Gerard Hilhorst, een van de hoofdorganisatoren van de jaarlijkse Muzikale Showroom Show in Hoogland Amersfoort, kijkt terug op twintig jaar creativiteit en verbondenheid. Wat ooit begon als een idee in een saaie januarimaand, groeit uit tot een traditie die generaties bezoekers weet te raken. Dit jaar was het lustrum, en na twee decennia nemen Gerard en zijn mede-organisatoren afscheid.

‘Het begon allemaal twintig jaar geleden, in januari, omdat er in die maand gewoon niets te beleven was. Ik dacht: laten we iets doen wat mensen bij elkaar brengt, iets artistieks dat mensen verrast. Dus we besloten het altijd op de derde zondag van januari te organiseren, elk jaar met een ander thema. Dit jaar stond in het teken van het 750-jarig bestaan van Amsterdam, en dat voelde als een mooie manier om de cirkel rond te maken.’

‘We hebben het vanaf het begin met z’n vieren bedacht, drie vrienden en ik. We wilden altijd een plek creëren waar mensen niet alleen naar kunst konden kijken, maar waar ze iets konden ervaren. Het mooiste aan al die jaren vind ik dat je mensen echt met elkaar ziet verbinden. Dat iemand zegt: “Wat gaaf, ik kende deze persoon niet, maar nu hebben we samen gelachen, gedanst of iets gedeeld.” Het is die menselijke connectie die me het meest raakt.’

‘Na vijftien jaar moesten we er een tijdje mee stoppen door corona. Dat was zwaar, want dit is onze passie. Maar na de lockdown hebben we het weer opgepakt en een nieuw leven ingeblazen. Het voelde meteen weer vertrouwd, alsof we nooit weg waren geweest. Toch merk ik dat het steeds meer energie en tijd kost, vooral nu ik ouder word en met mijn lichaam moet luisteren. Ik heb achondroplasie, een groeistoornis, en dat maakt dat je je grenzen beter moet kennen. Je kunt niet altijd door blijven gaan, hoe leuk het ook is.’

‘We hebben altijd gezegd: we willen stoppen op ons hoogtepunt. En dat moment is nu gekomen. Het voelt mooi om een einde te maken terwijl we nog fris en geïnspireerd zijn, in plaats van af te takelen en het half te moeten doen. Twintig jaar organiseren is intensief, je steekt er alles in, maar de beloning is de glimlach van bezoekers en de energie die in de zaal hangt.’

‘Wat ik zo bijzonder vind aan kunst en cultuur is dat het mensen een uitweg biedt, jong en oud. Het is voor ouderen vaak een manier om eenzaamheid tegen te gaan, maar ook voor de jongere generatie is het belangrijk. Soms wordt het leven even te veel, en dan kan kunst je even opliften, een andere wereld laten zien, of simpelweg een gevoel van verbondenheid geven. Dat is altijd ons doel geweest.’

‘Kunst en cultuur hoort bij ons, het is onze manier van leven. We wilden elk jaar iets nieuws laten zien, mensen verrassen met een ander artistiek thema. Het geeft een kick om iets onverwachts neer te zetten, iets waar mensen nog lang over napraten. Dat gevoel van creativiteit en mensen bij elkaar brengen, dat is wat ik het mooiste vind.’

‘Het is ook frustrerend dat er tegenwoordig zoveel wordt bezuinigd op kunst en cultuur. Terwijl juist dit soort initiatieven zo belangrijk zijn. Het gaat niet alleen om grote musea of theaters, maar ook om lokale projecten die mensen samenbrengen en verrassen. Als we kunst verliezen, verliezen we ook een stukje van onze samenleving en onze verbondenheid.’

‘Het is raar om nu echt te stoppen, maar het voelt goed. We hebben alles gegeven wat we konden en we kijken terug op een prachtige tijd. Twintig jaar, zoveel mensen, zoveel verhalen. Het mooiste blijft dat kleine moment dat iemand zegt: “Ik had dit niet verwacht, dit raakt me echt.” Daar doe je het voor, en dat gevoel neem ik mee. Het is klaar, maar het was fantastisch.’