw leven starten in Amersfoort en hoe ze daar met open armen worden ontvangen door de Amersfoorters. Tel wil laten zien dat integratie geen abstract beleid is, maar iets dat elke dag gebeurt. Het gaat om echt contact en verbinding, en dat hoopt hij over te brengen.

Ismael
‘Het begon bij Ismael op de voetbalclub. Die club leeft door de mensen die er meedoen, door de sfeer en door alles wat daar gebeurt. Ik hoorde het verhaal van Ismael op de club en op een gegeven moment sprak ik er met Ben over, een goede vriend van mij, met wie Ismael op het bankje zit te praten. Toen dacht ik meteen dit is gewoon top. Niks ten nadele van de anderen, maar ik had al snel het gevoel Ismael is de finale. Hij wordt misschien wel een beetje de held van de film. Vooral omdat hij zo’n ontzettend lieve jongen is. Hij heeft de heftigste vlucht meegemaakt en hij kan ook nog eens voetballen. En ja, dan weet je dat je een film kan maken. Dit verhaal moest gewoon verteld worden.’

Buddy to buddy
‘Het tweede punt waar ik heel enthousiast van werd, was Buddy to Buddy. Ik kende Buddy to Buddy niet, maar toen ik ermee in contact kwam dacht ik echt wow, dit is een goede organisatie. Dit is precies wat we nodig hebben in Nederland. Buddy to Buddy draait namelijk volledig op vrijwillige basis en het is ook echt een win win.

Ik zeg altijd dat er in Nederland heel veel mensen zijn die best alleen zijn, die veel op hun telefoon zitten of maar weinig vrienden hebben. En natuurlijk moet je nieuwkomers niet in de slachtofferrol zetten, maar je moet mensen gelijkwaardig benaderen. Als iemand thuis zit te vervelen en er is een asielzoeker die heel graag Nederlands wil praten, en ze hebben een gemeenschappelijke hobby of interesse, of ze gaan wandelen of fotograferen of iets anders samendoen, dan is er gewoon een kans dat er iets moois gebeurt. Dat noemen we dan verbinding, met een mooi woord.

Het mooie is dat het vrijwillig is. Dat is heel anders dan wanneer je bijvoorbeeld een Turkse buurman of een statushouder naast je krijgt omdat de gemeente iemand heeft toegewezen aan die woning. Dat is niet vrijwillig, dat overkomt je gewoon. Bij Buddy to Buddy is het juist zo dat mensen zich vrijwillig kunnen opgeven. Nederlanders, Amersfoorters, iedereen kan meedoen. En mensen uit het AZC of andere nieuwkomers kunnen zich ook vrijwillig opgeven.

En dan zie je dat de overheid of de gemeente daar verder niets mee doet. Dit is geen project van gemeente Amersfoort, het is gewoon de stichting Buddy to Buddy. Het wordt gerund door een paar hele leuke meiden met hun team. En inmiddels hebben ze bijna achthonderd of negenhonderd mensen aan elkaar gematcht. Dat vind ik echt bijzonder.’

Verbinding visualiseren
‘Iedereen praat over willen verbinden, over verbondenheid en zo. Ik wilde die verbinding juist laten zien, met mijn camera. Dat zei ik altijd: don’t tell, show. Het verschil is dat je als filmer iets echt kan laten zien. Ik geloof dat tachtig procent van onze communicatie non-verbaal is. En dat wilde ik laten zien: hoe verbinding er echt uitziet.

Toen raakte ik helemaal gek op bankjesgesprekken. Het werkte gewoon. Ik dacht meteen: dit is fantastisch. Dit wil ik filmen. Dan heb je een nieuwkomer en een Nederlander, de buddies, op basis van gelijkwaardigheid bij elkaar. Ze kennen elkaar, er is vertrouwen. Op een gegeven moment hoef je eigenlijk weinig te doen. Het gesprek vloeit vanzelf. Ik weet zeker dat ik vaker bankjesgesprekken ga filmen. Het is prettig voor de mensen en ook nog eens leuk om te doen.

Maar ik ging kijken hier bij ons in de buurt, in Amersfoort. Veel bankjes zijn leeg. En als er iemand zit, zit diegene vaak alleen op z’n telefoon. Iedereen zoekt verbinding, maar het is eigenlijk alleen een internetverbinding. Er is geen echte verbinding. Toen dacht ik: dit moet anders. Dat wil ik veranderen. Echt contact laten zien, mensen bij elkaar brengen, dat is waar het om gaat.’